سفانه طائیه
مقدمه
سفانه دختر عبدالله بن سعد طائی (حاتم طائی) پس از اسارت به دست مسلمین و آزادی، اسلام آورد و برادرش عدی بن حاتم را به اسلام دعوت کرد. عدی که به سبب خواهرش اسلام آورد، از اصحاب خاص امیرالمؤمنین علی(ع) شد و در جنگهای جمل، صفین و نهروان همراه آن حضرت شرکت کرد. سفانه از بانوان بافصاحت و بلاغت و دارای حسن جمال، جود، کرم، عقل، وقار و بسیار بخشنده بود. پدرش شتران زیادی به او عطا کرد و او همه را به مردم بخشید تا جایی که پدرش به او گفت: دو شخص کریم و بخشنده با یک مال صحیح نیست؛ زیرا که مال به سرعت تمام میشود یا تو از بخشش زیاد دست بردار و یا دست مرا کوتاه کن! سفانه گفت: هرگز دستی روی دست من بلند نشود. ابن اثیر او را در زمره اصحاب رسول الله(ص) شمرده است، اما سید محسن امین او را در زمره شیعیان امیرالمؤمنین علی(ع) ذکر نموده است. سفانه احادیثی را از پیامبر اکرم(ص) نقل میکند و محمد بن اسحاق از او روایت کرده است[۱].[۲]
منابع
پانویس
- ↑ ر.ک: رجال طوسی، ص۴۹؛ أعیان الشیعه، ج۱، ص۲۸۷، ۴۱۴؛ اسدالغابة، ج۵، ص۴۷۵؛ اعلام النساء المؤمنات، ص۴۹۰-۴۹۴.
- ↑ محمدزاده، مرضیه، زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین، ص ۱۹۸.