بحث:معاد در حدیث
بخش اول: معناشناسی
بخش دوم: ضرورت معاد
بخش سوم: فواید و آثار معاد
- فناناپذیری و زندگی ابدی
- رسیدن به جزای اعمال (ثواب و عقاب)
- تحقق وعدهها و وعیدهای الهی
- تحقق عدل الهی
بخش چهارم: باور به معاد
ضرورت باور به معاد
- لازمه دخول در اسلام
فواید، آثار و اسباب باور به معاد
آثار عام
- جلب رزق و روزی
- هدایت شدن انسان
آثار خاص
آثار در دنیا
آثار فردی
- آثار فکری اعتقادی:
- آثار رفتاری (اخلاقی و تربیتی):
- آثار روحی روانی:
- ایجاد انگیزه به انجام اعمال صالح [۸]
- تسلیم بودن در برابر اوامر الهی و خضوع و خشوع در برابر آن [۹]
- امید به خدای متعال
- سبب از میان رفتن لذت ها، مکدر شدن شهوات و قطع آرزوها [۱۰]
آثار اجتماعی
1. ایجاد انگیزه به انجام اعمال صالح (کهف: 110) 2. تسلیم بودن در برابر اوامر الهی و خضوع و خشوع در برابر آن (بقره: 45 و 46) 3. امید به خدای متعال 4. سبب از میان رفتن لذت ها، مکدر شدن شهوات و قطع آرزوها (نهج البلاغه: خ98،135) 5. نورانی شدن دل (تنور القلب)
آثار در آخرت
پانویس
- ↑ آخرت: (به معنای «عقبی»): دو معنا از این واژه قابل برداشت است: یکی: «عالم آخرت» که از «مرگ» شروع میشود و تا «قیامت» و پس از آن را شامل میشود که در این صورت این اصطلاح، مترادف با «معاد بالمعنی الاعم» است و دیگری: به معنای «یوم الآخرة» است که مراد یکی از اسامی «روز قیامت» است.
- ↑ مراد واژگانی است که به لحاظ معنا و مفهوم، توهم مترادف بودن با آخرت از آنها برداشت میشود
- ↑ دو معنا از این واژه قابل فهم است: نخست: اینکه «معاد» به معنای «عود الروح الی الله» است که مشتمل بر مراحلی است و از «مرگ» تا «قیامت» را شامل میشود که به آن «معاد بالمعنی الاعم» گفته میشود. دوم: اینکه مراد از آن تنها «روز قیامت» است که خود یکی از «مراحل معاد» است. معاد - به این معنا - «معاد بالمعنی الأخص» نامیده میشود.
- ↑ توهم ترادف با «آخرت» را دارد؛ اما مراد از آن: (۱): یا مراحل پس از برزخ تا بهشت و جهنم است که به این معنا یکی از «مراحل آخرت» یا «معاد بالمعنی الاعم» است؛ نه اینکه عین آن باشد. (۲): یا به معنای «روز قیامت» است که باز هم در مباحث آخرت یا معاد بالمعنی الاخص مورد بحث قرار میگیرد.
- ↑ حفظ انسان از وقوع در معاصی: نک: نهج البلاغه خ194، 594؛ دوری از گناهان: نک: سوره طه، آیه 72
- ↑ کافی، 2/131 و 8/172
- ↑ سوره انعام، آیه 32
- ↑ سوره کهف، آیه110
- ↑ سوره بقره، آیات 45 و 46
- ↑ نهج البلاغه، خطبه 98،135