نامه ۳۰ نهج البلاغه
مقدمه
مرحوم سید رضی آغاز این نامه را نیاورده است. آغاز آن مطابق آنچه در نقل ابن ابی الحدید آمده است چنین است: «اما بعد فقد بلغنی کتابک تذکر فیه مشاغبتی...»؛ نامه تو به من رسید که در آن مرا متهم ساختهای که شر و فتنه درباره تو و یارانت برپا کردهام...». این تعبیر به خوبی نشان میدهد که این نامه نامهای ابتدایی از سوی امیر مؤمنان علی(ع) نیست، بلکه پاسخی است به نامه معاویه که امام(ع) را متهم به ایجاد آشوب و ظلم و ستم کرده و امام(ع) پاسخ کوبندهای به او میدهد که برنامه من امر به معروف و نهی از منکر و مبارزه با ستمکاران و ملحدان و منافقان است و بر اساس دستور پروردگار در قرآن مجید، این امور را انجام میدهم.
امام(ع) بعد از آنکه دامن خود را از این تهمتهای ناروا پاک میشمرد، به نصیحت کردن معاویه میپردازد که این بخش از نامه در آنچه سید رضی در اینجا نقل کرده، منعکس است. امام(ع) به او میفرماید: راه حق را بشناس که نشانههایش روشن است و عذری در نشناختن آن نداری. هرگز از مسیر حق منحرف نشو که در بیابان زندگی سرگردان میشوی و خدا نعمتش را از تو بر میگیرد و نقمت و مجازاتش را بر تو نازل میکند. مراقب خویشتن باش باز هم مراقب خویشتن باش؛ مبادا نفس سرکش، تو را به زیان و خسران و کفر و ترک ایمان بکشاند[۱].
منابع
پانویس
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین ج۱۲، ص۱۹ ـ ۲۰.