علی بن محمد بن زیاد صیمری
آشنایی اجمالی
علی بن محمد بن زیاد صیمری از اصحاب امام هادی و امام حسن عسکری(ع) بود.[۱] از جعفر بن محمد بن عبیدالله روایت دارد و محمد بن عمر از او روایت کرد.[۲] صیمری از بزرگان شیعه و از پیش گامان علم و کتاب و ادب و معرفت بود. مکاتباتی با دو امام هم عصر خویش داشت و جوابی از آن بزرگواران دریافت داشت.[۳] وی از معجزات امام حسن عسکری(ع) روایاتی را نقل کرده است.[۴] همچنین توقیعی از طرف حضرت صاحب الامر(ع) به او رسیده است. شیخ صدوق در مورد این توقیع مینویسد که علی بن محمد صیمری در نامهای از آن حضرت کفنی خواست. در جواب حضرت فرموده بودند که تو در سال ۲۸۱ یا ۲۸۰ هـ بدان نیاز خواهی داشت و چنان که حضرت فرموده بودند، در همان سال صیمری وفات یافت و یک ماه قبل از فوتش کفنی به او رسید.[۵] کتاب الاوصیاء اثر اوست.[۶] همچنین کتابی به نام الوصایا که حسین بن عبدالوهاب آن را نقل کرده، به وی منسوب است.[۷] احتمال میرود که این دو عنوان، یکی باشند.[۸]
مقدمه
علی بن محمد بن زیاد صیمری از بستگان نایب چهارم امام زمان (ع) بود. وی از کارگزاران امام رضا (ع) و از وکلای امام دهم و یازدهم (ع) به شمار میآمد و کتابی هم موسوم به "الاوصیاء" نوشت، تا امامت دوازدهم را اثبات کند[۹]. وی به امام زمان (ع) نامه نوشت و از او تقاضای کفن کرد. حضرت به او نوشت: تو در سال ۲۸۰ به آن احتیاج پیدا میکنی. سپس او در سال ۲۸۰ وفات نمود و حضرت چند روز پیش از وفاتش، برای او کفن فرستاد[۱۰][۱۱].
منابع
جمعی از پژوهشگران، فرهنگنامه مؤلفان اسلامی ج۱
مجتبی تونهای، موعودنامه
پانویس
- ↑ رجال البرقی ۵۸ و ۶۱.
- ↑ جامع الرواة ۱/۵۹۸.
- ↑ قاموس الرجال ۷/۵۵۳.
- ↑ اعیان الشیعه ۸/۳۰۸.
- ↑ کمال الدین و تمام النعمه ۵۰۱.
- ↑ قاموس الرجال ۷/۵۵۳.
- ↑ الذریعه ۲۵/۹۵.
- ↑ جمعی از پژوهشگران، فرهنگنامه مؤلفان اسلامی، ج۱، ص۵۴۵.
- ↑ بحار الانوار، ج ۵۰، ص ۳۱۳.
- ↑ شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۵۰۱؛ بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۳۱۲.
- ↑ تونهای، مجتبی، موعودنامه، ص۵۰۲.