حضرت لقمان در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

گویند: هنگام ظهر در [[خواب]] ندایی به [[گوش]] لقمان رسید: آیا [[تمایل]] داری [[خلیفه خدا در زمین]] شده و بین [[مردم]] [[حکم]] کنی؟ گفت: اگر [[خدا]] امر کند سراپا گوش و مطیعم، و اگر مختار باشم [[عافیت]] را بر [[آزمایش]] بر می‌گزینم؛ به دنبال آن [[حکمت]] به او و [[نبوت]] به [[داود]] اعطاء شد<ref>تفسیر قرطبی، ج۱۴، ص۵۹-۶۲.</ref>. قول مشهور این است که: بر [[لقمان]]، نه [[وحی]] می‌شده و نه مَلکی با او سخن گفته است. حکمتش هم به او [[الهام]] می‌شده است؛ [[تأیید]] این سخن جمله {{متن قرآن|وَهُوَ یَعِظُهُ}}<ref>«در حالی که بدو اندرز می‌داد» سوره لقمان، آیه ۱۳.</ref> می‌باشد که بیان کننده این است که: وی تنها [[اهل]] [[تعلیم]] بوده؛ نه [[تبلیغ]] و نه [[تشریع احکام]]. این نظر با خبری از [[ابن عمر]] تأیید شده است.

افزون بر این که در [[قرآن]] در مواردی مانند [[داود]]{{ع}} [[حکمت]] مرادف [[نبوت]] آمده است {{متن قرآن|وَشَدَدْنَا مُلْکَهُ وَآتَیْنَاهُ الْحِکْمَةَ وَفَصْلَ الْخِطَابِ}}<ref>«و فرمانروایی او را استوار کردیم و به او فرزانگی و گفتار پایانبخش (در داوری) دادیم» سوره ص، آیه ۲۰</ref>؛ {{متن قرآن|یُؤْتِی الْحِکْمَةَ مَنْ یَشَاءُ وَمَنْ یُؤْتَ الْحِکْمَةَ فَقَدْ أُوتِیَ خَیْرًا کَثِیرًا وَمَا یَذَّکَّرُ إِلَّا أُولُو الْأَلْبَابِ}}<ref>«به هر که خواهد فرزانگی می‌بخشد و هر که را فرزانگی دهند به راستی خیری فراوان داده‌اند؛ و جز خردمندان در یاد نمی‌گیرند» سوره بقره، آیه ۲۶۹.</ref>.

در [[قرآن کریم]]، نام [[لقمان حکیم]] دو مرتبه {{متن قرآن|وَلَقَدْ آتَیْنَا لُقْمَانَ الْحِکْمَةَ أَنِ اشْکُرْ لِلَّهِ وَمَنْ یَشْکُرْ فَإِنَّمَا یَشْکُرُ لِنَفْسِهِ وَمَنْ کَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِیٌّ حَمِیدٌ * وَإِذْ قَالَ لُقْمَانُ لِابْنِهِ وَهُوَ یَعِظُهُ یَا بُنَیَّ لَا تُشْرِکْ بِاللَّهِ إِنَّ الشِّرْکَ لَظُلْمٌ عَظِیمٌ}}<ref>«و به راستی ما به لقمان فرزانگی داده‌ایم، که خداوند را سپاس گزار! و هر که سپاس گزارد به سود خویش سپاس گزارده است؛ و هر که ناسپاسی ورزد خداوند، بی‌نیازی ستوده است * و (یاد کن) آنگاه را که لقمان به پسرش- در حالی که بدو اندرز می‌داد- گفت: پسرکم! به خداوند شرک مورز که شرک، ستمی سترگ است» سوره لقمان، آیه ۱۲-۱۳.</ref> به کار رفته است. در این [[آیات]] از [[بخشش]] [[حکمت]] به [[لقمان]] خبر می‌دهد و در ادامه، از سخنان حکمت‌آمیز لقمان در قالب [[نصیحت]] به فرزند، از مواردی همچون: دوری از [[شرک]]، حضور هر چیز در پیشگاه [[خدا]]، [[امر]] به به پا داشتن [[نماز]]، [[امر به معروف]]، [[نهی از منکر]]، [[صبر]] بر [[گرفتاری‌ها]]، [[تواضع]] در برابر [[مردم]]، [[میانه‌روی]] در [[راه رفتن]] و [[سخن گفتن]] با [[طمأنینه]] گزارش می‌دهد.