عبدالله بن عباس در تاریخ اسلامی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۴۳۱: | خط ۴۳۱: | ||
۳. بصره شهری بود [[مصیبت]] دیده برخی [[مردم]] جمعی از [[خاندان]] خویش را در [[جنگ]] از دست داده بودند و امکان وقوع [[توطئه]] در آن زیاد بود. اگر صدای مخالفی مییافتند به آن میپیوستند و این ویژگی را [[مردم عراق]] دارا بودند. | ۳. بصره شهری بود [[مصیبت]] دیده برخی [[مردم]] جمعی از [[خاندان]] خویش را در [[جنگ]] از دست داده بودند و امکان وقوع [[توطئه]] در آن زیاد بود. اگر صدای مخالفی مییافتند به آن میپیوستند و این ویژگی را [[مردم عراق]] دارا بودند. | ||
بنابراین موقعیت خاص بصره اقتضا میکرد که [[امیرالمؤمنین]] فرد مطمئنی را بر آن برگمارد. تا این منطقه وسیع و گرفتار [[آشوب]] و مصیبت را به خوبی اداره کند. [[ابن عباس]] این توان را داشت او از یاران و [[مشاوران]] علی{{ع}} و از خاندان وی بود و فردی [[زیرک]] و هوشمند مینمود که از نظر [[اجتماعی]] مورد توجه [[جامعه اسلامی]] بود. | بنابراین موقعیت خاص بصره اقتضا میکرد که [[امیرالمؤمنین]] فرد مطمئنی را بر آن برگمارد. تا این منطقه وسیع و گرفتار [[آشوب]] و مصیبت را به خوبی اداره کند. [[ابن عباس]] این توان را داشت او از یاران و [[مشاوران]] علی{{ع}} و از خاندان وی بود و فردی [[زیرک]] و هوشمند مینمود که از نظر [[اجتماعی]] مورد توجه [[جامعه اسلامی]] بود. | ||
[[امیر المؤمنین]] ابن عباس را به عنوان [[والی]] و [[ابواسود]] | [[امیر المؤمنین]] ابن عباس را به عنوان [[والی]] و [[ابواسود دولی]] را به سمت [[قاضی بصره]] گمارد و آن شهر را ترک گفت<ref>دایرة المعارف تشیع، ج۳، ص۲۶۲.</ref>. | ||
حضرت در هنگام [[گزینش]] ابن عباس به وی چنین توصیه کرد: | حضرت در هنگام [[گزینش]] ابن عباس به وی چنین توصیه کرد: | ||
{{متن حدیث|سَعِ النَّاسَ بِوَجْهِكَ وَ مَجْلِسِكَ وَ حُكْمِكَ وَ إِيَّاكَ وَ الْغَضَبَ فَإِنَّهُ طَيْرَةٌ مِنَ الشَّيْطَانِ وَ اعْلَمْ أَنَّ مَا قَرَّبَكَ مِنَ اللَّهِ يُبَاعِدُكَ مِنَ النَّارِ وَ مَا بَاعَدَكَ مِنَ اللَّهِ يُقَرِّبُكَ مِنَ النَّارِ}}<ref>نهج البلاغه، نامه ۷۶، فیض الاسلام، ص۱۰۸۰؛ محمودی، نهج السعاده، ج۱، ص۴۲۴؛ الامامة والسیاسه، ج۱، ص۸۵ با اضافات.</ref>؛ | {{متن حدیث|سَعِ النَّاسَ بِوَجْهِكَ وَ مَجْلِسِكَ وَ حُكْمِكَ وَ إِيَّاكَ وَ الْغَضَبَ فَإِنَّهُ طَيْرَةٌ مِنَ الشَّيْطَانِ وَ اعْلَمْ أَنَّ مَا قَرَّبَكَ مِنَ اللَّهِ يُبَاعِدُكَ مِنَ النَّارِ وَ مَا بَاعَدَكَ مِنَ اللَّهِ يُقَرِّبُكَ مِنَ النَّارِ}}<ref>نهج البلاغه، نامه ۷۶، فیض الاسلام، ص۱۰۸۰؛ محمودی، نهج السعاده، ج۱، ص۴۲۴؛ الامامة والسیاسه، ج۱، ص۸۵ با اضافات.</ref>؛ | ||