آشنایی اجمالی

ابن حجر[۱]، از وی در بخش چهارم الاصابه (توهمات) یاد کرده و ابن حبان وی را از تابعین دانسته است. در منابع تاریخی[۲] گفته شده است: خالد بن کثیر از موالی تمیم بود و مدت‌ها (در زمان منصور عباسی) بر قهستان فارس ولایت داشت تا عبدالجبار بن عبدالرحمن (سال ۱۴۰) عامل خراسان شد و او را که متهم به دعوت برای طالبیین بود به قتل رساند. او در سال ۱۴۰هجری درگذشت. ممکن است وی خالد موضوع مدخل باشد.[۳]

منابع

پانویس

  1. ابن حجر، الاصابة، ج۲، ص۳۱۴.
  2. بنگرید: طبری، التاریخ، ج۷، ص۵۰۳؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۳، ص۱۱۳.
  3. محمدی، رمضان، مقاله «خالد بن كثير»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۲۰۱-۲۰۲.