لبابة بنت حارث هلالیه: تفاوت میان نسخهها
| خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
==لبابه و آخرین [[نماز جماعت]] [[پیامبر]]{{صل}}== | ==لبابه و آخرین [[نماز جماعت]] [[پیامبر]]{{صل}}== | ||
==لبابه و [[امام حسین]]{{ع}}== | ==لبابه و [[امام حسین]]{{ع}}== | ||
نسخهٔ ۱۰ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۲۱
- این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
مقدمه
لبابه، دختر حارث بن حزن و همسر عباس بن عبدالمطلب، عموی بزرگوار پیامبر اسلام(ص) است. او اول زنی است که پس از حضرت خدیجه به پیامبر اسلام(ص) گروید و مسلمان شد و او از زنان بزرگ صدر اسلام است. رسول خدا(ص) به او علاقه داشت و پس از آنکه عباس اسلام آورد و به مدینه هجرت کرد، پیامبر(ص) همواره به دیدار زن عموی خود میرفت و بسیاری از اوقات در خانه او استراحت میکرد[۱]. لبابه زنی پرهیز کار بود. پسرش، ابن عباس میگوید: مادرم در حالی که آبستن بود، روزهای دوشنبه و پنجشنبه را روزه میگرفت[۲].[۳]
مادر لبابه
لبابه و آخرین نماز جماعت پیامبر(ص)
لبابه و امام حسین(ع)
امالفضل میگوید: روزی به رسول خدا(ص) گفتم: خوابی دیدهام که مرا ناراحت کرده است. فرمود: "خیر است، چه خوابی دیدهای؟"
گفتم: خواب دیدم که عضوی از اعضای شما در دامن من قرار گرفت.
فرمود: "دخترم فاطمه فرزندی میآورد که او را با شیر فرزندت (قثم) شیر خواهی داد". طولی نکشید که حسین(ع) به دنیا آمد و من از او پرستاری میکردم. یک بار که حسین(ع)را به حضور آن حضرت آوردم، ایشان او را از من گرفت و در حالی که او را میبوسید و نوازش میکرد. حسین(ع) در دامن پیامبر(ص) بول کرد. پیامبر(ص) فرمود: "ام الفضل! حسین را بگیر که روی لباسم بول کرد"؛ من او را گرفتم و مانند بیشتر زنان، نیشگونی از بدنش گرفتم و گفتم: در بغل رسول خدا(ص) ه بول کردی؟ در اثر نیشگون من صدای گریه حسین(ع) بلند شد.
رسول خدا(ص) فرمود: "ام الفضل! مرا ناراحت کردی، چرا حسینم را رنجاندی؟"[۴] این خبری است که اهل سنت آن را روایت کردهاند و با خبری که از امام صادق(ع) نقل شده، مخالفت دارد. نقل شده که ایشان فرمودند: امام حسین نه از مادرش فاطمه و نه از زنان دیگر، شیر ننوشیده است. تنها پیامبر(ص) آمد و انگشت ابهامش را در دهان او قرار میداد و او به اندازهای که برای دو سه روز کافی بود، میمکید؛ پس گوشت و خون او از گوشت و خون رسول خدا رویید[۵]. و این موضوع را بسیاری از شاعران شیعه به شعر در آوردهاند و در شعری که منتسب به سید بحرالعلوم است نیز این گونه آمده است: برای خدا شیرخواری است که از هیچ زنی شیر ننوشیده و از پیامبر(ص) شیر نوشیده است؛ که گاهی انگشت ابهام و گاهی زبان خود را به دهان او میگذاشت و لذا سرشت (حسین) از او شكل گرفته است. این سری است که پروردگارش ویژه او قرار داده و ودايع الهی به علم الهی در او نهاده شده است (اشارهای به استمرار امامت در فرزندان حسین(ع))[۶].[۷]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ الطبقات الکبری، ابن سعد، ج۸، ص۲۷۷؛ اسدالغابه، ابن اثیر، ج۵، ص۵۳۹.
- ↑ الطبقات الكبرى، ابن سعد، ج۸، ص۲۷۸.
- ↑ اسماعیلی، ابوالحسن، مقاله «امالفضل»، دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم، ج۷، ص۱۱۸.
- ↑ الطبقات الکبری، ابن سعد، ج۸، ص۲۷۸-۲۷۹؛ لواعج الاشجان، أمين عاملی، ص۷.
- ↑ « لَمْ يَرْضَعِ اَلْحُسَيْنُ مِنْ فَاطِمَةَ عَلَيْهَا اَلسَّلاَمُ وَ لاَ مِنْ أُنْثَى كَانَ يُؤْتَى بِهِ اَلنَّبِيَّ فَيَضَعُ إِبْهَامَهُ فِي فِيهِ فَيَمَصُّ مِنْهَا مَا يَكْفِيهَا اَلْيَوْمَيْنِ وَ اَلثَّلاَثَ فَنَبَتَ لَحْمُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مِنْ لَحْمِ رَسُولِ اَللَّهِ وَ دَمِهِ وَ لَمْ يُولَدْ لِسِتَّةِ أَشْهُرٍ إِلاَّ عِيسَى اِبْنُ مَرْيَمَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ وَ اَلْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ»؛ اصول کافی، کلینی، ج۱، ص۴۶۵؛ کامل الزیارات، ابن قولویه، ص۱۲۴.
- ↑ لله مرتضع لم ير تضع ابدا من ثدي انثی و من طه مراضعه يعطيه ابهامه آنا و وقوله فاونه باری اور لسانه فاستوت منه طبایعه سر به خصه باريه اذا جمعت و اودعت فيه عن امر و دائعه؛ شجره طوبی، حائری، ج۲، ص۲۶۱.
- ↑ اسماعیلی، ابوالحسن، مقاله «امالفضل»، دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم، ج۷، ص۱۱۹-۱۲۰.