|
|
| خط ۱: |
خط ۱: |
| ==دلالت [[سنت]]==
| |
| روایاتی در منابع معتبر وجود دارد که مورد اتفاق [[فریقین]] است، و اصل بودن [[امامت]] از این [[روایات]] به خوبی استفاده میشود. برخی از این روایات در ادامه مطرح میگردد:
| |
|
| |
| ==[[حدیث]] {{متن حدیث|مَنْ مَاتَ وَ لَمْ يَعْرِفْ إِمَامَ زَمَانِهِ}}==
| |
| {{متن حدیث|قال رسول الله{{صل}}: [[من مات]] من [[أهل]] القبلة و لم يعرف إمام زمانه مات ميتة جاهلية}}<ref>شرح مقاصد، ج۲، ص۲۷۵؛ شرح عقائد نسفیه، ص۲۳۲.</ref>؛
| |
| هر کس بمیرد در حالی که [[امام]] زمانش را نمیشناسد به [[مرگ جاهلی]] از [[دنیا]] رفته است.
| |
| این حدیث به همین لفظ در کتاب شرح مقاصد و شرح [[عقاید]] نسفیه آمده است. [[تفتازانی]] این [[روایت]] را به طور ارسال مسلمات از [[رسول خدا]]{{صل}} نقل میکند.
| |
| بر اساس نقل [[ملا علی قاری]] در کتاب مرقاة المفاتیح این حدیث با همین لفظ در [[صحیح مسلم]] آمده است<ref>الغدیر، ج۱۰، ص۴۹۳. در این منبع آمده که این حدیث از چاپ سال ۱۳۱۳ عقائد نسفیه اسقاط شده.</ref>.
| |
|
| |
| اما در چاپهای موجود صحیح مسلم این حدیث به الفاظ دیگر از [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} نقل شده است. در صحیح مسلم آمده است:
| |
| من مات ولیس فی عنقه [[بیعة]] مات میتة جاهلیة<ref>صحیح مسلم، ج۶، ص۲۲، حدیث ۴۸۹۹؛ مرقاة المفاتیح، ج۱۱، ص۳۱۲.</ref>.
| |
| [[احمد بن حنبل]] نیز روایت را به این صورت نقل میکند.
| |
| {{متن حدیث|من مات بغير إمام مات ميتة جاهلية}}<ref>مسند احمد، ج۴، ص۹۶، حدیث ۱۶۹۲۲.</ref>.
| |
|
| |
| در برخی [[منابع اهل سنت]] نیز روایت به صورت زیر وارد شده است:
| |
| {{متن حدیث|من مات وليس عليه إمام جماعة فإن موتته موتة جاهلية}}<ref>المستدرک علی الصحیحین، ج۱۵۰، ص۲۰۳، حدیث ۲۵۹ و ۴۰۳.</ref>.
| |
| چنان که گفتیم این روایت مورد اتفاق فریقین است. [[مرحوم صدوق]] [[رحمة]] [[الله]] علیه نقل میکند:
| |
| {{متن حدیث|إن الأرض لا تخلو من حجة لله على خلقه إلى يوم القيامة وإن من مات ولم يعرف إمام زمانه مات ميتة جاهلية}}<ref>کمال الدین، ج۲، ص۴۰۹.</ref>؛
| |
| [[زمین]] تا [[روز قیامت]] از [[حجت خدا]] بر [[خلق]] خالی نمیشود و هر کس بمیرد در حالی که امام زمانش را نمیشناسد به [[مرگ جاهلیت]] مرده است.
