بداء از دیدگاه اهل سنت: تفاوت میان نسخه‌ها

از جمله روایات بدا در منابع شیعه روایتی است که به [[حضرت لوط]] نسبت داده‌ شده که آن حضرت [[فرشتگان]] را برای [[نزول عذاب]] بر قومش [[تشویق]] می‌کرد از [[ترس]] اینکه برای خداوند بداء حاصل شود، و می‌گفت: «اکنون آنها را بگیرید؛ زیرا می‌ترسم برای پروردگارم درباره آنها بداء حاصل شود». پس فرشتگان گفتند: «ای [[لوط]] {{متن قرآن|إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ أَلَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيبٍ}} <ref>سورة هود، الآية ۸۱</ref>. <ref>الكليني: الكافي ۵۴۶٫۵.</ref>.

از منظر اهل سنت نسبت دادن قول به بداء به شیعیان تقریباً از امور مورد اتفاق میان علمای قدیم و جدید با وجود [[اختلاف]] مذاهبشان است، و در این میان تفاوتی میان [[مفسران]]، اصولیون، [[مورخان]] یا علمای [[عقیده]] و [[کلام]] نیست. شاید تنها اختلاف میان [[علمای اهل سنت]]، بررسی انطباق این نسبت بر همه شیعیان یا اختصاص آن به گروه‌هایی از آنها، به ویژه [[غالیان]] باشد. [[اشعری]] در المقالات تصریح کرده که: «عموم روافض [[معبود]] خود را به بداء توصیف می‌کنند و می‌پندارند که برای او بداءها پیش می‌آید». (<ref>أشعرى مقالات الإسلاميين ۴٩١٫١.</ref>. اما او در بخش دیگری از المقالات <ref>أشعرى مقالات الإسلاميين ۳۹٫١.</ref>. توضیح مفصل‌تری ارائه کرده و به [[اختلاف شیعیان]] در این مسئله در سه دیدگاه اشاره کرده است: