خطبه ۲۱۷ نهج البلاغه
مقدمه
این خطبه و خطبه ۱۷۲ و خطبه ۲۶ در قسمتهای مختلف باهم مشترکاند و به نظر میرسد بخشهایی از نامهای باشد که امام(ع) در اواخر دوران حکومت خود در پاسخ سؤال جمعی از دوستانش مرقوم داشت؛ زیرا گروهی اصرار داشتند که آن حضرت نظر خود را درباره حوادث بعد از رحلت پیامبر اکرم(ص) و دوران خلفا بیان فرماید. امام(ع) با اصرار آنها این نامه را نوشت و دستور داد برای مردم بخوانند تا مخالفان نتوانند حقایق را لوث کنند و تاریخ را تحریف نمایند.
امام(ع) در این خطبه عمدتاً به دو نکته اشاره میکند: نخست اینکه به خداوند از قریش شکایت میبرد که آنها در پایمال کردن حقوق آن حضرت، متّفق شدند و با صراحت گفتند: باید از حق خود در امر خلافت چشمپوشی کنی! دیگر اینکه امام(ع) علّت عدم قیام خود را برای گرفتن حق، شرح میدهد که من یار و یاورانی برای این امر نیافتم و جان خانواده خودم را در خطر دیدم[۱].
منابع
پانویس
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین ج۱۰، ص۲۰۷ ـ ۲۰۸.