اموال و املاک امام باقر

مقدمه

امام باقر املاک و مزارعی داشته است. امام صادق(ع) فرمود: پدرم زمینی را به چند هزار به هشام بن عبدالملک فروخت و شرط کرد که ده سال زکات آن مال به عهده هشام باشد. حضرت این را شرط کرد، چون هشام والی (زمامدار) بود^[۱]. و نیز در حدیث دیگری از پیشوای ششم(ع) می‌خوانیم که فرمود: پدرم زمینی را به سلیمان بن عبدالملک فروخت به شرط این که زکات مال را در مدت شش سال سلیمان بدهد^[۲].

شخصی به نام حلبی گوید: امام صادق(ع) فرمود: پدرم امام باقر(ع) زمینی خرید که معروف به عریض بود. وقتی معامله تمام شد، پدرم از جا حرکت کرد و رفت. گفتم زود برخاستی و رفتی. گفت: می‌خواستم معامله قطعی و مسلم شود و حق بر هم زدن معامله را نداشته باشم^[۳].

حدیث دیگری به همین مضمون از محمد بن مسلم نقل شده است که امام باقر(ع) فرمود: زمینی خریداری کردم و همین که ایجاب و قبول انجام پذیرفت، برخاستم و چند قدمی رفتم. دو مرتبه برگشتم تا معامله قطعی شود^[۴]. از این احادیث بخوبی استفاده می‌شود که امام باقر(ع) دارای املاکی بوده است^[۵].

منابع

علیدوست خراسانی، نورالله، منابع مالی اهل بیت

پانویس

↑ «باع ابي من هشام بن عبد الملك ارضاً له بكذا و كذا الف دينار و اشترط عليه زكاة ذلك المال عشر سنين و انما فعل ذلك لان هشاما كان هو الوالي»؛ وسائل الشیعه، ج۶؛ کتاب الزکاه و الخمس، ص۱۱۸، باب ۱۸، حدیث ۱؛ فروع کافی، ج۳، ص۵٢۴؛ الشیخ الصدوق، علل الشرائع، النجف، منشورات مکتبه الحیدریه، ١٣٨۵ هـ. ق، ص٣٧۶.
↑ «عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ(ع)قَالَ: بَاعَ أَبِي أَرْضاً مِنْ سُلَيْمَانَ بْنِ عَبْدِ الْمَلِكِ بِمَالٍ فَاشْتَرَطَ فِي بَيْعِهِ أَنْ يُزَكِّيَ هَذَا الْمَالَ مِنْ عِنْدِهِ لِسِتِّ سِنِينَ»؛ وسائل الشیعه، ج۹، ص۱۷۴؛ الکافی، ج۳، ص۵٢۴.
↑ «روى عن الحلبي عن أبي عبد الله(ع) أنه قال: ان أبي(ع) اشتري أرضاً يقال لها العريض فلما استوجبها قام فمضى فقلت له يا أبت عجلت بالقيام! فقال يا بني إني أردت أن يجب البيع»؛ من لا یحضر الفقیه، ۱۳۹۰ هـ. ق، ط ۵، ج۳، ص۱۲۷، باب ۶٧. باب الافتراق الذی یجب به البیع، حدیث ۱؛ الطوسی، ابی جعفر محمد بن الحسن، الاستبصار، تهران، منشورات دار الکتب الاسلامیه، ط ۳، ۱۳۹۰ هـ. ق، ج۳، ص۷۲؛ فروع کافی، ج۵، ص۱۷۰ با اندک تفاوت. یکی از مباحثی که در کتب فقهی مطرح شده است بحث «خیارات است»؛ یعنی اختیار بر هم زدن معامله که یکی از آنها خیار مجلس است. بدین معنی که فروشنده و خریدار تا از یکدیگر جدا نشده‌اند حق دارند معامله را فسخ کنند و بهم بزنند مگر آنکه پیش از عقد معامله یا در ضمن عقد یا پس از عقد بگویند حق بهم زدن معامله را نداریم. به همین جهت امام(ع) از جا بلند شد و رفت تا امکان فسخ معامله از بین برود.
↑ «روى ابو أيوب عن محمد بن مسلم قال: سمعت ابا جعفر(ع) يقول ابتعت أرضاً فلما استوجبتها قمت فمشيت خطاً ثطم رجعت أردت أن يجب البيع حين الافتراق»؛ من لا یحضره الفقیه، ج۳، ص۱۲۷، حدیث ۲؛ استبصار، ج۳، ص۷۲؛ فروع کافی، ج۵، ص۱۷۱، حدیث ۸.
↑ علیدوست خراسانی، نورالله، منابع مالی اهل بیت، ص ۹۳.

