بحث:سازماندهی در معارف و سیره علوی
تعریف سازماندهی
اندیشمندان و نویسندگان مدیریت برای سازماندهی، تعاریف متعددی ذکر کردهاند؛ مع الوصف، دیده میشود که در آنها به دو عنصر مهم «تقسیم کار» و «هماهنگی» تصریح میشود. چنانچه از تعاریف زیر نکته پیشگفته مستفاد میگردد:
- سازماندهی مجموعهای از فعالیتها برای رسیدن به هدفهایی است که وظایف هر یک از مدیران و محدوده اختیاراتی که برای سرپرستی نیاز دارند، را مشخص میکند و نیز بسترهای مورد نیاز برای هماهنگی افقی و عمودی را در ساختار سازمانی برای آنها معین میسازد[۱].
- «سازماندهی را میتوان فراگردی دانست که طی آن، با تقسیم کار میان افراد و گروههای کاری و ایجاد هماهنگی میان آنها، برای کسب اهداف تلاش میشود»[۲].
با عنایت به مفهوم سازماندهی، در انجام سازماندهی لازم است گامهایی همچون طراحی و تعریف کارها و فعالیتهای ضروری؛ دستهبندی فعالیتها برحسب مشاغل و منصبهای سازمانی تعریف شده؛ و برقراری رابطه میان مشاغل و منصبهای سازمانی برای کسب اهداف مشترک برداشته شود[۳].[۴]
پانویس
- ↑ کونتز، الزامات مدیریت، ص۱۳۴.
- ↑ رضائیان، علی، اصول مدیریت، ص۲۷۴.
- ↑ رضائیان، علی، اصول مدیریت، ص۲۷۴.
- ↑ شفیعی، عباس، اصول مدیریت در نهج البلاغه، ص ۶۸.