←وجوب اطاعت از امام
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
|||
| خط ۹۱: | خط ۹۱: | ||
=== [[وجوب اطاعت از امام]] === | === [[وجوب اطاعت از امام]] === | ||
[[امام حسین]] {{ع}} در روایتی میفرماید: «[[خداوند]] تبارک و تعالى همه [[آداب]] را به پیامبرش آموخت و چون آنها را [[استوار]] کرد، [[کار]] را به او وا نهاد و فرمود: «آنچه را [[پیامبر]] برایتان آورده، بگیرید و آنچه را از آن باز داشته، رها کنید». بى [[گمان]]، [[پیامبر خدا]]، همان آدابى را که آموخته بود، به على یاد داد و چون على آنها را [[استوار]] ساخت، [[کار]] ([[ولایت]]) را به او وا نهاد و فرمود: هر که من مولاى اویم، پس على، مولاى اوست». <ref>{{متن حدیث|إنَّ اللّهَ تَبارَکَ وتعالى أدَّب نَبِیَّهُ الآدابَ کُلَّها، فَلَمَّا استَحکَمَ الأَدَبُ فَوَّضَ الأَمرَ إلَیهِ فَقالَ: مَآ ءَاتَاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ مَا نَهَاکُمْ عَنْهُ فَانتَهُواْ إنَّ رَسولَ اللّه {{صل}} أدَّبَ عَلِیّا بِتِلکَ الآدابِ الَّتی أدَّبَهُ بِها، فلَمَّا استَحکَمَ الآدابُ کُلُّها فَوَّضَ الأَمرَ إلَیهِ، فَقالَ: «مَن کُنتُ مَولاهُ فَعَلِیٌّ مَولاهُ»}} تفسیر فرات کوفی،ج2: ص428</ref>. | |||
دراین [[روایت]] دو نکته مهم وجود دارد: | |||
یکی اینکه [[خداوند]] همه [[آداب]] را به پیامبرش میآموزد و امر را به او میسپارد.از این رو [[امام حسین]] {{ع}} به [[قرآن]] استناد میکند که [[خداوند]][[ امر]] فرموده هرچه را [[پیامبر]] برایتان آورده بگیرید وغیر آن را رها کنید. | |||
دیگر اینکه میفرماید: «[[پیامبر]] نیز [[آداب]] را به علی{{ع}} میدهد و [[ولایت]] را به اومی سپارد و میفرماید هرکه من مولای اویم [[علی]] مولای اوست». آنچه از این بیان برداشت میشود این است که [[ولایت علی]] {{ع}} مصداق [[آیه]] {{متن قرآن|مَآ ءَاتَاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ مَا نَهَاکُمْ عَنْهُ فَانتَهُواْ}} است. پس طبق این [[روایت]] شایستگیهایی که [[خدا]] به پیامبرش داده او آنها را به [[علی]] {{ع}} میبخشد و اینها در راستای یکدیگرند؛ زیرا [[شایسته]] نیست باوجود فرد [[برتری]] که [[رسول خدا]] امر به ولایت او کرده [[مردم]] شخص دیگری را [[انتخاب]] کنند؛ چراکه [[امامت]] واقعیتی است در [[وجود امام]] که مردم توانایی [[شناخت]] آن را ندارند و فقط باید از طریق [[خدا]] به [[مردم]] معرفی شود. | |||
[[امام حسین]]{{ع}}،آن گاه که [[معاویه]] ایشان را به [[خطبه]] خواندن بر [[منبر]] فراخواند، فرمود: «ما [[حزب خدا]] و عترت [[پیامبر اکرم]] و یکی از دو ثقل یا گوهر گرانبهایی هستیم که [[رسول خدا]] ما را در کنار [[کتاب خدا]] قرار داد پس از ما [[اطاعت]] کنید که [[اطاعت]] و [[پیروی]] از ما [[واجب]] شده است؛ چراکه [[اطاعت]] ما در کنار [[اطاعت خدا]] و [[پیامبر]] قرار گرفته آنجا که [[خدای متعال]] میفرماید: {{متن قرآن|أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref>.<ref>محمدبن حسن حرّ عاملى، وسائل الشیعه، ج ۱۸، ص۱۴۴، حدیث ۴۵.</ref> | [[امام حسین]]{{ع}}،آن گاه که [[معاویه]] ایشان را به [[خطبه]] خواندن بر [[منبر]] فراخواند، فرمود: «ما [[حزب خدا]] و عترت [[پیامبر اکرم]] و یکی از دو ثقل یا گوهر گرانبهایی هستیم که [[رسول خدا]] ما را در کنار [[کتاب خدا]] قرار داد پس از ما [[اطاعت]] کنید که [[اطاعت]] و [[پیروی]] از ما [[واجب]] شده است؛ چراکه [[اطاعت]] ما در کنار [[اطاعت خدا]] و [[پیامبر]] قرار گرفته آنجا که [[خدای متعال]] میفرماید: {{متن قرآن|أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref>.<ref>محمدبن حسن حرّ عاملى، وسائل الشیعه، ج ۱۸، ص۱۴۴، حدیث ۴۵.</ref> | ||