نافع بن اسود تمیمی

مقدمه

نافع بن اسود تمیمی از شاعران علاقه‌مند به امیرمؤمنان (ع) و کنیه‌اش ابو محمد اسیدی و در جنگ صفین حضور داشت و اشعاری نیز در آن نبرد سروده است.

نصر بن مزاحم می‌نویسد: هنگامی که مردم به مالک اشتر گفتند: امیرالمؤمنین (ع) حکمیت را پذیرفته و به حکم قرآن راضی شده، و او را وادار به ترک جنگ و بازگشت به اردوگاه امام علی (ع) نمودند، نافع ساکت و سر را به زیر انداخته بود و این شعر را می‌خواند:

- از من به حضرت علی (ع) درود و شادباش گویید که تحمل چنین کوه گرانی را به ضرورت پذیرفته است.

- وی بارگاه اسلام را پس از ویرانی از نو بنا کرد و جمعی از افراد پست برضد او برخاستند و سپس آرام شدند.

- گویی هنگام نابودی قبّه اسلام پیامبری با سنت‌هایی نزد ما باز آمد و به نوسازی پرداخت^[۱].

نصر بن مزاحم می‌نویسد: نقل شده هنگامی که امیرالمؤمنین (ع)، ابو موسی اشعری را به دومة الجندل برای حکمیّت اعزام کرد، نافع این اشعار را سروده است^[۲].^[۳]

↑ ألا أبلغا عتی علیا تحیة *** فقد قبل الصماء لما استقلت بنی قبة الإسلام بعد انهدامها *** و قامت علیه قصرة فاستقرت کأن نبیا جاءنا حین هدمها *** بما سن فیها بعد ما قد أبرت؛ وقعة صفین، ص۴۹۲.
↑ وقعة صفین، ص۵۳۳.
↑ ناظم‌زاده، سید اصغر، اصحاب امام علی، ج۲، ص۱۳۶۸.