امام حسن عسکری در زمان معتز عباسی
مقدمه
معتز عباسی دشمنی و کینهورزی با اهلبیت را از اجداد خود به ارث برده بود و سینهاش سرشار از عداوت و دشمنی نسبت به خاندان عترت بود. کینهورزی نسبت به اهلبیت تا به آنجا پیش رفت که امام هادی(ع) را به شهادت رساند ولی چه در عصر امامت امام هادی(ع) و چه بعد از شهادتش نسبت به امام عسکری(ع) مثل بابای بزرگوارش امام هادی(ع) عمل میکرد. از نمونههای آشکار این عداوت توطئه کشتن امام به دست سعید حاجب بود که خنثی گشت او به سعید حاجب دستور داد امام عسکری(ع) را پنهانی به قتل برساند و به او گفت: ابامحمد (امام عسکری(ع)) را به کوفه ببر بهطوریکه کسی تو را نبیند گردنش را بزن! معتز از شنیدن اخبار فضل و علم امام و احترام مردم به ایشان رنج میبرد و از اینکه پدر امام منتظر میباشد که روزی بساط ستم را برخواهد چید و حکومت ظالمان را سرنگون خواهد کرد و به عیاشی و خوشگذرانی حکام جور خاتمه میدهد به شدت هراسان بود و محدودیتهای ویژهای برای امام عسکری(ع) ایجاد کرد. از جمله ایشان را زندانی کرد، معتز عباسی امام عسکری(ع) و ابوهاشم و جمعی از علویون را در سال ۲۵۸ (ه. ق) زندانی کرد و از ابوهاشم روایت شده که من با جماعتی در زندان بودم و سپس امام عسکری(ع) محبوس شدند و آن حضرت روزها را روزه میگرفت[۱].
دل امام عسکری(ع) از ستمگری و آزار بیحد و حصر معتز به درد آمد و با خلوص و فروتنی به درگاه احدیت متوسل شد و از خداوند خواست تا از شر خلیفه نجاتش دهد.
احمد بن حسین بن عمر بن یزید گفت: ابوالهیثم بن سبانه نقل کرد وقتی معتز امام عسکری(ع) را در قصر ابن هبیره تحویل سعید حاجب داد و به او گوشزد کرد که چنان بر او تنگ بگیرد و در فشارش قرار دهد که مردم داستانها از آن سختگیریها نقل کنند و خود عازم کوفه شد. من نامهای برای امام نوشتم که جانم فدایت خبر ناگواری به ما رسیده که بسیار بر ما گران است. امام(ع) در جواب نوشت پس از سه روز فرج میرسد، روز سوم معتز را خلع کردند[۲].[۳]
منابع
پانویس
- ↑ انوار البهیه، ص۳۳۵.
- ↑ بحارالانوار، ج۵۰، ص۲۵۱.
- ↑ راجی، علی، مظلومیت امام حسن عسکری، ص ۱۱.