عطیة بن سعد بن جناده عوفی: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
خط ۱۲: خط ۱۲:
| لقب = [[عطیة الله]]
| لقب = [[عطیة الله]]
| اهل =   
| اهل =   
| از قبیله = [[بنی‌همدان]]
| از قبیله = [[بنی‌همدان]]
| از تیره =   
| از تیره =   
| پدر = [[سعد بن جناده]]
| پدر = [[سعد بن جناده]]
| مادر =   
| مادر =   
| همسر =  
| همسر =  
خط ۲۰: خط ۲۰:
| دختر =   
| دختر =   
| خواهر =  
| خواهر =  
| برادر = [[محمد بن سعد عطیه عوفی]]  
| برادر = [[محمد بن سعد عطیه عوفی]]
| خویشاوندان =  
| خویشاوندان =  
| وابستگان =  
| وابستگان =  
| تاریخ تولد =  
| تاریخ تولد =  
| محل تولد = [[کوفه]]    
| محل تولد = [[کوفه]]
| محل زندگی = [[کوفه]]
| محل زندگی = [[کوفه]]
| تاریخ درگذشت = [[۱۱۱ هجری]]  
| تاریخ درگذشت = [[۱۱۱ هجری]]
| محل درگذشت = [[کوفه]]
| محل درگذشت = [[کوفه]]
| تاریخ شهادت =  
| تاریخ شهادت =  
خط ۳۴: خط ۳۴:
| دین =  
| دین =  
| مذهب =  
| مذهب =  
| از اصحاب = {{فهرست جعبه افقی| [[امام علی]] | [[امام باقر]] }}  
| از اصحاب = {{فهرست جعبه افقی| [[امام علی]] | [[امام باقر]]}}
| از طبقه =  
| از طبقه =  
| در جنگ =  
| در جنگ =  
خط ۴۴: خط ۴۴:
| راوی از =  
| راوی از =  
| روایات مشهور =   
| روایات مشهور =   
| مشایخ او =
| مشایخ او =  
| راویان از او =  
| راویان از او =
| آخرین راوی از او =  
| آخرین راوی از او =  
}}
}}


== مقدمه ==
== مقدمه ==
[[ابوالحسن عطیّة بن سعد بن جناده عوفی بکالی کوفی قیسی]] در [[کوفه]] به [[دنیا]] آمد <ref>الطبقات الکبری ۶/۳۰۴.</ref> و از تیره هَمدان بود.<ref>رجال الطوسی ۵۱.</ref> [[امیرمؤمنان علی]] {{ع}} او را «عطیة الله» ([[هدیه خدا]]) نامید.<ref> الطبقات الکبری ۶/۳۰۴.</ref> او از [[اصحاب امام علی]] و [[امام باقر]] {{ع}} بود<ref>رجال الطوسی ۵۱ و ۱۲۹.</ref> و از افرادی چون [[ابن عباس]]، [[عبدالله بن عمر]] و [[ابوسعید خدری]] [[روایت]] نقل کرده است.<ref>الجرح و التعدیل ۶/۳۸۲.</ref>
[[ابوالحسن]] عطیّة بن سعد بن [[جناده]] عوفی بکالی [[کوفی]] قیسی در [[کوفه]] به [[دنیا]] آمد <ref>الطبقات الکبری ۶/۳۰۴.</ref> و از تیره [[هَمدان]] بود.<ref>رجال الطوسی ۵۱.</ref> [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} او را «[[عطیة]] [[الله]]» ([[هدیه خدا]]) نامید.<ref> الطبقات الکبری ۶/۳۰۴.</ref> او از [[اصحاب امام علی]] و [[امام باقر]]{{ع}} بود<ref>رجال الطوسی ۵۱ و ۱۲۹.</ref> و از افرادی چون [[ابن عباس]]، [[عبدالله بن عمر]] و [[ابوسعید خدری]] [[روایت]] نقل کرده است.<ref>الجرح و التعدیل ۶/۳۸۲.</ref>


