عمرو بن خالد ازدی: تفاوت میان نسخهها
(←منابع) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۵۰: | خط ۵۰: | ||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
پس از شهادت وهب، عمرو بن خالد ازدی برای [[مبارزه]] [[قیام]] کرد، به [[سیدالشهدا]] عرض کرد فدایت شوم میخواهم به یارانم ملحق شوم و [[دوست]] ندارم بمانم و شما را بییاور ببینم. [[امام]] به او فرمود: {{متن حدیث|تَقَدَّمْ فَإِنَّا لَاحِقُونَ بِكَ عَنْ سَاعَةٍ}}؛ برو هم به زودی به شما ملحق میشویم! عمرو وارد صحنه معرکه شد و رجزی را خواند که چنین است: | |||
{{شعر}} | {{شعر}} | ||
{{ب|''اَلْیَوْمَ یا نَفْسُ الَی الرَّحْمنِ''|2=''تَمْضینَ بِالرَّوْحِ وَبِالرَّیْحانِ''}} | {{ب|''اَلْیَوْمَ یا نَفْسُ الَی الرَّحْمنِ''|2=''تَمْضینَ بِالرَّوْحِ وَبِالرَّیْحانِ''}} | ||
| خط ۵۶: | خط ۵۷: | ||
{{ب|''لاْتَجْزَعي فَکُلُّ حَیٍّ فانٍ''<ref>مناقب ابن شهرآشوب، ج۴، ص۱۱۰. برخی از منابع این رجز را با اندکی اختلاف و یا اضافه، به عمرو بن خالد ازدی نسبت دادهاند. (بحارالانوار، ج۴۵، ص۱۸، مقتل الحسین {{ع}}، خوارزمی، ج۲، ص۱۷، انوارالهدی). البته شیخ عباس قمی این رجز را به عمرو بن خالد صیداوی نسبت داده (نفس المهموم، ص۲۶۰).</ref>|2=''}} | {{ب|''لاْتَجْزَعي فَکُلُّ حَیٍّ فانٍ''<ref>مناقب ابن شهرآشوب، ج۴، ص۱۱۰. برخی از منابع این رجز را با اندکی اختلاف و یا اضافه، به عمرو بن خالد ازدی نسبت دادهاند. (بحارالانوار، ج۴۵، ص۱۸، مقتل الحسین {{ع}}، خوارزمی، ج۲، ص۱۷، انوارالهدی). البته شیخ عباس قمی این رجز را به عمرو بن خالد صیداوی نسبت داده (نفس المهموم، ص۲۶۰).</ref>|2=''}} | ||
{{پایان شعر}} | {{پایان شعر}} | ||
:یعنی ای [[جان]] من! به طرف [[خدای رحمان]] برو و به [[رفاه]] و [[آسایش]] شاد باش. امروز برای آن احسانهایی که در [[زمان]] گذشته انجام دادی جزای [[نیک]] به تو داده میشود. آنچه در [[لوح محفوظ]] نوشته شده که نزد [[خداوند]] [[جزاء]] دهنده است. ای نفس! [[جزع]] و فزع منمای زیرا که هر شخص زندهای فانی خواهد شد. بهره [[صبر]] کردن در مقابل [[کفار]] برای اینکه تو در [[امان]] باشی بیشتر است، ای گروه و [[قبیله ازد]] که از [[بنی قحطان]] میباشید. | |||
سپس آن مرد [[خدا]] جنگید تا [[شهید]] شد<ref>بحار، ج۴۵، ص۱۸؛ مناقب ابن شهر آشوب، ج۴، ص۱۱۰.</ref>.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)| مظلومیت سیدالشهداء ج۲]]، ص ۵۷؛ جمعی از نویسندگان، [[پژوهشی پیرامون شهدای کربلا (کتاب)|پژوهشی پیرامون شهدای کربلا]]، ص۲۸۴.</ref> | |||
سپس آن مرد [[خدا]] جنگید تا [[شهید]] شد<ref>بحار، ج۴۵، ص۱۸؛ مناقب ابن شهر آشوب، ج۴، ص۱۱۰.</ref>.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)|مظلومیت سیدالشهداء]]، | |||
== منابع == | == منابع == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۸ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۲
| عمرو بن خالد ازدی | |
|---|---|
 آرامگاه شهدای کربلا | |
| نام کامل | عمرو بن خالد ازدی |
| جنسیت | مرد |
| از قبیله | ازد |
| تاریخ شهادت | ۶۱ هجری |
| محل شهادت | کربلا |
| محل آرامگاه | کربلا |
| از اصحاب | امام حسین |
| حضور در جنگ | واقعه عاشورا |
مقدمه
پس از شهادت وهب، عمرو بن خالد ازدی برای مبارزه قیام کرد، به سیدالشهدا عرض کرد فدایت شوم میخواهم به یارانم ملحق شوم و دوست ندارم بمانم و شما را بییاور ببینم. امام به او فرمود: «تَقَدَّمْ فَإِنَّا لَاحِقُونَ بِكَ عَنْ سَاعَةٍ»؛ برو هم به زودی به شما ملحق میشویم! عمرو وارد صحنه معرکه شد و رجزی را خواند که چنین است:
| اَلْیَوْمَ یا نَفْسُ الَی الرَّحْمنِ | تَمْضینَ بِالرَّوْحِ وَبِالرَّیْحانِ | |
| اَلْیَوْمَ تُجْزَیْنَ عَلَی الاِحْسانِ | ما خُطَّ فِي اللَّوْحِ لَدَ الَّیّانِ | |
| لاْتَجْزَعي فَکُلُّ حَیٍّ فانٍ[۱] |
- یعنی ای جان من! به طرف خدای رحمان برو و به رفاه و آسایش شاد باش. امروز برای آن احسانهایی که در زمان گذشته انجام دادی جزای نیک به تو داده میشود. آنچه در لوح محفوظ نوشته شده که نزد خداوند جزاء دهنده است. ای نفس! جزع و فزع منمای زیرا که هر شخص زندهای فانی خواهد شد. بهره صبر کردن در مقابل کفار برای اینکه تو در امان باشی بیشتر است، ای گروه و قبیله ازد که از بنی قحطان میباشید.
سپس آن مرد خدا جنگید تا شهید شد[۲].[۳]
منابع
جمعی از نویسندگان، پژوهشی پیرامون شهدای کربلا
راجی، علی، مظلومیت سیدالشهداء ج۲
پانویس
- ↑ مناقب ابن شهرآشوب، ج۴، ص۱۱۰. برخی از منابع این رجز را با اندکی اختلاف و یا اضافه، به عمرو بن خالد ازدی نسبت دادهاند. (بحارالانوار، ج۴۵، ص۱۸، مقتل الحسین (ع)، خوارزمی، ج۲، ص۱۷، انوارالهدی). البته شیخ عباس قمی این رجز را به عمرو بن خالد صیداوی نسبت داده (نفس المهموم، ص۲۶۰).
- ↑ بحار، ج۴۵، ص۱۸؛ مناقب ابن شهر آشوب، ج۴، ص۱۱۰.
- ↑ راجی، علی، مظلومیت سیدالشهداء ج۲، ص ۵۷؛ جمعی از نویسندگان، پژوهشی پیرامون شهدای کربلا، ص۲۸۴.