طیبات: تفاوت میان نسخه‌ها

# [[خداوند]] می‌‌فرماید: ای [[مردم]] از آنچه در [[زمین]] است [[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا النَّاسُ كُلُوا مِمَّا فِي الْأَرْضِ حَلَالًا طَيِّبًا}} و از گام‌های [[شیطان]] [[پیروی]] نکنید، که او [[دشمن]] آشکار شما است {{متن قرآن|وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}}[[حلال]] مقابل [[حرام]] چیزی است که [[حریم]] منع ندارد و [[تصرف]] و ورود در آن [[آزاد]] است. از حل مقابل [[عقد]]: آن‌چه باز و آماده شده و یا در مزاج [[انسانی]] جذب می‌شود و تحلیل می‌رود چون غذای طبیعی [[انسان]] موادی است که پس از فعل و انفعال‌ها و ترکیب‌ها قابل جذب و تحلیل می‌گردد. طیب آن است که بیش از قابلیت تحلیل طعم و بوی آن مطبوع باشد. پس این دو وصف چون تعلیل و مقیاسی از برای غذای طبیعی [[آدمی]] است: هر چه حل نشود یا ذائقه و شامه‌ای که مانند بازرس اولی [[غذا]] می‌باشند آن را نپذیرند خوردنش طبیعتاً [[حرام]] شده. و همچنین آنچه در [[نظام اجتماعی]] و [[روحی]] از جهت تعلق [[حق]] دیگری و [[غصب]] نامطلوب می‌باشد. این ندای تنبیهی که پس از چگونگی و [[عاقبت]] اتخاذ انداد - گرفتن شریک برای [[خدا]] - آمده پیش از بیان اصل حلیت گویا برای بستن راه پیدایش اندادی است - شریکانی برای [[خدا]] - که از طریق [[تشریع احکام]] و [[نفوذ]] در [[زندگی]] و [[تغذیه]] [[مردم]] می‌خواهند خود را متبوع و [[حاکم]] گردانند و به هوای خود مرزهای [[حلال و حرام]] آنها را [[تعیین]] نمایند آن سان که [[کاهنان]] [[عرب]] گوشت بعضی شتران - بحیره، سائبه، هام - را و [[کاهنان]] [[یهودی]] و [[مسیحی]] بعضی از گوشت حیوانات [[حلال]] گوشت را و [[کاهنان]] [[بودایی]] و [[برهمایی]] هر گونه گوشت حیوانات را [[تحریم]] کرده‌اند:[[پیروی]] از اینها [[پیروی]] از گام‌های [[شیطانی]] است {{متن قرآن|وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}} خطوات الشیطان [[تمثیل]] و تشبیهی برای نمایاندن روش [[شیطانی]] برای [[اغواء]] مردمی است که به [[رشد]] و [[دریافت دین]] رسیده و جویای آئین [[زندگی]] می‌باشند. [[سایه]] [[وسوسه]] و اوهام [[شیطانی]] در مسیر این‌گونه [[مردم]] نمایان می‌شود و آنها را سایه به سایه و گام به گام به دنبال خود می‌کشاند آن چنان که ما وراء آن سایه را نبینند و از منتهای مسیر خود [[غافل]] مانند - و همین که او را به بیابان [[حیرت]] رساند و در تشخیص [[خیر و شر]] و [[مصلحت]] و [[مسئولیت]] گیج نمود و راه [[رشد]] را به رویش بست رهایش می‌نماید: همین که جلوی دید را می‌بندد و از [[عاقبت اندیشی]] باز می‌دارد [[دلیل]] آشکاری بر [[دشمنی]] او می‌باشد: {{متن قرآن|إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}}<ref>پرتوی از قرآن، ج۲، ص۴۰.</ref>.