بحث:مالک بن انس مدنی اصبحی

مالک بن انس بن ابی عامر

مالک بن انس بن ابی عامر از فقها و محدثان بزرگ اهل سنت در قرن دوم هجری است. وی در سال ۹۳ هجری در مدینه به دنیا آمد و در همان مکان به کسب علم پرداخت. وی از عالمانی همچون ابن شهاب زهری، عبدالرحمان بن هرمز استفاده نمود. او از امام صادق نیز استفاده نموده است. وی در سال ۱۷۹ هجری وفات کرد و در قبرستان بقیع به خاک سپرده شد. شخصیت مالک از جهات متعددی مورد قدح و جرح علما اهل سنت است.

او در اعتقاد از خوارج و در نقل حدیث از مدلسین به شمار می‌‌رود. همراهی وی با پادشاهان و سکوت وی در اعمال ناپسند آنها، خواندن با آلات و وسایل غنا، ذکر عیوب وی توسط جماعتی از پیشوایان معاصر وی از دیگر جرح‌هایی است که درباره وی در کتاب‌های معتبر اهل سمنت به آن اشاره شده است.

مالک کتاب موطأ را به دستور منصور دوانیقی تألیف نموده است. حاکمان آن روزگار برای مقابله با مقبولیت امامان اهل بیت(ع) در بین مردم، به هر وسیله‌ای تمسک می‌جستند. یکی از راه‌های کم رنگ کردن جلوۀ اهل بیت(ع) در جامعه، شخصیت‌سازی و ترویج آثار آن اشخاص بوده است. منصور دوانیقی نیز در همین راستا مالک بن انس را به نوشتن کتاب حدیثی وادار ساخت. این کتاب نزد همه اهل سنت مقبول نیفتاد و عالمان بزرگ سنی در احادیث آن خدشه کرده‌اند.

در سیر اعلام النبلاء به رتبه بندی کتب معتبر نزد اهل سنت پرداخته و کتاب مالک را در رتبۀ سی ام قرار داده است.

حافظ ابن حزم در مورد کتاب مالک می‌نویسد: فوجدت... من المسند خمسمائة ونیف مسندا وثلاثمأة مرسلا ونیفا وفیه نیف وسبعون حدیثا قد ترک مالک نفسه العمل بها وفیها أحادیث ضعیفة؛ پس پانصد و اندی مسند و سیصد حدیث مرسل و بیش از هفتاد حدیث را یافتم که خود مالک عمل به آن را ترک کرده است و نیز احادیث ضعیف در آن وجود دارد.

ناصرالدین البانی در مورد این سخن می‌گوید: قلت: وهذا هو الصواب الذی یشهد به کل عارف؛ من نیز به این سخن معقتدم و این سخن درستی است که همه آگاهان به آن شهادت می‌دهند.