ابن خردادبه

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

آشنایی اجمالی

عبیدالله ـ ابن خردادبه (۲۱۱ ـ حدود ۳۰۰ﻫ)

ابوالقاسم عبیدالله بن عبدالله بن احمد بن خردادبه کاتب.

به قولی، در سال ۲۱۱ هـ[۱] به دنیا آمد. اجداد وی ایرانی[۲] و به گفته بعضی، خراسانی بوده اند[۳]. جد او خردادبه ابتدا مجوسی بود، ولی به دست برامکه مسلمان شد[۴]. عبیدالله در اوایل زندگی به بغداد رفت و در سایه توجه و مراقبت پدر به تحصیل دانش پرداخت و مدتی نیز نزد اسحاق موصلی، موسیقی دان بزرگ و مشهور آن عصر به فرا‌گیری هنر موسیقی اشتغال ورزید[۵]. وی به دربار معتمد عباسی (خلافت ۲۵۶ ـ ۲۷۹ﻫ) پیوست و از ندما و خصیصین خلیفه شد[۶] و از جانب وی مسئولیت نامه رسانی و اطلاع‌رسانی نواحی جبل را به عهده گرفت. او کاتب، مورخ[۷] و جغرافی‌دان[۸] بود و افرادی چون ابوعلی کوکبی و ابوعبدالله حکیمی از او روایت کرده اند[۹]. مسعودی او را پیشوای مؤلفان و کسی که دیگران در نوشتن از او تقلید کرده‌اند، می‌‌داند[۱۰]. آثار او عبارت‌اند از: ادب السماع جمهرة انساب الفرس و النوافل المسالک و الممالک الطبیخ اللهو و الملاهی الشراب الانواء الندام (الندماء) و الجلساء[۱۱] کتاب بزرگی در تاریخ کتاب اخبار[۱۲] حدیثٌ عن اصل الموسیقی و فن الغناء و النِغَم و طبقات المغنین[۱۳] و کتاب جغرافیای بطلیموس را نیز از یک زبان بیگانه به زبان ساده برای معتمد به عربی برگرداند[۱۴]. وی در حدود ۳۰۰ یا ۲۸۰ هـ درگذشت[۱۵]. لازم به ذکر است که از مجموع آثار ابن خردادبه جز دو اثر «المسالک و الممالک» و «مختار من کتاب اللهو و الملاهی»، بقیه از بین رفته است[۱۶].[۱۷]

جستارهای وابسته

منابع

  1. جمعی از پژوهشگران، فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱

پانویس

  1. معجم المطبوعات العربیه، ج۱، ص۱۹۲
  2. الاعلام، ج۴، ص۱۹۰
  3. معجم المؤلفین، ج۶، ص۲۳۶
  4. الفهرست (الندیم)، ص۱۶۵
  5. دائرة المعارف بزرگ اسلامی ۳/۴۰۹
  6. الفهرست (الندیم)، ص۱۶۵
  7. ذیل تاریخ بغداد (ابن نجار)، ج۱۷، صص و ۱۲
  8. فرهنگ زندگی نامه‌ها، ج۱، ص۳۹۵
  9. ذیل تاریخ بغداد (ابن نجار)، ج۱۷، صص و ۱۲
  10. مروج الذهب، ج۱، ص۱۴
  11. الفهرست (الندیم)، ص۱۶۵
  12. دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۳، ۴۱۰
  13. تاریخ الادب العربی (بروکلمان)، ج۴، ص۲۳۴
  14. فرهنگ زندگی نامه‌ها، ج۱، ص۳۹۵
  15. الاعلام، ج۴، ص۱۹۰
  16. دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۳، ص۴۱۰
  17. جمعی از پژوهشگران، فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی، ج۱، ص ۵۰۴.