بحث:کفر

الدليل التصنيفي

• ۱:۳:۲:۱ الكفر
• ۱:۱:۳:۲:۱ حقيقة الكفر
• ۲:۱:۳:۲:۱ صفات الكافرين
• ۳:۱:۳:۲:۱ الاعتقادات المكفرة
• ۴:۱:۳:۲:۱ الألفاظ المكفرة
• ۵:۱:۳:۲:۱ الأعمال المكفرة
• ۶:۱:۳:۲:۱ الجاهلية
• ۷:۱:۳:۲:۱ الشك في الإيمان

مقدمه

کُفر: انکار خدا، بی‌اعتقادی به آفریدگار. اصل معنای آن "پوشاندن" است. به ناسپاسی نسبت به نعمت‌های خداوند نیز چون نوعی پوشاندن و بی‌توجهی نسبت به آن‌هاست، کفر نعمت یا کفران نعمت گفته می‌‌شود. کفاره گناه هم از آن جهت گفته می‌‌شود که آثار و پیامدها یا عقوبت گناه را از بین می‌برد. بزرگترین کفر، انکار خداوند یکتا یا انکار دین و شریعت او و نبوت انبیاست. کفار در طول تاریخ، دعوت توحیدی پیامبران را نمی‌پذیرفتند و به خدا و نبوت و وحی و قیامت اعتقاد نداشتند. همچنان که کفر به خدا، انحرافِ اعتقادی است، به تعبیر قرآن "کفر به طاغوت" و بیزاری و عدم تبعیت از قدرت‌های خودکامه و بت و خداهای ساختگی، شرط ایمان است. مادیون که متافیزیک (ماورای طبیعت) را قبول ندارند و جز به آنچه محسوس و ملموس است عقیده ندارند، کافرند و نجس محسوب می‌‌شوند. کسانی هم که ضروریات دین را انکار کنند، کافر محسوب می‌‌شوند. خداوند در قرآن به کافران وعده عذاب جهنم داده است و به پیامبر و مسلمانان فرمان داده که با سران کفر و با کافران بجنگد و در مقابلشان نرمش نشان ندهند.