مالک بن حارث: تفاوت میان نسخهها
(تغییرمسیر به مالک اشتر نخعی) برچسب: تغییر مسیر جدید |
(تغییرمسیر به مالک اشتر نخعی حذف شد) برچسب: تغییرمسیر حذف شد |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
# | |||
{{امامت}} | |||
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> | |||
: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:</div> | |||
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> | |||
: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[مالک بن حارث در رجال و تراجم]] - [[مالک بن حارث در تاریخ اسلامی]] - [[مالک اشتر در نهج البلاغه]]</div> | |||
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> | |||
==مفدمه== | |||
در منابع کهن و معتبر نامی از وی به عنوان [[شهید]] [[کربلا]] برده نشده است. تنها نویسنده «[[اسرار الشهادة (کتاب)|اسرارالشهادة]]» او را جزو [[شهیدان کربلا]] دانسته میگوید: او و برادرش [[شریف بن حارث]] [[روز عاشورا]]، با چشم گریان نزد [[امام حسین]]{{ع}} آمدند. [[امام]]{{ع}} از سبب [[گریه]] آنان پرسید. گفتند: گریه ما برای [[تنهایی]] و بیکسی تو است؛ چراکه [[دشمن]] شما را محاصره کرده است، و توان دفع آنها را نداریم. امام{{ع}} در حقشان [[دعا]] کرد و اجازه میدان داد. | |||
او و برادرش بر آن [[قوم]] تاختند و پس از [[جنگی]] سخت، سرانجام به [[فیض]] [[شهادت]] نایل شدند. | |||
نقل کردهاند که [پس از [[شهادت]]] دستهای آنان را [[بریده]] یافتند<ref>اسرار الشهادة، ج۲، ص۲۹۵.</ref>.<ref>جمعی از نویسندگان، [[پژوهشی پیرامون شهدای کربلا (کتاب)|پژوهشی پیرامون شهدای کربلا]]، ص:۳۲۳-۳۲۴.</ref> | |||
== پرسشهای وابسته == | |||
==منابع== | |||
{{منابع}} | |||
## [[پرونده:360818579.jpg|22px]] جمعی از نویسندگان، [[پژوهشی پیرامون شهدای کربلا (کتاب)| '''پژوهشی پیرامون شهدای کربلا''']] | |||
{{پایان منابع}} | |||
==پانویس== | |||
{{پانویس}} | |||
[[رده:مدخل]] | |||
[[رده:مالک بن حارث]] | |||
نسخهٔ ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۳:۲۲
- این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
مفدمه
در منابع کهن و معتبر نامی از وی به عنوان شهید کربلا برده نشده است. تنها نویسنده «اسرارالشهادة» او را جزو شهیدان کربلا دانسته میگوید: او و برادرش شریف بن حارث روز عاشورا، با چشم گریان نزد امام حسین(ع) آمدند. امام(ع) از سبب گریه آنان پرسید. گفتند: گریه ما برای تنهایی و بیکسی تو است؛ چراکه دشمن شما را محاصره کرده است، و توان دفع آنها را نداریم. امام(ع) در حقشان دعا کرد و اجازه میدان داد.
او و برادرش بر آن قوم تاختند و پس از جنگی سخت، سرانجام به فیض شهادت نایل شدند.
نقل کردهاند که [پس از شهادت] دستهای آنان را بریده یافتند[۱].[۲]
پرسشهای وابسته
منابع
جمعی از نویسندگان، پژوهشی پیرامون شهدای کربلا
پانویس
- ↑ اسرار الشهادة، ج۲، ص۲۹۵.
- ↑ جمعی از نویسندگان، پژوهشی پیرامون شهدای کربلا، ص:۳۲۳-۳۲۴.