توکل در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

همین‌طور فی قوله تعالی: {{متن قرآن|كَذَلِكَ أَرْسَلْنَاكَ فِي أُمَّةٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهَا أُمَمٌ لِتَتْلُوَ عَلَيْهِمُ الَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ وَهُمْ يَكْفُرُونَ بِالرَّحْمَنِ قُلْ هُوَ رَبِّي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ مَتَابِ}} فرموده: هم چنان که پیش از تو پیامبرانی را فرستادیم، تو را نیز در امتی فرستادیم که امت‌هایی پیش از آن درگذشتند و آنان آخرین [[امت]]، و تو آخرین [[پیامبران]] هستی، تا بر آنان آنچه را که بر تو [[وحی]] می‌کنیم؛ یعنی [[قرآن]] را بخوانی، و آنان به [[رحمان]]، خدایی که بسیار رحمتش را می‌رساند و نعمتش را به همه عمومیت می‌دهد، [[کافر]] بودند، آنگاه که گفتند: رحمان کیست؟ زمانی که به آنان امر شد، بر او (تعالی) [[سجده]] کنند. به آنان بگو، او پروردگار من است؛ هیچ الهه‌ای به جز او نیست؛ در امورم به او توکل و اعتماد نمودم و بازگشت و مراجعت من به سوی او خواهد بود<ref>تفسیر شبر، ص۵۲۸.</ref>.