مالک بن حارث: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[مالک بن حارث در رجال و تراجم]] - [[مالک بن حارث در تاریخ اسلامی]]| پرسش مرتبط  = }}
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط  = }}
 
== مفدمه ==
== مفدمه ==
در منابع کهن و معتبر نامی از وی به عنوان [[شهید]] [[کربلا]] برده نشده است. تنها نویسنده «[[اسرار الشهادة (کتاب)|اسرارالشهادة]]» او را جزو [[شهیدان کربلا]] دانسته می‌گوید: او و برادرش [[شریف بن حارث]] [[روز عاشورا]]، با چشم گریان نزد [[امام حسین]] {{ع}} آمدند. [[امام]] {{ع}} از سبب [[گریه]] آنان پرسید. گفتند: گریه ما برای [[تنهایی]] و بی‌کسی تو است؛ چراکه [[دشمن]] شما را محاصره کرده است، و توان دفع آنها را نداریم. امام {{ع}} در حقشان [[دعا]] کرد و اجازه میدان داد.
در منابع کهن و معتبر نامی از وی به عنوان [[شهید]] [[کربلا]] برده نشده است. تنها نویسنده «[[اسرار الشهادة (کتاب)|اسرارالشهادة]]» او را جزو [[شهیدان کربلا]] دانسته می‌گوید: او و برادرش [[شریف بن حارث]] [[روز عاشورا]]، با چشم گریان نزد [[امام حسین]] {{ع}} آمدند. [[امام]] {{ع}} از سبب [[گریه]] آنان پرسید. گفتند: گریه ما برای [[تنهایی]] و بی‌کسی تو است؛ چراکه [[دشمن]] شما را محاصره کرده است، و توان دفع آنها را نداریم. امام {{ع}} در حقشان [[دعا]] کرد و اجازه میدان داد.
خط ۹: خط ۸:
== منابع ==
== منابع ==
{{منابع}}
{{منابع}}
## [[پرونده:360818579.jpg|22px]] جمعی از نویسندگان، [[پژوهشی پیرامون شهدای کربلا (کتاب)| '''پژوهشی پیرامون شهدای کربلا''']]
# [[پرونده:360818579.jpg|22px]] جمعی از نویسندگان، [[پژوهشی پیرامون شهدای کربلا (کتاب)| '''پژوهشی پیرامون شهدای کربلا''']]
{{پایان منابع}}
{{پایان منابع}}


== پانویس ==
== پانویس ==
{{پانویس}}
{{پانویس}}
[[رده:مالک بن حارث]]

نسخهٔ ‏۵ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۵۶

موضوع مرتبط ندارد - مدخل مرتبط ندارد - پرسش مرتبط ندارد

مفدمه

در منابع کهن و معتبر نامی از وی به عنوان شهید کربلا برده نشده است. تنها نویسنده «اسرارالشهادة» او را جزو شهیدان کربلا دانسته می‌گوید: او و برادرش شریف بن حارث روز عاشورا، با چشم گریان نزد امام حسین (ع) آمدند. امام (ع) از سبب گریه آنان پرسید. گفتند: گریه ما برای تنهایی و بی‌کسی تو است؛ چراکه دشمن شما را محاصره کرده است، و توان دفع آنها را نداریم. امام (ع) در حقشان دعا کرد و اجازه میدان داد.

او و برادرش بر آن قوم تاختند و پس از جنگی سخت، سرانجام به فیض شهادت نایل شدند.

نقل کرده‌اند که [پس از شهادت] دست‌های آنان را بریده یافتند[۱].[۲]

منابع

  1. جمعی از نویسندگان، پژوهشی پیرامون شهدای کربلا

پانویس

  1. اسرار الشهادة، ج۲، ص۲۹۵.
  2. جمعی از نویسندگان، پژوهشی پیرامون شهدای کربلا، ص:۳۲۳-۳۲۴.