[[عطیه]] فردی [[محدث]]، [[مفسّر]]،<ref>معجم المفسرین ۱/۳۴۷.</ref> [[فقیه]]<ref>المعارف ۵۱۸.</ref> و از [[شیعیان کوفه]] به شمار می‌‌رفت. او [[قرآن]] را سه مرتبه به گونه [[تفسیر]] به ابن عباس عرضه داشت و هفتاد مرتبه نیز قرآن را نزد او قرائت کرد.<ref>الکنی و الالقاب ۲/۴۸۹.</ref> کلبیه گفته او را در زمینه [[تفسیر قرآن]]، [[حجت]] می‌‌دانست.<ref>معجم المفسرین ۱/۳۴۷.</ref> [[ابان بن تغلب]]، [[حسن بن عطیه کوفی]] و [[اعمش]] از جمله [[شاگردان]] وی به حساب می‌‌آیند.<ref>تهذیب الکمال ۲۰/۱۴۶.</ref>
[[عطیه]] فردی [[محدث]]، [[مفسّر]]،<ref>معجم المفسرین ۱/۳۴۷.</ref> [[فقیه]]<ref>المعارف ۵۱۸.</ref> و از [[شیعیان کوفه]] به شمار می‌‌رفت. او [[قرآن]] را سه مرتبه به گونه [[تفسیر]] به ابن عباس عرضه داشت و هفتاد مرتبه نیز قرآن را نزد او قرائت کرد.<ref>الکنی و الالقاب ۲/۴۸۹.</ref> کلبیه گفته او را در زمینه [[تفسیر قرآن]]، [[حجت]] می‌‌دانست.<ref>معجم المفسرین ۱/۳۴۷.</ref> [[ابان بن تغلب]]، [[حسن بن عطیه]] کوفی و [[اعمش]] از جمله شاگردان وی به [[حساب]] می‌‌آیند.<ref>تهذیب الکمال ۲۰/۱۴۶.</ref>


عطیه به همراه جابر اولین [[زایران]] [[امام حسین]] {{ع}} بودند.<ref>الکنی و الالقاب ۲/۴۸۹.</ref> وی در [[قیام عبدالرحمان بن اشعث]] علیه [[حجاج]] حضور داشت و پس از [[شکست]] این [[قیام]] به [[سرزمین]] [[فارس]] گریخت و در پی این واقعه به دستور حجاج و به دلیل خودداری از [[لعن]] [[علی بن ابی طالب]] {{ع}} چهارصد ضربه تازیانه خورد و سر و محاسنش نیز تراشیده شد، سپس به [[خراسان]] رفت و در دوران [[عمر بن هبیره]] به [[عراق]] بازگشت و تا آخر [[عمر]] در کوفه به سر برد.<ref>الطبقات الکبری ۶/۳۰۴.</ref> از او [[تفسیری]] در پنج جزء<ref>الکنی و الالقاب ۲/۴۸۹.</ref> بر جای مانده که [[طبری]] در تفسیر خود بسیار از آن نقل کرده است.<ref>معجم المفسرین ۱/۳۴۷.</ref> عطیه در سال ۱۱۱ه‍ در کوفه درگذشت.<ref> الطبقات الکبری ۶/۳۴۰.</ref> برخی نیز [[زمان]] فوتش را سال ۱۲۶ه‍ آورده‌اند<ref>تاریخ خلیفة بن خیاط ۲۷۷.</ref>.<ref> [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۱ ص۵۱۸.</ref>
عطیه به همراه جابر اولین [[زایران]] [[امام حسین]]{{ع}} بودند.<ref>الکنی و الالقاب ۲/۴۸۹.</ref> وی در [[قیام عبدالرحمان]] بن اشعث علیه حجاج حضور داشت و پس از [[شکست]] این [[قیام]] به [[سرزمین فارس]] گریخت و در پی این واقعه به دستور حجاج و به دلیل خودداری از [[لعن]] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} چهارصد ضربه تازیانه خورد و سر و محاسنش نیز تراشیده شد، سپس به [[خراسان]] رفت و در دوران [[عمر بن هبیره]] به [[عراق]] بازگشت و تا آخر عمر در کوفه به سر برد.<ref>الطبقات الکبری ۶/۳۰۴.</ref> از او [[تفسیری]] در پنج جزء<ref>الکنی و الالقاب ۲/۴۸۹.</ref> بر جای مانده که [[طبری]] در تفسیر خود بسیار از آن نقل کرده است.<ref>معجم المفسرین ۱/۳۴۷.</ref> عطیه در سال ۱۱۱ه‍ در کوفه درگذشت.<ref> الطبقات الکبری ۶/۳۴۰.</ref> برخی نیز [[زمان]] فوتش را سال ۱۲۶ه‍ آورده‌اند<ref>تاریخ خلیفة بن خیاط ۲۷۷.</ref>.<ref> [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۱ ص۵۱۸.</ref>


