بحث:امر در قرآن

آیات امر

از جمله آیات دالّۀ بر حصر حاکمیت و سلطنت در ذات اقدس حق تعالی آیات متضمن واژۀ «امر» است. در گذشته توضیح دادیم حاکمیّت همان حق امر و نهی است، در آیات کریمۀ قرآن بر انحصار این حق در ذات حق متعال تأکید شده است. از جمله آیات متضمن واژۀ امر که بر انحصار حق امر در ذات خداوند دلالت دارد دو آیۀ ذیل است: ﴿إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهَارَ يَطْلُبُهُ حَثِيثًا وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُومَ مُسَخَّرَاتٍ بِأَمْرِهِ أَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ تَبَارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ﴾. جملۀ ﴿أَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ﴾ به دلیل تقدم جار و مجرور بر متعلق، دلالت بر انحصار آفرینندگی و فرمانروایی در ذات خداوند دارد. ﴿وَلَوْ أَنَّ قُرْآنًا سُيِّرَتْ بِهِ الْجِبَالُ أَوْ قُطِّعَتْ بِهِ الْأَرْضُ أَوْ كُلِّمَ بِهِ الْمَوْتَى بَلْ لِلَّهِ الْأَمْرُ جَمِيعًا﴾. جملۀ ﴿لِلَّهِ الْأَمْرُ جَمِيعًا﴾ دلالت بر حصر «امر» در ذات اقدس حق تعالی دارد، و مقصود از «امر» به قرینۀ سیاق، فرمان است که جمع آن «اوامر» است، نه امر به معنای «شیء» که جمع آن «امور» است.