عبادت در معارف و سیره حسینی

ثمره عبادت

در کتاب تنبیه الخواطر از امام حسین (ع) نقل شده است: هر کس خدا را آن‌گونه که حقّ اوست، عبادت کند، خداوند، بیش از آرزوها و نیازش به او عطا می‌کند^[۱].^[۲]

گونه‌های عبادت

در کتاب تحف العقول از امام حسین (ع) نقل است: گروهی، خدا را به طمع بهشت عبادت می‌کنند. این، عبادتِ تاجران است؛ گروهی، خدا را از سرِ ترس، عبادت می‌کنند، این، عبادتِ بردگان است و گروهی، خدا را از سرِ سپاس، عبادت می‌کنند، این، عبادتِ آزادگان و برترین عبادت است^[۳].^[۴]

بندگی راستین

در کتاب الإقبال از امام حسین (ع)، در دعای عرفه منسوب به ایشان آمده است: خدای من! این، خواری من است که بر تو آشکار است و این، حال من است که از تو پنهان نیست. رسیدن به تو را از تو می‌خواهم و با تو به تو ره می‌جویم. پس مرا با نور خود، ره بنما و به بندگی راستین در پیشگاهت، موفّق بدار^[۵].^[۶]

منابع

محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین

پانویس

↑ «مَنْ عَبَدَ اللَّهَ حَقَّ عِبَادَتِهِ- آتَاهُ اللَّهُ فَوْقَ‏ أَمَانِيِّهِ‏ وَ كِفَايَتِهِ‏»، تنبیه الخواطر، ج۲، ص۱۰۸.
↑ محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۹۴۴.
↑ «إِنَّ‏ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ‏ رَغْبَةً فَتِلْكَ عِبَادَةُ التُّجَّارِ وَ إِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ رَهْبَةً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْعَبِيدِ وَ إِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ شُكْراً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْأَحْرَارِ وَ هِيَ أَفْضَلُ الْعِبَادَةِ»، تحف العقول، ص۲۴۶.
↑ محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۹۴۴.
↑ «إِلَهِي هَذَا ذُلِّي ظَاهِرٌ بَيْنَ يَدَيْكَ وَ هَذَا حَالِي‏ لَا يَخْفَى‏ عَلَيْكَ‏ مِنْكَ أَطْلُبُ الْوُصُولَ إِلَيْكَ وَ بِكَ أَسْتَدِلُّ عَلَيْكَ فَاهْدِنِي بِنُورِكَ إِلَيْكَ وَ أَقِمْنِي بِصِدْقِ الْعُبُودِيَّةِ بَيْنَ يَدَيْكَ»، الإقبال، ص۳۴۹؛ بحار الأنوار، ج۹۸، ص۲۲۶، ح۳.
↑ محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۹۴۵.

[1] «مَنْ عَبَدَ اللَّهَ حَقَّ عِبَادَتِهِ- آتَاهُ اللَّهُ فَوْقَ‏ أَمَانِيِّهِ‏ وَ كِفَايَتِهِ‏»، تنبیه الخواطر، ج۲، ص۱۰۸.

[2] محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۹۴۴.

[3] «إِنَّ‏ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ‏ رَغْبَةً فَتِلْكَ عِبَادَةُ التُّجَّارِ وَ إِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ رَهْبَةً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْعَبِيدِ وَ إِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ شُكْراً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْأَحْرَارِ وَ هِيَ أَفْضَلُ الْعِبَادَةِ»، تحف العقول، ص۲۴۶.

[4] محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۹۴۴.

[5] «إِلَهِي هَذَا ذُلِّي ظَاهِرٌ بَيْنَ يَدَيْكَ وَ هَذَا حَالِي‏ لَا يَخْفَى‏ عَلَيْكَ‏ مِنْكَ أَطْلُبُ الْوُصُولَ إِلَيْكَ وَ بِكَ أَسْتَدِلُّ عَلَيْكَ فَاهْدِنِي بِنُورِكَ إِلَيْكَ وَ أَقِمْنِي بِصِدْقِ الْعُبُودِيَّةِ بَيْنَ يَدَيْكَ»، الإقبال، ص۳۴۹؛ بحار الأنوار، ج۹۸، ص۲۲۶، ح۳.

[6] محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۹۴۵.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]