== جستارهای وابسته ==
== جستارهای وابسته ==

نسخهٔ ‏۲۳ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۵۳

عطیه بن سعد بن جناده عوفی
تصویر قدیمی از مسجد کوفه
نام کاملابوالحسن عطیّة بن سعد بن جناده عوفی بکالی کوفی قیسی
جنسیتمرد
لقبعطیة الله
از قبیلهبنی‌همدان
پدرسعد بن جناده
برادرمحمد بن سعد عطیه عوفی
محل تولدکوفه
محل زندگیکوفه
درگذشت۱۱۱ هجری، کوفه
از اصحاب

مقدمه

ابوالحسن عطیّة بن سعد بن جناده عوفی بکالی کوفی قیسی در کوفه به دنیا آمد [۱] و از تیره هَمدان بود.[۲] امیرمؤمنان علی(ع) او را «عطیة الله» (هدیه خدا) نامید.[۳] او از اصحاب امام علی و امام باقر(ع) بود[۴] و از افرادی چون ابن عباس، عبدالله بن عمر و ابوسعید خدری روایت نقل کرده است.[۵]

عطیه فردی محدث، مفسّر،[۶] فقیه[۷] و از شیعیان کوفه به شمار می‌‌رفت. او قرآن را سه مرتبه به گونه تفسیر به ابن عباس عرضه داشت و هفتاد مرتبه نیز قرآن را نزد او قرائت کرد.[۸] کلبیه گفته او را در زمینه تفسیر قرآن، حجت می‌‌دانست.[۹] ابان بن تغلب، حسن بن عطیه کوفی و اعمش از جمله شاگردان وی به حساب می‌‌آیند.[۱۰]

عطیه به همراه جابر اولین زایران امام حسین(ع) بودند.[۱۱] وی در قیام عبدالرحمان بن اشعث علیه حجاج حضور داشت و پس از شکست این قیام به سرزمین فارس گریخت و در پی این واقعه به دستور حجاج و به دلیل خودداری از لعن علی بن ابی طالب(ع) چهارصد ضربه تازیانه خورد و سر و محاسنش نیز تراشیده شد، سپس به خراسان رفت و در دوران عمر بن هبیره به عراق بازگشت و تا آخر عمر در کوفه به سر برد.[۱۲] از او تفسیری در پنج جزء[۱۳] بر جای مانده که طبری در تفسیر خود بسیار از آن نقل کرده است.[۱۴] عطیه در سال ۱۱۱ه‍ در کوفه درگذشت.[۱۵] برخی نیز زمان فوتش را سال ۱۲۶ه‍ آورده‌اند[۱۶].[۱۷]

جستارهای وابسته

منابع

  1. جمعی از پژوهشگران، فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱

پانویس

  1. الطبقات الکبری ۶/۳۰۴.
  2. رجال الطوسی ۵۱.
  3. الطبقات الکبری ۶/۳۰۴.
  4. رجال الطوسی ۵۱ و ۱۲۹.
  5. الجرح و التعدیل ۶/۳۸۲.
  6. معجم المفسرین ۱/۳۴۷.
  7. المعارف ۵۱۸.
  8. الکنی و الالقاب ۲/۴۸۹.
  9. معجم المفسرین ۱/۳۴۷.
  10. تهذیب الکمال ۲۰/۱۴۶.
  11. الکنی و الالقاب ۲/۴۸۹.
  12. الطبقات الکبری ۶/۳۰۴.
  13. الکنی و الالقاب ۲/۴۸۹.
  14. معجم المفسرین ۱/۳۴۷.
  15. الطبقات الکبری ۶/۳۴۰.
  16. تاریخ خلیفة بن خیاط ۲۷۷.
  17. فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی، ج۱ ص۵۱۸.