بحث:آخر الزمان
آخر الزمان در فرهنگنامه دینی
آخرین بخش از دوران حیات انسانها که پیش از پایان عمر جهان و برپایی قیامت است. در روایات، به دوره قبل از ظهور امام زمان (ع) گفته میشود. از آنجا که حکومت جهانی حضرت مهدی (ع) برای برپایی عدالت و اجرای دین در سطح جهان است، طبعاً با مفاسد مبارزه خواهد کرد تا جهان اصلاح شود. طبق روایات، در آن دوره، مفاسد و گناهان فراگیر شده، فتنههای گوناگون در همه جا پیش میآید و فسادهای اخلاقی، اقتصادی، سیاسی و انحطاط وضع روحی مردم، شرایط را برای ظهور آن نجاتبخش فراهم میسازد.
به نشانههایی که در احادیث، از اوضاع مردم و زندگیها اشاره شده، "علائم آخرالزمان" گویند و مؤلفانی هم به تألیف کتابهایی پیرامون آخرالزمان بر مبنای روایات اسلامی پرداختهاند و به مؤمنان توصیه کردهاند که در آن روزگار سخت و فاسد، دین و اخلاق خود را حفظ کنند[۱].
پایان تاریخ در موعودنامه
انسان با توجه به طبع جستجوگرش، همواره به سرانجام دنیا میاندیشیده است. همه ادیان الهی و بیشتر مکاتب بشری درباره پایان تاریخ اظهارنظر کردهاند. در همه پیشگوییهای مربوط به آخر الزمان، خبرهای نگرانکنندهای وجود دارد، ولی اغلب بر این امر اتفاق دارند که پایان کار بشر، روشن و امیدوارکننده است. در متون زرتشتی به صراحت از دوره طلایی بشر در پایان جهان یاد شده که به آشوبها و بلاهای بسیار مسبوق میگردد و با ظهور سوشیانس (واپسین منجی) محقق میشود. در ادیان ابراهیمی، بیش از آیینها و مکاتب دیگر بر دوره طلایی بشر در پایان تاریخ، تأکید شده است. در عهد عتیق، برقراری سعادت و عدالت در سراسر جهان پیش بینی شده که به وسیله "ماشیح" محقق میشود. در عهد جدید نیز به این مطلب پرداخته شده است. در مکاشفه یوحنّا نیز به برقراری صلح و آرامش جهان در پایان آن اشاره شده است. دیدگاه قرآن نیز درباره سرانجام بشر، خوشبینانه است و در آن، پایان دنیا روشن و سعادتآمیز دانسته شده است[۲].
پانویس
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگنامه دینی، ص۱۳.
- ↑ تونهای، مجتبی، موعودنامه، ص۱۹۱.