پدیدآورنده:ابن میثم بحرانی
کمالالدین میثم بن علی بن میثم بحرانی، مشهور به ابن میثم بحرانی، از فقیهان، متکلمان، فیلسوفان و محدثان برجسته شیعه در قرن هفتم هجری بود(متولد ۶۳۶ ق در ماحوز بحرین، متوفای ۶۷۹ یا ۶۹۹ق). وی به سبب گستردگی دانش در علوم منقول و معقول، از عالمان برجسته عصر خود به شمار میرفت و شهرت ویژهای در علم کلام داشت. ابن میثم از همعصران خواجه نصیرالدین طوسی بود و میان آن دو تبادل علمی در فقه و کلام صورت گرفت.
او دانش خود را نزد استادانی همچون شیخ جمالالدین علی بن سلمان بحرانی، اسد بن عبدالقاهر اصفهانی، کمالالدین علی بن سلیمان بحرانی و خواجه نصیرالدین طوسی فراگرفت و شاگردانی مانند علامه حلی، سید بن طاووس و خواجه نصیرالدین طوسی از محضر او بهره بردند. ابن میثم آثار متعددی تألیف کرد که از مهمترین آنها میتوان به «الشرح الصغیر لنهج البلاغة»، «مصباح السالکین (شرح کبیر نهج البلاغه)»، «اختیار مصباح السالکین» و «منهاج العارفین» اشاره کرد[۱].
جستارهای وابسته
پانویس
- ↑ دینپرور، سید حسین، دانشنامه نهج البلاغه، ج۱، ص 77-78.