رفع اختلاف مردم در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

* [[عبرت]] آموزتر آنکه، هرچند [[قوم موسی]] {{ع}} در غیاب [[پیامبر]] خود دست از [[ایمان]] خویش برداشتند، ولی با بازگشت او میان [[مردم]]، [[توبه]] کردند و [[حیا]] پیشه نمودند. حال آنکه بنابر [[نصوص]] متقن و صحیح [[تاریخی]]، اطرافیان [[پیامبر اسلام]] {{صل}} در آخرین روزها و ساعات [[عمر]] حضرتش و حتّی در حضور خود ایشان، به ایشان [[جسارت]] نموده و نسبت ناروای هذیان‌گویی دادند. این بر خلاف بیان صریح [[قرآن]] است که [[کلام]] حضرتش را همگی به [[وحی الهی]] منتسب می‌نماید و می‌فرماید: {{متن قرآن|وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَى إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى}}<ref>«و از سر هوا و هوس سخن نمی‌گوید آن (قرآن) جز وحیی نیست که بر او وحی می‌شود» سوره نجم، آیه ۳-۴.</ref>. این [[رفتار]] [[زشت]]، حضرتش را در واپسین دم [[حیات]] آ‌ن‌چنان آزرده خاطر نمود که روی از آنها برتافت و [[دستور]] به اخراجشان از کنار بستر مبارکش داد<ref>صحیح بخاری (ط. جمهوریه مصر العربیه، وزارة الأوقاف، ۱۴۱۰ ه. ق.)، ج۲، ص۱۲۲؛ {{عربی|و روی احمد فی المسند}} (ط. مؤسسه الرساله، ۱۴۱۶ ه. ق. ، ج۱، ص۳۲۵: الطبع المصری القدیم) {{عربی|بهذالمضمون؛ و روی سبط ابن الجوزی فی تذکره الخواص}} (ط. النجف الأشرف، ص۹۸) {{عربی|عن أبی حامد الغزالی فی کتاب سرالعالمین أنه قال {{صل}} و سلم قبل وفاته بیسیر:}} {{متن حدیث|أعطونی بدوات و بیاض لأکتب لکم کتاباً لا تختلفون فیه بعدی}} {{عربی|فقال عمر: دع الرجل انه لیهجر}}. و فی شرح المواقف (ط. مصر، ج۲، ص۴۷۹) {{عربی|قال عمران النبی قد غلبه الوجع، حسبنا کتاب الله}}.</ref>. این گروه، بعد از [[وفات پیامبر]] {{صل}} نیز [[توبه]] نکردند و از اوّلین ساعات بعد از [[رسول خدا]] {{صل}}، آشکارا باب [[اختلاف]] را مفتوح نمودند. آنان به سرعت گفته‌های ایشان را نقض کردند و [[اجتهاد در مقابل نص]] و عمل برخلاف [[دستورات]] صریح [[پیامبر]] {{صل}} را رواج دادند و [[اوامر]] صریح ایشان، به ویژه در باب [[خلافت]] و [[ولایت]] را نادیده گرفتند<ref>برای تفصیل بیشتر، مراجعه شود به کتاب «النص والاجتهاد» از علامه سید عبدالحسین شرف‌الدین عاملی و نیز «نقش ائمّه {{عم}} در احیای دین» از علامه عسکری.</ref><ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۱ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۱، ص۴۰۲-۴۰۴.</ref>.