| |
|
| |
| مرحوم [[کلینی]] روایت دیگری، از [[فضیل بن یسار]] نقل میکند که گفت:
| |
| {{متن حدیث|ابتدأنا أبو عبد الله{{ع}} يوما وقال: قال [[رسول الله]]{{صل}}: [[من مات]] وليس عليه إمام فميتته ميتة جاهلية. فقلت: قال ذلك رسول الله{{صل}}؟
| |
| فقال: إي والله قد قال، قلت: فكل من مات وليس له إمام فميتته ميتة جاهلية؟ قال نعم}}<ref>کافی، ج۱، ص۳۷۶.</ref>؛
| |
| روزی [[امام صادق]]{{ع}} سخن آغاز کرد و فرمود: [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: هر کس بمیرد در حالیکه امامی برای او نیست پس مرگش، [[مرگ]]، [[جاهلیت]] است. عرض کردم: رسول خدا{{صل}} چنین فرموده است؟ فرمود: بله به [[خدا]] [[سوگند]] ایشان چنین فرموده است. عرض کردم: هرکس بمیرد در حالیکه [[امام]] ندارد مرگش، [[مرگ جاهلی]] است؟
| |
| فرمود: بله.
| |
|
| |
| در این [[حدیث]] امام صادق{{ع}} در مقابل سؤال [[راوی]] قسم یاد میکند و تأکید میفرماید که این حدیث قطعا از رسول خدا{{صل}} صادر شده است.
| |
| در [[روایت]] دیگری [[حارث بن مغیره]] از امام صادق{{ع}} در مورد [[صحت]] استناد این حدیث به [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} سؤال میکند، و پس از [[تأیید]] امام{{ع}} عرض میکند:
| |
| {{عربی|جاهلية جهلاء أو جاهلية لا يعرف إمامه؟ قال: جاهلية كفر ونفاق وضلال}}<ref>کافی، ج۱، ص۳۷۷.</ref>؛
| |
| منظور از جاهلیت جاهلیت [[نادانی]] است یا جاهلیت به معنای عدم [[شناخت امام]]؟ امام صادق{{ع}} فرمود: مراد جاهلیت به معنای [[کفر]]، [[نفاق]] و [[گمراهی]] است.
| |
| روشن است که بر اساس همین روایت که [[فریقین]] در مورد صدور آن از رسول خدا{{صل}} [[اتفاق نظر]] دارند، میتوان [[حکم]] کرد به این که [[امامت اصلی]] از [[اصول دین اسلام]] است.<ref>[[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۱ (کتاب)|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام، ج۱]]، ص ۲۹۲.</ref>
| |
|
| |
| ==[[حدیث]] چهارم== | | ==[[حدیث]] چهارم== |
| {{متن حدیث|قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَحْيَا مَحْيَايَ وَ يَمُوتَ مَمَاتِي وَ يَسْكُنَ جَنَّةَ عَدْنٍ فَلْيَتَوَالَ عَلِيّاً مِنْ بَعْدِي وَ لْيَقْتَدِ بِأَهْلِ بَيْتِي فَإِنَّهُمْ عِتْرَتِي خُلِقُوا مِنْ طِينَتِي وَ رُزِقُوا فَهْمِي وَ عِلْمِي فَوَيْلٌ لِلْمُكَذِّبِينَ بِفَضْلِهِمْ مِنْ أُمَّتِي الْقَاطِعِينَ مِنْهُمْ صِلَتِي لَا أَنَالَهُمُ اللَّهُ شَفَاعَتِي}}<ref>حلیة الاولیاء، ج۱، ص۸۶؛ تاریخ دمشق، ج۴۲، ص۲۴۰.</ref>؛ | | {{متن حدیث|قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَحْيَا مَحْيَايَ وَ يَمُوتَ مَمَاتِي وَ يَسْكُنَ جَنَّةَ عَدْنٍ فَلْيَتَوَالَ عَلِيّاً مِنْ بَعْدِي وَ لْيَقْتَدِ بِأَهْلِ بَيْتِي فَإِنَّهُمْ عِتْرَتِي خُلِقُوا مِنْ طِينَتِي وَ رُزِقُوا فَهْمِي وَ عِلْمِي فَوَيْلٌ لِلْمُكَذِّبِينَ بِفَضْلِهِمْ مِنْ أُمَّتِي الْقَاطِعِينَ مِنْهُمْ صِلَتِي لَا أَنَالَهُمُ اللَّهُ شَفَاعَتِي}}<ref>حلیة الاولیاء، ج۱، ص۸۶؛ تاریخ دمشق، ج۴۲، ص۲۴۰.</ref>؛ |
