امامت مفضول: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[شیعه]] و [[اشاعره]] معتقدند [[امام]] باید [[افضل اهل زمان]] باشد و با وجود [[افضل]]، [[امامت]] برای دیگری منعقد نمی‌شود. این مسأله، بدیهی و عقلانی است، امّا [[اهل سنت]]، زیدیّه، مرجئه و گروهی از [[معتزله]] معتقد به صحّت [[امامت]] مفضولند، به شرط آنکه [[مفضول]] به کتاب و سنّت عمل کند.<ref> الامامة و اهل البیت، محمّد بیومی مهران، ج ۱ ص ۱۵۱</ref> روشن است که این گرایش، برای تصحیح و مشروعیت بخشیدن به [[خلافت ابوبکر]] و [[عمر]] و [[عثمان]] است، زیرا [[افضلیت علی]]{{ع}} بر همۀ اصحاب [[پیامبر]] در همۀ فضایل، روشن است و صدها حدیث نبوی، نیز زندگی و گفتار خود آن حضرت، آن را ثابت می‌کند. ابن ابی الحدید نیز آن را قولی دیرین می‌داند و به اصحاب فراوانی نسبت می‌دهد و همۀ فضایل [[پیامبر خاتم|پیامبر خدا]]{{صل}} را برای [[امام علی|علی بن ابی طالب]] هم ثابت می‌داند، بجز [[نبوت]].<ref> شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج۲۰ ص ۲۲۱</ref>وی با داشتن این اعتقاد و بیان صریح آن، بازهم در خطبۀ کتاب خود، خدا را می‌ستاید که مفضول را بر افضل مقدم داشت، به خاطر مصلحتی که تکلیف آن را ایجاب کرد و می‌نویسد: {{عربی|اندازه=100%|...و قدّم المفضول علی الأفضل لمصلحة اقتضاها التّکلیف»}}<ref> شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج۱ ص ۳</ref> خود [[ابوبکر]] هم چنین عقیده‌ای داشت و خود را پیشوای مفضول می‌دانست، آنجا که گفت: {{عربی|اندازه=100%|ولّیتکم و لست بخیرکم}}،<ref>الغدیر، ج ۷ ص ۱۳۱</ref> بر شما ولایت یافتم در حالی که بهترین شما نیستم<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۹۲.</ref>.