خوردن و آشامیدن در سبک زندگی اسلامی

این مدخل زیرشاخهٔ بحث خوردن و آشامیدن است. خوردن و آشامیدن از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود: خوردن و آشامیدن در سبک زندگی اسلامی - پرسش مرتبط ندارد

مقدمه

«فرهنگ» و «ادب خوردن و آشامیدن» یکی از شاخص‌های مهم در سنجش کیفی شخصیت فردی و خانوادگی و حتی اجتماعی انسان‌هاست. آداب خوردن و آشامیدن در جامعه ما بسیار دقیق و سنجیده است. در نزد ایرانیان فرهیخته توجه به خوراک مناسب و اهتمام به فرهنگ خوردن و نوشیدن، از زمان‌های قدیم مورد عنایت جدی بوده است.

پُرخوری، بدخوری و درهم‌خوری، سرانجام آدمی را روانه بیمارستان خواهد کرد. در جامعه صنعتی که اصل بر تولید انبوه است، برای دستیابی به غذاها و خوردنی‌های کم‌ضرر و پرفایده، بهتر است بر پختن غذا در منزل تأکید شود. خوراک سالم و مفید اگر به قاعده مصرف شود، نه‌تنها بر هزینه‌های زندگی چندان نمی‌افزاید، بلکه بسیاری از هزینه‌های اضطراری مانند مخارج درمان را کاهش و در نهایت موجب طول عمر و افزایش توانایی‌های جسمی و ذهنی اعضای خانواده می‌‌گردد. مهم‌ترین قاعده خوردن و آشامیدن این است که برای پر کردن شکم یا صرفاً برای لذت بردن از یک خوراکی غذا نخوریم و نوشیدنی ننوشیم، بلکه به فایده‌مندی خوراکی و نیاز بدنمان بیش از هر چیز دیگری توجه کنیم. یک حکیم گفته است: «هشتاد درصد مردم شکمشان سیر است و سلول‌هایشان گرسنه». این حاکی از ناآگاهی اکثر مردم از نیاز واقعی بدنشان و نداشتن برنامه درستی برای تغذیه صحیح است.

به یاد داشته باشید که بسیاری از خوراکی‌های لذیذ که معلوم نیست از چه چیزهایی و چگونه ساخته می‌شود برای بدن شما، بیماری، سستی، سنگینی و بی‌نظمی گوارشی را به ارمغان می‌‌آورد.

در آیین مسلمانی، افزون بر توجه به سودمندی ظاهری، پاک و حلال بودن خوردنی‌ها و آشامیدنی‌ها نیز مورد تأکید است. ای بسا زیان خوراک و شراب حرام، بسیار بیش از دیگر خوردنی‌ها و نوشیدنی‌های زیانمند و حتی غیر بهداشتی است؛ زیرا اینها به بدن آسیب می‌رسانند، اما آنها ریشه درخت پاکِ فطرت سلیم را در ژرفای پنهانِ وجود اهورایی آدمی می‌‌سوزانند و مایه بی‌ثمری آن می‌‌گردند.

منابع

1. دشتی نیشابوری، محمد، سبک زندگی