ابووداعه سهمی
این مدخل زیرشاخهٔ بحث صحابه است. ابووداعه سهمی از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: ابووداعه سهمی در تراجم و رجال - ابووداعه سهمی در تاریخ اسلامی - پرسش مرتبط ندارد| ابووداعه سهمی | |
|---|---|
 تصویر قدیمی مکه | |
| نام کامل | حارث بن ضبیرة بن سعید |
| جنسیت | مرد |
| از قبیله | قریش |
| از تیره | بنی سهم |
| همسر | اروی بنت حارث بن عبدالمطلب |
| پسر | |
| دختر | |
| دین | اسلام |
| از اصحاب | پیامبر اکرم |
| حضور در جنگ | بدر |
مقدمه
نام او حارث بن ضبیرة بن سعید و از بنی سهم، تیرهای از قریش[۱] و همسر اَروی دختر حارث بن عبدالمطلب است[۲]. ابووداعه از جمله اسیران مشرکان در جنگ بدر شمرده میشد[۳]. وقتی ابووداعه اسیر شد، رسول خدا (ص) فرمود: "او فرزندی زیرک و مالدار دارد که فدیهاش را کامل خواهد پرداخت. فرزندش، مطلب برای آزادی پدرش چهار هزار درهم فدیه داد[۴]. او نخستین اسیری بود که برایش فدیه پرداخت شد[۵]. قریش میترسیدند مُطلب با پرداخت فدیه زیاد، کار آنان را در آزادی اسیران دچار مشکل کند؛ از این رو، مانع از خروج او بودند. اما مُطلب خدعه کرد و برای آزادی پدرش به مدینه رفت[۶]. بعد از بدر نیز هنگامی که کعب بن اشرف یهودی برای تحریک قریش به مکه رفت، بر ابو وداعه سهمی وارد شد[۷]. ابو وداعه تا فتح مکه مسلمان نشد. روز فتح مکه به سال هشتم - به همراه پسرش مُطلب اسلام آورد[۸]. او گفته است: رسول خدا (ص) را دیدم که در میان بنی سهم نماز میخواند و مردم نیز با او نماز میخواندند[۹]. پنج فرزند از ابو وداعه سهمی به نامهای: مُطلب، ابوسفیان، ام جمیل، امحکیم و ربعه باقی ماند[۱۰]، فرزند ابووداعه، مُطلب، از او روایت دارد[۱۱].[۱۲]
جستارهای وابسته
- قریش (قبیله)
- بنی سهم (قبیله)
- اروی بنت حارث بن عبدالمطلب (همسر)
- ربعه بن حارث (فرزند)
- ابوسفیان بن حارث (فرزند)
- مطلب بن حارث (فرزند)
- امجمیل بنت حارث (فرزند)
- امحکیم بنت حارث (فرزند)
منابع
پانویس
- ↑ ابن حزم، ص۴۶۴.
- ↑ ابن حبیب، ص۶۵؛ ابن حجر، ج۸، ص۷.
- ↑ ابن سعد، ج۲، ص۱۳؛ واقدی، ج۱، ص۱۲۲.
- ↑ ابن هشام، ج۲، ص۴۷۶.
- ↑ واقدی، ج۱، ص۱۲۲.
- ↑ واقدی، ج۱، ص۱۲۹.
- ↑ واقدی، ج۱، ص۱۸۵؛ ابن هشام، ج۲، ص۵۶۵.
- ↑ ابن عبدالبر، ج۴، ص۳۳۷؛ ابن اثیر، ج۶، ص۳۲۱.
- ↑ ابونعیم، ج۶، ص۳۰۴۴؛ ابن حجر، ج۷، ص۳۷۲.
- ↑ ابن سعد، ج۸، ص۴۰؛ ابن حجر، ج۸، ص۷.
- ↑ بیهقی، ج۲، ص۳۱۴.
- ↑ محمدی، رمضان، مقاله «ابووداعه سهمی»، دانشنامه سیره نبوی ج۱، ص:۵۵۱.