[1] «باع ابي من هشام بن عبد الملك ارضاً له بكذا و كذا الف دينار و اشترط عليه زكاة ذلك المال عشر سنين و انما فعل ذلك لان هشاما كان هو الوالي»؛ وسائل الشیعه، ج۶؛ کتاب الزکاه و الخمس، ص۱۱۸، باب ۱۸، حدیث ۱؛ فروع کافی، ج۳، ص۵٢۴؛ الشیخ الصدوق، علل الشرائع، النجف، منشورات مکتبه الحیدریه، ١٣٨۵ هـ. ق، ص٣٧۶.

[2] «عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ(ع)قَالَ: بَاعَ أَبِي أَرْضاً مِنْ سُلَيْمَانَ بْنِ عَبْدِ الْمَلِكِ بِمَالٍ فَاشْتَرَطَ فِي بَيْعِهِ أَنْ يُزَكِّيَ هَذَا الْمَالَ مِنْ عِنْدِهِ لِسِتِّ سِنِينَ»؛ وسائل الشیعه، ج۹، ص۱۷۴؛ الکافی، ج۳، ص۵٢۴.

[3] «روى عن الحلبي عن أبي عبد الله(ع) أنه قال: ان أبي(ع) اشتري أرضاً يقال لها العريض فلما استوجبها قام فمضى فقلت له يا أبت عجلت بالقيام! فقال يا بني إني أردت أن يجب البيع»؛ من لا یحضر الفقیه، ۱۳۹۰ هـ. ق، ط ۵، ج۳، ص۱۲۷، باب ۶٧. باب الافتراق الذی یجب به البیع، حدیث ۱؛ الطوسی، ابی جعفر محمد بن الحسن، الاستبصار، تهران، منشورات دار الکتب الاسلامیه، ط ۳، ۱۳۹۰ هـ. ق، ج۳، ص۷۲؛ فروع کافی، ج۵، ص۱۷۰ با اندک تفاوت. یکی از مباحثی که در کتب فقهی مطرح شده است بحث «خیارات است»؛ یعنی اختیار بر هم زدن معامله که یکی از آنها خیار مجلس است. بدین معنی که فروشنده و خریدار تا از یکدیگر جدا نشده‌اند حق دارند معامله را فسخ کنند و بهم بزنند مگر آنکه پیش از عقد معامله یا در ضمن عقد یا پس از عقد بگویند حق بهم زدن معامله را نداریم. به همین جهت امام(ع) از جا بلند شد و رفت تا امکان فسخ معامله از بین برود.

[4] «روى ابو أيوب عن محمد بن مسلم قال: سمعت ابا جعفر(ع) يقول ابتعت أرضاً فلما استوجبتها قمت فمشيت خطاً ثطم رجعت أردت أن يجب البيع حين الافتراق»؛ من لا یحضره الفقیه، ج۳، ص۱۲۷، حدیث ۲؛ استبصار، ج۳، ص۷۲؛ فروع کافی، ج۵، ص۱۷۱، حدیث ۸.

[5] علیدوست خراسانی، نورالله، منابع مالی اهل بیت، ص ۹۳.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]