بداء از دیدگاه اهل سنت: تفاوت میان نسخه‌ها

از دیدگاه اهل سنت، [[شیعیان]] امامیه برجسته‌ترین گروهی هستند که قول به بداء به آنها نسبت داده شده است، به طوری که این مفهوم جایگاه برجسته‌ای در [[مذهب]] آنها دارد. [[کتاب‌های حدیث]]، منابع و [[روایات]] قدیمی آنها مملو از ده‌ها [[روایت]] است که بر اهمیت بداء تأکید می‌کند و آن را از [[عقاید]] اساسی این گروه قرار می‌دهد.

به عنوان نمونه مرحوم [[کلینی]] در «[[الکافی]]» بابی با عنوان «باب البداء» <ref>الكليني: الكافي ١۴۶٫١.</ref>. گشوده و در آن روایات بسیاری آورده است، از جمله: از [[ابو عبدالله]] نقل شده که گفت: «[[خداوند]] با چیزی مانند بداء [[عبادت]] نشده است» و در روایتی دیگر: «خداوند با چیزی مانند بداء بزرگ داشته نشده است». <ref>الكليني: الكافي ١۴۶٫١، و المجلسي: بحار الأنوار ۱۰٧٫۴، و الشاهرودي مستدرك سفينة البحار ٢٩٠٫١.)، و در روایت دیگری ابو عبدالله گفت: «اگر مردم می‌دانستند در قول به بداء چه پاداشی است، هرگز از سخن گفتن درباره آن باز نمی‌ایستادند». (الكليني: الكافى ١۴٨٫١، والمجلسي: بحار الأنوار ۱۰۸٫۴، والشاهرودي مستدرك سفينة البحار ٢٩٠٫١.</ref>. و در روایت دیگری گفت: «خداوند هیچ [[پیامبری]] را [[مبعوث]] نکرد مگر اینکه سه [[خصلت]] را از او گرفت: [[اقرار به بندگی]] او، کنار گذاشتن همتایان، و اینکه خداوند هر چه را بخواهد مقدم می‌دارد و هر چه را بخواهد به تأخیر می‌اندازد». <ref>الكليني: الكافى ١۴٧٫١، والشاهرودي مستدرك سفينة البحار ٢٩٠٫١.</ref>.