حسن بن علی بن مروان

آشنایی اجمالی

حسن بن علی بن مروان، که با توجه به همسانی در نام شاگردان با عنوان «حسن بن علی بن مهران» نیز متحد دانسته شده، از راویان شیعه است که در طبقه ششم یا هفتم راویان حدیث قرار دارد. او دوران حضور ائمه را به صورت مستقیم درک نکرده و نام وی تنها در سلسله سند چند روایت در منابعی چون تأویل الآیات الظاهرة، تفسیر کنز الدقائق، تفسیر فرات کوفی، مختصر البصائر، بحارالأنوار و تفسیر البرهان گزارش شده است^[۱].

نام حسن بن علی بن مروان در کتب رجالی قدما ذکر نشده و به همین دلیل، اعتبار و جایگاه حدیثی او پوشیده و مجهول مانده است. شناخت او تنها از راه‌های غیرمستقیم و حضور در اسناد چند روایت محدود به دست می‌آید؛ از جمله از طریق تنها شاگرد وی، جعفر بن محمد بن مالک فزاری که نجاشی و ابن غضائری تصریح کرده‌اند که او احادیث را وضع می‌کرده و از راویان ضعیف و مجهول روایت می‌نموده است^[۲]. با وجود این ناشناختگی و خلأ اطلاعاتی در کتب تراجم، از محتوای روایات بر جای مانده از او که در تفسیر آیاتی پیرامون ولایت و فضایل اهل بیت نقل شده است، می‌توان تشیع او را برداشت کرد^[۳].

منابع

جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۷

پانویس

↑ بحار الأنوار، ج۲۴، ص۵۹، ح۳۵؛ البرهان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۲۳۱، ح۱۰۲۹۹ و ۱۰۳۰۰.
↑ رجال النجاشی، ص۱۲۲، ش۳۱۳؛ الرجال، ابن غضائری، ص۴۸، ش۲۷.
↑ ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۷، ص۴۶۴-۴۶۹.

[1] بحار الأنوار، ج۲۴، ص۵۹، ح۳۵؛ البرهان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۲۳۱، ح۱۰۲۹۹ و ۱۰۳۰۰.

[2] رجال النجاشی، ص۱۲۲، ش۳۱۳؛ الرجال، ابن غضائری، ص۴۸، ش۲۷.

[3] ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۷، ص۴۶۴-۴۶۹.

[۱]

[۲]

[۳]