ذی طوی

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
(تغییرمسیر از ذی‌طوی)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
متن این جستار آزمایشی است؛ امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود. برای اطلاع از جزئیات بیشتر به بانک جامع پرسش و پاسخ مهدویت مراجعه کنید.

مقدمه

ذی طوی در موعودنامه

  • "طوی" در لغت به‌معنای پیچیدن و درنوردیدن است[۸]. "ذی طوی" نام منطقه‌ای است در یک فرسخی مکه که داخل حرم قرار دارد[۹] و طبق برخی روایات، حضرت مهدی (ع) در آن‌جا زندگی می‌کند و از همان‌جا نیز همراه یارانش قیام خواهد کرد. در برخی روایات، محل ظهور و خروج آن حضرت و مرکز تجمع یاران و دوستان وی نیز، همین منطقه یاد شده است[۱۰]. در روایتی آمده است که: "هنگام ظهور امام قائم (ع) آن حضرت قبل از آن‌که کنار کعبه برود و صدای خود را بلند کرده و به جهانیان برساند، در این مکان در انتظار ٣١٣ نفر از یاران خاصش توقف می‌کند، تا این‌که آن‌ها می‌آیند و به آن حضرت می‌پیوندند..."[۱۱]. در دعای ندبه هم می‌خوانیم: "لَيْتَ شِعْرِي أَيْنَ اسْتَقَرَّتْ بِكَ النَّوَى، بَلْ أَيُّ أَرْضٍ تُقِلُّكَ أَوْ ثَرَى أَ بِرَضْوَى أَمْ غَيْرِهَا أَمْ ذِي طُوًى..."[۱۲].ای کاش می‌دانستم که کجا دل‌ها به ظهور، آرام و قرار خواهد یافت، در کدامین سرزمین اقامت داری‌؟ در سرزمین "رضوی" یا غیر آن، یا در دیار "ذی طوی" مسکن کرده‌ای‌؟
  • ذی طوی، بین "حجون" و "فخّ‌" قرار دارد. کسی که در مسجد تنعیم احرام بسته به سوی مسجد الحرام عزیمت می‌کند، پس از عبور از منطقه "فخّ‌" وارد ذی طوی می‌شود، آن‌گاه از طرف قبرستان حضرت ابوطالب (ع) وارد مکه معظمه می‌شود. رسول اکرم (ص) در حجّة الوداع، شب چهارم ذی حجّة الحرام را در آن‌جا بیتوته کردند. نماز صبح را در آن‌جا ادا نمودند، آن‌گاه غسل کرده، از بخش سنگلاخ "ذی طوی" که مشرف بر حجون است، وارد مکه معظّمه شدند[۱۳]. امام صادق (ع) می‌فرماید: "گویی قائم را با چشم خود می‌بینم که با پای برهنه در ذی طوی سرپا ایستاده، همانند حضرت موسی (ع)، نگران و منتظر است که به مقام ابراهیم بیاید و دعوت خود را اعلام نماید"[۱۴][۱۵].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغة، ج ۳، ص ۴۳۰
  2. طریحی، مجمع البحرین، ج ۱، ص ۲۷۹
  3. نعمانی، الغیبة، ص ۲۶۴، ح ۳۰
  4. نعمانی، الغیبة، ص ۴۴۸
  5. محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۸۵
  6. شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۱۰۳، لطف اللّه صافی گلپایگانی، فروغ ولایت در دعای ندبه، ص ۴۰
  7. سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص:۲۳۷ - ۲۳۸.
  8. معجم مقاییس اللغة، ج ۳، ص ۴۳۰.
  9. مجمع البحرین، ج ۱، ص ۲۷۹.
  10. غیبة نعمانی، ص ۱۸۲.
  11. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۰۴.
  12. مفاتیح الجنان، دعای ندبه.
  13. با دعای ندبه در پگاه جمعه، مهدی‌پور، ص ۱۰۰.
  14. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۸۵.
  15. تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص:۳۴۳.