بحث:امت
واژهشناسی لغوی
- امّت بر وزن فُعْلَه، از ریشه "أ ـ م ـ م" که به معنای قصد مخصوص است اشتقاق یافته و به گروهی گفته میشود که مورد قصد و توجّه مخصوص دیگران واقع شده[۲] و در یک ویژگی چون دین، زمان، مکان، نوع یا صنف مشترک و همسان باشند. این ویژگی میتواند اختیاری یا غیر اختیاری باشد، بر این اساس به پیروان یک دین و آیین بر اثر همسانی در دین امّت میگویند و به مردمی که همزمان با یکدیگر در یک قرن یا در منطقهای از زمین زندگی میکنند یا گروهی از مردم که دارای عملکرد یکساناند، امّت اطلاق میشود[۳] برخی امت را به معنای قرن و نسل انسانی دانستهاند[۴]. این واژه ۶۵ بار در قرآن آمده است که ۵۲ مورد آن به صورت مفرد "امّت" و ۱۳ مورد به صورت جمع "اُمَم" است[۵].
امت در فرهنگ مطهر
کلمه امت، مساوی است با آنچه امروز جامعه میگوئیم[۶]. امت به اصطلاح امروز ملت است[۷]. [به عبارت دیگر] اُمّت، یعنی جامعه که مرکّب است از گروهها و احیاناً از طبقات مختلف و به هیچ وجه به معنی توده مردم نیست[۸].[۹]
پانویس
- ↑ نصیری، علی، دائرةالمعارف قرآن کریم، ج۴، ص ۲۵۴ - ۲۶۵.
- ↑ التحقیق، ج ۱، ص ۱۳۵، «امم».
- ↑ مفردات، ص ۸۶؛ مجمعالبحرین، ج ۱، ص ۱۰۸؛ ترتیبالعین، ص ۵۴، «امم».
- ↑ لسان العرب، ج ۱، ص ۲۱۵، «امم».
- ↑ نصیری، علی، امت، دائرةالمعارف قرآن کریم، ج۴، ص ۲۵۴ - ۲۶۵.
- ↑ جمهوری اسلامی، ص۸۲.
- ↑ اسلام و مقتضیات زمان، جلد دوم، ص۲۱۴.
- ↑ مجموعه آثار، ج۲، ص۴۵۴.
- ↑ زکریایی، محمد علی، فرهنگ مطهر، ص ۱۱۷.