آشنایی اجمالی

ابن حجر[۱] می‌گوید: «سیف» در کتاب فتوح گفته است: خالد بن ولید (فرمانده فتوحات در عراق) در زمان ابوبکر او را به امارت حیره در عراق گماشت. تنها مستند ابن حجر[۲] در صحابی بودن وی بر اساس قاعده‌ای است که معتقد است در جنگ‌های نخستین اسلام رسم بر این بوده که جز شخص صحابی را به فرماندهی سپاه انتخاب نمی‌کردند؛ بنابراین، کسانی که در فتوحات دوران خلفای ثلاثه فرماندهی کل، یا گروهی از سپاه مسلمانان را بر عهده داشته‌اند صحابی محسوب می‌‌شوند، گرچه روایتی از آنان نقل نشده و دیداری از آنان با رسول خدا(ص) گزارش نشده باشد[۳].[۴]

منابع

پانویس

  1. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۹۱.
  2. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۹۱.
  3. ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۱۵۹ و ص۱۶۱.
  4. محمدی، رمضان، مقاله «ربيعة بن عتيک»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۳۲۹.