خدیجه بنت عبدالله
مقدمه
خدیجه دختر عبدالله بن علی بن الحسین(ع) است. وی با محمد پسر امام صادق(ع) مشهور به محمد دیباج ازدواج کرد. به جهت حُسن، جمال، بها و کمال به او دیباج میگفتند. مردی سخی و شجاع بود. روزی را روزه و روزی را افطار میکرد[۱]. خدیجه درباره همسرش میگوید: هیچگاه اتفاق نیفتاد که محمد جامه بپوشد و از خانه بیرون رود و با همان لباس بازگردد. او بسیار مهماننواز بود و هر روز یک گوسفند برای مهمانان خود ذبح میکرد[۲]. محمد همعقیده با زیدیان بود و اعتقاد داشت که باید برای نابودی دشمنان دین قیام کرد. در زمان مأمون به شیوه زیدیان قیامی را برپا نمود که با شکست و دستگیری وی پایان پذیرفت[۳]. او سرانجام در خراسان درگذشت[۴].[۵]
منابع
پانویس
- ↑ الارشاد، ج۲، ص۲۸۶.
- ↑ الارشاد، ج۲، ص۲۸۶.
- ↑ سرّ السلسلة العلویه، ص۴۵؛ عمدةالطالب، ص۲۴۵؛ تاریخ الاسلام، حوادث و وقیات ۱۴۱-۱۹۰، ص۲۷۴-۲۷۵.
- ↑ الارشاد، ج۲، ص۲۸۷.
- ↑ محمدزاده، مرضیه، زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین، ص ۲۹۰.