مسجد در معارف و سیره حسینی

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

نسخه‌ای که می‌بینید نسخه‌ای قدیمی از صفحه‌است که توسط Heydari (بحث | مشارکت‌ها) در تاریخ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۳:۴۶ ویرایش شده است. این نسخه ممکن است تفاوت‌های عمده‌ای با نسخهٔ فعلی بدارد.

اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث مسجد است. "مسجد" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

میهمان خدا

از زیاد حارثی نقل شده است که: شنیدم که حسین بن علی(ع) می‌فرماید: «هر کس تنها به خاطر خدای متعال به مسجدی وارد شود، میهمان خداست تا زمانی که از آنجا خارج شود»[۱].[۲]

دعای ورود به مسجد و خروج از آن

در کتاب الأمالی به نقل از فاطمه دختر امام حسین، از پدرش امام حسین آمده است: پیامبر خدا(ص) چون به مسجد می‌آمد، می‌گفت: «خداوندا! درهای رحمتت را بر من بگشا» و چون بیرون می‌رفت، می‌گفت: «خداوندا! درهای روزی‌ات را بر من بگشا»[۳].[۴]

ثواب نماز گزاردن در مسجد پیامبر(ص)

از سعید بن مسیب نقل است: امام زین العابدین(ع) به من فرمود: «ای سعید! پدرم حسین(ع)، از پدرش علی(ع)، از پیامبر خدا(ص)، از جبرئیل(ع) از خداوند جلیل باشکوه، برایم نقل کرد که فرموده است: هیچ بنده‌ای از بندگانم به من ایمان نیاورد و تو را تصدیق نکرد و در مسجدت به دور از چشمِ مردم، دو رکعت نماز نگزارد، جز آنکه گناهان گذشته و آینده‌اش را آمرزیدم[۵].[۶]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. «سَمِعْتُ الحُسَينَ بْنَ عَلِيٍّ(ع) يَقولُ: مَنْ أَتَى مَسْجِداً لَا يَأْتِيهِ إِلَّا لِلَّهِ تَعَالَى، فَذَاكَ ضَيْفُ اللّهِ تَعَالى حَتَّى يَخْرُجَ مِنْهُ» (بغیة الطلب فی تاریخ حلب، ج۶، ص۲۵۸۵؛ الأنساب، سمعانی، ج۳، ص۱۹۵).
  2. محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۹۶۱.
  3. «أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ(ص): كَانَ‏ إِذَا دَخَلَ‏ الْمَسْجِدَ قَالَ: اللَّهُمَّ افْتَحْ لِي أَبْوَابَ رَحْمَتِكَ، فَإِذَا خَرَجَ قَالَ: اللَّهُمَّ افْتَحْ لِي أَبْوَابَ رِزْقِكَ» (الأمالی، طوسی، ص۵۹۶، ح۱۲۳۷؛ بحار الأنوار، ج۸۴، ص۲۶، ح۲۰).
  4. محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۹۶۱.
  5. «يَا سَعِيدُ، أَخْبَرَنِي أَبِي الْحُسَيْنُ عَنْ أَبِيهِ(ع) عَنْ رَسُولِ اللَّهِ(ص) عَنْ‏ جِبْرِيلَ عَنِ اللَّهِ جَلَّ جَلَالُهُ أَنَّهُ قَالَ مَا مِنْ‏ عَبْدٍ مِنْ‏ عِبَادِي‏ آمَنَ بِي وَ صَدَّقَ بِكَ وَ صَلَّى فِي مَسْجِدِكَ رَكْعَتَيْنِ عَلَى خَلَاءٍ مِنَ النَّاسِ إِلَّا غَفَرْتُ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ مَا تَأَخَّرَ» (رجال الکشّی، ج۱، ص۳۳۴، ح۱۸۸؛ المناقب، ابن شهرآشوب، ج۴، ص۱۳۴).
  6. محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۹۶۲.