خطبه ۱۲ نهج البلاغه
مقدمه
این خطبه مربوط به داستان جنگ «جمل» است و هنگامی بیان شد که پیروزی آشکار گردید و یاران علی(ع) غرق شادی گشتند و یکی از یاران علی(ع) که علاقه فوقالعادهای به برادرش داشت جای برادر را در این صحنه خالی دید و آرزو کرده بود که ای کاش برادرش میبود و در این شادی شرکت میکرد و آثار عظمت الهی را در این پیروزی سریع مشاهده مینمود. اینجا بود که علی(ع) با بیان لطیف و عمیقی حضور معنوی برادرش را که همدل و هم عقیده با او بود اعلام فرمود؛ زیرا از دیدگاه اسلام در میان پیوندهای گوناگونی که در بین انسانها دیده میشود (پیوند نژاد، زبان، تفکّر سیاسی و منافع اقتصادی و...) برترین و والاترین پیوند، همان پیوند مکتبی است که در این خطبه اشاره به آن شده است. به تعبیر دیگر، علی(ع) در این خطبه میفرماید: تمام کسانی که امروز در مناطق دور و نزدیک جهان وجود دارند و به علل گوناگونی در این میدان و میدانهای مشابه آن حضور نداشتهاند، امّا با ما همدل و هم عقیده بودهاند و همچنین کسانی که فردا و تا آینده دور دست از صلب پدران و رحم مادران قدم به عرصه جهان مینهند و با ما همدل و هم عقیدهاند، در واقع در این میدان نبرد حق و باطل حضور داشته و در برکات و حسنات آن شریکند![۱]
منابع
پانویس
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین ج۱، ص۵۲۱ ـ ۵۲۲.