بحث:بنیقریظه
بنو قریظه
یکی از طوایف عمده یهودی ساکن مدینه است که در اصل یهودی بودهاند. در نسب آنها گفته شده که تیرهای از جذام هستند. جذام همان «عمرو بو عدی بن حارث بن مرة بن ادد بن زید بن ینجب بن عریب بن زید بن کهلان بن سبأ» است. یهودی شدن افراد قبیله بنو قریظه در دوران عاد. یعنی دوران سمؤال اتفاق افتاده است. سمؤال همان شخصی است که دارای روابط دوستانه با امرؤ القیس کندی بوده و در فاصله قرن پنجم و ششم میلادی میزیسته است.
یهود بنو قریظه و بنو نضیر که در دورانی نه چندان دور به یثرب هجرت کرده بودند، پس از آمیزش با عربهای یثرب و تأثیرپذیری از آنان، نامهای عربی را برای خود انتخاب کردند.
سمهودی میگوید: بنی قریظه خود ادعا میکردند که از نسل شعیب پیامبر هستند و شعیب خود از بنی جذام به شمار میآمد. در صورتی که این گفته درست باشد، شکی در عرب تبار بودن آنان وجود نخواهد داشت.
به نظر میرسد بنو قریظه و بنو نضیر در هجرت به مدینه پیشگام بودهاند. در این باره سمهودی میگوید: هنگامی که رومیان بر شام غلبه یافتند، قریظه و نضیر و هدل به دنبال افرادی که در حجاز سکونت داشتند، از شام گریختند. بنی هدل از عموزادگان بنو قریظه و نضیر بهشمار میآمده و از آنان نبودند بلکه نسب آنان به بالاتر از آنها - یعنی بنیاسرائیل – بازگشته است.
گواه دیگری که نشان از عربتبار بودن بنو قریظه و بنو نضیر دارد، عدم پایبندی آنان به عادات و رسوم یهودیان بوده است؛ زیرا یهود ادعای آن دارد که از نژادی پاک برخوردار بوده ومیبایست از خویشاوندی با ملیتهای دیگر، غیر از یهود خودداری نماید. در حالی که میتوان ملاحظه کرد که بنی قریظه و بنی نضیر از راه ازدواج با قبایل عرب - همچون بنی ذبیان ابن ثعلبه و بنی تمیم و بنی نبهان از طی وکنده – خویشاوند شدند. نیز ملاحظه میکنیم که عربهای یهودی شده، بر ارتباط نسبی خود با این دو قبیله یهودی و نه دیگر قبایل یهودی مدینه اصرار ورزیده و و خود را چه به صورت ازدواج و چه به صورت نسبی از آنان به شمار میآوردند. درباره تعداد افراد قبیله بنو قریظه روایات متعددی وجود دارد. جمعیت آنان را ششصد، تا نهصد نفر گفتهاند.
بنو قریظه، لشکر احزاب محاصره کننده مدینه را یاران خوبی برای خود بر ضدّ محمد(ص) پنداشتند، از این رو عهد خود را شکسته و با دشمنان مسلمانان پیمان بستند. پیامبر خدا(ص) نقض پیمان از سوی بنو قریظه در وضعیت سخت و حساس را خیانتی بزرگ به شمار آورد و کیفر آنان را کشتن هفتصد و پنجاه جنگجوی آن تعیین کرد. پیامبر(ص) زنان و فرزندان آنان را زنده نگاه داشت. و به عنوان اسیر مسلمانان به شمار آورد. در میان یهودیان، بنی قریظه از بالاترین نسبت در پذیرش دین اسلام برخوردار بود؛ زیرا پس از به قتل رسیدن مردان پیکارگر آنان، زنان و فرزندان آنها در حکم اسیران مسلمانان به شمار میآمدند[۱].
پانویس
- ↑ تونهای، مجتبی، محمدنامه، ص ۲۰۳.