شناخت حقوق امام: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - ']] {{پایان}} {{پایان}} ==رده:' به ' {{پایان مدخل وابسته}} ==[[:رده:') |
جز (جایگزینی متن - ']] {{پایان}} {{پایان}} == پانویس == {{پانویس}}' به ']] {{پایان منبع جامع}} == پانویس == {{پانویس}}') |
||
| خط ۵۳: | خط ۵۳: | ||
* [[:رده:مقالهشناسی مقالههای امام|مقالهشناسی امام]] | * [[:رده:مقالهشناسی مقالههای امام|مقالهشناسی امام]] | ||
* [[:رده:پایاننامهشناسی پایاننامههای امام|پایاننامهشناسی امام]] | * [[:رده:پایاننامهشناسی پایاننامههای امام|پایاننامهشناسی امام]] | ||
{{پایان | {{پایان منبع جامع}} | ||
== پانویس == | == پانویس == | ||
نسخهٔ ۴ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۵۷
این مدخل از زیرشاخههای بحث امام و وظایف معرفتی امت نسبت به امام است. "شناخت حقوق امام" از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
شناخت حقوق امام در قرآن - شناخت حقوق امام در حدیث - شناخت حقوق امام در کلام اسلامی - شناخت حقوق امام در گفتگوهای بینالمذاهب
در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل شناخت حقوق امام (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
مقدمه
- جنبهای که در عرصه شناخت امام باید به آن توجه داشته باشیم شناخت حقوق امام است.
- پیامبر اسلام(ص) میفرمایند: به خداوند سوگند بندهای از اعمال خود سود نمیبرد مگر اینکه حق ما را بشناسد[۱].
- در زیارت جامعه کبیره، خدا و اهل بیت(ع) را بر اینکه عارف به حق اهل بیت(ع) هستیم گواه میگیریم[۲] و در پایان زیارت از خدا درخواست میکنیم که ما را از عارفان به حق اهل بیت قرار دهد [۳].
- برخی از مهمترین حقوق امام(ع) چند چیز است:
- اطاعت از امام(ع)
- پذیرش ولایت امام(ع)
- محبت و مودت به امام(ع)
- گوش به فرمان امام(ع)
- وفاداری در بیعت با امام(ع)[۴].
منابع
جستارهای وابسته
منبعشناسی جامع امام
پانویس
- ↑ «وَ الَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَا يَنْفَعُ عَبْداً عَمَلُهُ إِلَّا بِمَعْرِفَةِ حَقِّنَا»؛ بحارالأنوار، ج۲۷، ص۱۷۰؛ فضائل الخمسة من الصحاح الستة، ج۲، ص۷۹.
- ↑ «أُشْهِدُ اللَّهَ وَ أُشْهِدُكُمْ أَنِّي مُؤْمِنٌ بِكُمْ... عَارِفٌ بِحَقِّكُمْ»؛ قمی، شیخ عباس، مفاتیح الجنان، زیارت جامعه کبیره.
- ↑ «أَسْأَلُكَ أَنْ تُدْخِلَنِي فِي جُمْلَةِ الْعَارِفِينَ بِهِمْ وَ بِحَقِّهِمْ»؛ قمی، شیخ عباس، مفاتیح الجنان، زیارت جامعه کبیره.
- ↑ ر.ک: مقامی، مهدی، وظایف امت نسبت به قرآن و عترت، ص ۶۸.