ابن ابی‌خیثمه

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

آشنایی اجمالی

ابوبکر احمد بن زهیر بن حرب بن شداد نسائی بغدادی، مشهور به «ابن ابی خیثمه»: مورخ، محدث، فقیه و در اصل اهل نسا بود، ولی در بغداد زاده شد و از دنیا رفت[۱]. حدیث را از احمد بن حنبل و یحیی بن معین، انساب را از مصعب بن عبدالله زبیری، تاریخ را از ابوالحسن علی بن محمد مدائنی و ادبیات را از محمد بن سلام جمحی آموخت[۲]. وی از پدرش و نیز ابونعیم، هوذة بن خلیفه، خلف بن هشام و علی بن جعد حدیث شنید[۳]. رجال‌نویسان اهل سنت او را مردی عالم، حافظ، ادیب، ثقه و متقن دانسته و از کتاب تاریخ او بسیار بهره برده‌اند. محدثانی چون عبدالله بن احمد بغوی، یحیی بن محمد بن صاعد، ابوبکر بن ابی داوود و دیگران از او روایت نقل کرده اند[۴]. یاقوت حموی او را قَدَری مذهب دانسته و سال مرگ او را ۲۹۷ هـ می‌‌آورد[۵]، ولی بیشتر منابع، مرگ نسائی را در سال ۲۷۹ هـ در ۹۴ سالگی آورده‌اند[۶]. تألیفات او عبارت‌اند از: «التاریخ المتیمین الاعراب»، «اخبار الشعراء البر» و «وصایا العلما عند الموت»[۷].[۸].

جستارهای وابسته

منابع

  1. جمعی از پژوهشگران، فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱

پانویس

  1. الاعلام، ج۱، ص۱۲۸
  2. تاریخ بغداد، ص۱۶۴
  3. سیر اعلام النبلا، ج۱۱، ص۴۹۲
  4. تاریخ الاسلام، ج۲۰، ص۲۵۲
  5. معجم الادباء، ج۳، ص۳۷
  6. سیر اعلام النبلاء، ج۱۱، ص۴۹۲
  7. الفهرست (الندیم)، ص۲۸۶
  8. جمعی از پژوهشگران، فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی، ج۱، ص ۱۵۶.