علی و حق
- این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
- در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل علی و حق (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
علی و حق حق، معیار سنجش اشخاص، احزاب، اعمال و اقوال است و میزانی است که با عرضهکردن هر سخن و هر عمل بر آن، حقانیت یا بطلانش روشن میشود. در احادیث متعدّد، امیر المؤمنین(ع) و حق، همراه و با هم و یکی دانسته شده است، این، هم عصمت امام علی(ع) را میرساند، هم بر حق بودن او را در همۀ جبههها و در تعارض با همۀ اشخاص[۱].
مقدمه
- پیامبر اکرم(ص) فرمود: علیّ مع الحقّ و الحقّ مع علیّ یدور معه حیثما دار[۲]همراهی علی(ع) با حق و این معیّت، روشنترین دلیل بر حقانیّت او و گمراه بودن دشمنان اوست. این حقیقت، هم به صورت خبری نقل شده است، مثل حدیثی که گذشت، هم به صورت دعا و خواسته از درگاه، خدا، مثل این تعبیر: أللّهمّ أدر الحقّ مع علیّ حیثما دار.[۳]چنین سخنانی دربارۀ عمّار یاسر هم از زبان پیامبر خدا نقل شده است و این معیاری بود که برای افراد مردّد در جبهۀ صفین، طرف حق را نشان میداد. حدیث علیّ مع الحقّ و الحقّ مع علیّ یدور معه حیثما دار وسیلهای برای حقشناسی و باطلشناسی در صحنههای فتنه و موارد مشتبه است و دلیلی بر امامت آن حضرت است.این حدیث، علاوهبر منابع شیعی، در کتب اهل سنت هم آمده است.[۴] هماهنگی و با هم بودن علی(ع) و قرآن نیز که همین مفاهیم و نتایج را دربر دارد، در احادیث متعدّدی آمده است، از جمله حدیث پیامبر اکرم(ص) : علیّ مع القرآن و القرآن مع علیّ، لن یفترقا حتّی یردا علیّ الحوض.[۵] در حدیث دیگری از قول پیامبر خدا، همراه بودن علی(ع) با حق و با قرآن یکجا بیان شده است: علیّ مع الحقّ و القرآن، و الحقّ و القرآن مع علیّ، و لن یتفرّقا حتّی یردا علیّ الحوض.[۶] آنچه در فرهنگ عامیانه و زبان مردم رایج است (حق با علی است) با تکیه بر همین پشتوانههای حدیثی است[۷]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص:۴۱۷.
- ↑ «علی با حق است و حق با علی است، هرجا که او باشد، حق هم همانجا و بر محور او میگردد.» موسوعة الامام علی ابن ابی طالب ج ۲ ص ۲۳۷
- ↑ «خدایا هرجا که علی(ع) بود، حق را بر مدار او بگردان.» موسوعة الامام علی ابن ابی طالب ج ۲ ص ۲۳۸
- ↑ کتاب حق با علی است از مهدی فقیه ایمانی
- ↑ کشف الغمه ج۱ ص ۱۴۸
- ↑ موسوعة الامام علی ابن ابی طالب ج ۲ ص ۲۳۷
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص:۴۱۷.