ناخشنودی از تقدیر الهی در حدیث

احادیث مرتبط

امام سجاد (ع) فرمودند: "کسی که بر روزگار خود خشمگین باشد، ناراحتی‌اش طولانی می‌شود"^[۱]؛
امام صادق (ع) فرمودند: "کسی که به قسمت الهی راضی نباشد، خداوند را در تقدیرش مورد اتّهام و بدبینی قرار داده است"^[۲]؛
امام باقر (ع) فرمودند: "هرکس به قضای الهی راضی باشد آن قضاء بر او فرود می‌آید و خداوند اجر او را در آن بزرگ می‌فرماید، و هرکس نسبت به تقدیر الهی ناراضی باشد همان تقدیر بر او می‌گذرد در حالی که خداوند اجر او را از بین برده است" ^[۳]؛
امام کاظم (ع) فرمودند: "کسی که اندیشه‌ای الهی دارد، شایسته است که خداوند را در روزی رسانیش کُند نشمارد، و او را در تقدیرش متّهم نسازد"^[۴]؛
امام صادق (ع) فرمودند: "امام مجتبی (ع) عبدالله بن جعفر را ملاقات فرمودند و به او گفتند: ای عبدالله! چگونه مؤمن مؤمن است در حالی که بر قسمت خود ناراضی است و منزلت خود را محقّر می‌داند، در حالی که خداوند بر این مطلب حکم فرموده آن قسمت و منزلت را نصیبش ساخته است. من برای کسی که در قلب خود چیزی جز رضایت از تقدیر و قسمت حضرت حق را احساس نکند، ضمانت می‌کنم که چون دعایی به‌درگاه خدا بکند آن دعا مستجاب شود" ^[۵]؛
امام صادق (ع) فرمودند: "خوشنودی و راحتی در رضایت و یقین است، و اندوه و حُزن در شکّ و نارضایتی"^[۶]؛
امام صادق (ع) فرمودند: "امیرمؤمنان (ع) بر فراز منبر فرمودند: هیچ‌یک از شما مزه ایمان را نمی‌چشد تا دریابد که آنچه بر سر او آمده هرگز نمی‌توانسته از او تخطّی کند، و آنچه بر سر او نیامده هرگز نمی‌توانسته با او برخورد کند"^[۷]^[۸].

منابع

مظاهری، حسین، دانش اخلاق اسلامی ج۴

پانویس

↑ «قَالَ عَلِيُ بْنُ الْحُسَيْنِ‌(ع): مَنْ عَتَبَ عَلَى الزَّمَانِ طَالَ مَعْتَبَتُهُ»؛ بحارالأنوار، ج۶۸، ص۱۵۵.
↑ «قَالَ الصَّادِقُ‌(ع): مَنْ لَمْ يَرْضَ بِمَا قَسَمَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ اتَّهَمَ اللَّهَ تَعَالَى فِي قَضَائِهِ»؛ بحارالأنوار، ج۷۵، ص۲۰۲.
↑ «عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ (ع) قَالَ: مَنْ رَضِيَ بِالْقَضَاءِ أَتَى عَلَيْهِ الْقَضَاءُ وَ عَظَّمَ اللَّهُ أَجْرَهُ وَ مَنْ سَخِطَ الْقَضَاءَ مَضَى عَلَيْهِ الْقَضَاءُ وَ أَحْبَطَ اللَّهُ أَجْرَهُ»؛ اصول کافی، ج۲، ص۶۲.
↑ «عَنْ أَبِي الْحَسَنِ الْأَوَّلِ (ع) قَالَ: يَنْبَغِي لِمَنْ عَقَلَ عَنِ اللَّهِ أَنْ لَا يَسْتَبْطِئَهُ فِي رِزْقِهِ وَ لَا يَتَّهِمَهُ فِي قَضَائِهِ»؛ بحارالأنوار، ج۶۸، ص۱۵۴.
↑ «عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ: لَقِيَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ (ع) عَبْدَ اللَّهِ بْنَ جَعْفَرٍ فَقَالَ يَا عَبْدَ اللَّهِ كَيْفَ يَكُونُ الْمُؤْمِنُ مُؤْمِناً وَ هُوَ يَسْخَطُ قِسْمَهُ وَ يُحَقِّرُ مَنْزِلَتَهُ وَ الْحَاكِمُ عَلَيْهِ اللَّهُ وَ أَنَا الضَّامِنُ لِمَنْ لَمْ يَهْجُسْ فِي قَلْبِهِ إِلَّا الرِّضَا أَنْ يَدْعُوَ اللَّهَ فَيُسْتَجَابَ لَهُ»؛ اصول کافی، ج۲، ص۶۲.
↑ «عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ: الرُّوحُ وَ الرَّاحَةُ فِي الرِّضَا وَ الْيَقِينِ وَ الْهَمُّ وَ الْحَزَنُ فِي الشَّكِّ وَ السَّخَطِ»؛ بحارالأنوار، ج۶۸، ص۱۵۸.
↑ «عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع) عَلَى الْمِنْبَرِ لَا يَجِدُ أَحَدُكُمْ طَعْمَ الْإِيمَانِ حَتَّى يَعْلَمَ أَنَّ مَا أَصَابَهُ لَمْ يَكُنْ لِيُخْطِئَهُ وَ مَا أَخْطَأَهُ لَمْ يَكُنْ لِيُصِيبَهُ»؛ اصول کافی، ج۲، ص۵۸.
↑ مظاهری، حسین، دانش اخلاق اسلامی، ج۴، ص ۸۷-۸۸.

[1] «قَالَ عَلِيُ بْنُ الْحُسَيْنِ‌(ع): مَنْ عَتَبَ عَلَى الزَّمَانِ طَالَ مَعْتَبَتُهُ»؛ بحارالأنوار، ج۶۸، ص۱۵۵.

[2] «قَالَ الصَّادِقُ‌(ع): مَنْ لَمْ يَرْضَ بِمَا قَسَمَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ اتَّهَمَ اللَّهَ تَعَالَى فِي قَضَائِهِ»؛ بحارالأنوار، ج۷۵، ص۲۰۲.

[3] «عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ (ع) قَالَ: مَنْ رَضِيَ بِالْقَضَاءِ أَتَى عَلَيْهِ الْقَضَاءُ وَ عَظَّمَ اللَّهُ أَجْرَهُ وَ مَنْ سَخِطَ الْقَضَاءَ مَضَى عَلَيْهِ الْقَضَاءُ وَ أَحْبَطَ اللَّهُ أَجْرَهُ»؛ اصول کافی، ج۲، ص۶۲.

[4] «عَنْ أَبِي الْحَسَنِ الْأَوَّلِ (ع) قَالَ: يَنْبَغِي لِمَنْ عَقَلَ عَنِ اللَّهِ أَنْ لَا يَسْتَبْطِئَهُ فِي رِزْقِهِ وَ لَا يَتَّهِمَهُ فِي قَضَائِهِ»؛ بحارالأنوار، ج۶۸، ص۱۵۴.

[5] «عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ: لَقِيَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ (ع) عَبْدَ اللَّهِ بْنَ جَعْفَرٍ فَقَالَ يَا عَبْدَ اللَّهِ كَيْفَ يَكُونُ الْمُؤْمِنُ مُؤْمِناً وَ هُوَ يَسْخَطُ قِسْمَهُ وَ يُحَقِّرُ مَنْزِلَتَهُ وَ الْحَاكِمُ عَلَيْهِ اللَّهُ وَ أَنَا الضَّامِنُ لِمَنْ لَمْ يَهْجُسْ فِي قَلْبِهِ إِلَّا الرِّضَا أَنْ يَدْعُوَ اللَّهَ فَيُسْتَجَابَ لَهُ»؛ اصول کافی، ج۲، ص۶۲.

[6] «عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ: الرُّوحُ وَ الرَّاحَةُ فِي الرِّضَا وَ الْيَقِينِ وَ الْهَمُّ وَ الْحَزَنُ فِي الشَّكِّ وَ السَّخَطِ»؛ بحارالأنوار، ج۶۸، ص۱۵۸.

[7] «عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع) عَلَى الْمِنْبَرِ لَا يَجِدُ أَحَدُكُمْ طَعْمَ الْإِيمَانِ حَتَّى يَعْلَمَ أَنَّ مَا أَصَابَهُ لَمْ يَكُنْ لِيُخْطِئَهُ وَ مَا أَخْطَأَهُ لَمْ يَكُنْ لِيُصِيبَهُ»؛ اصول کافی، ج۲، ص۵۸.

[8] مظاهری، حسین، دانش اخلاق اسلامی، ج۴، ص ۸۷-۸۸.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]