اثبات ضرورت نبوت در حدیث: تفاوت میان نسخهها
←ضرورت نبوت در روایات
| خط ۸: | خط ۸: | ||
'''[[ضرورت نبوت]]''' و علت نیاز به آن در [[احادیث]] از جنبههای مختلفی مورد بحث قرار گرفته است مانند: نیاز [[بشر]] به معارف [[اعتقادی]] و نیاز بشر به [[قانون]]. | '''[[ضرورت نبوت]]''' و علت نیاز به آن در [[احادیث]] از جنبههای مختلفی مورد بحث قرار گرفته است مانند: نیاز [[بشر]] به معارف [[اعتقادی]] و نیاز بشر به [[قانون]]. | ||
== | == مقدمه == | ||
برخی از دلایل [[ضرورت نبوت در روایات]] عبارتاند از: | برخی از دلایل [[ضرورت نبوت در روایات]] عبارتاند از: | ||
# '''[[نیاز]] [[بشر]] به معارف [[اعتقادی]]:''' [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در خطبۀ نخست [[نهج البلاغه]] فرمودند: "[[خداوند]] در میان انسانها فرستادگان خود را برانگیخت و پیدرپی پیامبرانش را به سوی آنان گسیل داشت تا فطرتشان را بیدار کرده و [[نعمت]] فراموششده را به یادشان آورند و با [[ابلاغ]] [[پیام الهی]] [[حجت]] را بر آنان تمام کنند و گنجینههای پنهان عقلهایشان را ظاهر و آشکار نمایند"<ref>{{متن حدیث|فَبَعَثَ فِیهِمْ رُسُلَهُ وَ وَاتَرَ إِلَیْهِمْ أَنْبِیَاءَهُ لِیَسْتَأْدُوهُمْ مِیثَاقَ فِطْرَتِهِ وَ یُذَکِّرُوهُمْ مَنْسِیَّ نِعْمَتِهِ وَ یَحْتَجُّوا عَلَیْهِمْ بِالتَّبْلِیغِ وَ یُثِیرُوا لَهُمْ دَفَائِنَ الْعُقُول}}؛ نهج البلاغه، خطبۀ ۱، ص ۴۳.</ref>. بر اساس این فرمایش اگر [[پیامبران الهی]] با [[صبر]] و کوششهای طاقتفرسا، معارف [[اعتقادی]] و فراعقلی را برای [[انسان]] بیان نمیکردند و با بیدارسازی [[فطرت]] و رهاسازی [[عقل]] از بند [[تمایلات]] و [[شهوات]] [[نفسانی]] راه [[سعادت]] و کمال را به [[انسانها]] نشان نمیدادند و معارف [[حقیقی]] را بیان نمیکردند، انسانها از رسیدن به [[معرفت حقیقی]] باز میماندند و در [[تاریکی]] [[جهل]] و تخیلات [[باطل]] فرو میافتادند. | # '''[[نیاز]] [[بشر]] به معارف [[اعتقادی]]:''' [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در خطبۀ نخست [[نهج البلاغه]] فرمودند: "[[خداوند]] در میان انسانها فرستادگان خود را برانگیخت و پیدرپی پیامبرانش را به سوی آنان گسیل داشت تا فطرتشان را بیدار کرده و [[نعمت]] فراموششده را به یادشان آورند و با [[ابلاغ]] [[پیام الهی]] [[حجت]] را بر آنان تمام کنند و گنجینههای پنهان عقلهایشان را ظاهر و آشکار نمایند"<ref>{{متن حدیث|فَبَعَثَ فِیهِمْ رُسُلَهُ وَ وَاتَرَ إِلَیْهِمْ أَنْبِیَاءَهُ لِیَسْتَأْدُوهُمْ مِیثَاقَ فِطْرَتِهِ وَ یُذَکِّرُوهُمْ مَنْسِیَّ نِعْمَتِهِ وَ یَحْتَجُّوا عَلَیْهِمْ بِالتَّبْلِیغِ وَ یُثِیرُوا لَهُمْ دَفَائِنَ الْعُقُول}}؛ نهج البلاغه، خطبۀ ۱، ص ۴۳.</ref>. بر اساس این فرمایش اگر [[پیامبران الهی]] با [[صبر]] و کوششهای طاقتفرسا، معارف [[اعتقادی]] و فراعقلی را برای [[انسان]] بیان نمیکردند و با بیدارسازی [[فطرت]] و رهاسازی [[عقل]] از بند [[تمایلات]] و [[شهوات]] [[نفسانی]] راه [[سعادت]] و کمال را به [[انسانها]] نشان نمیدادند و معارف [[حقیقی]] را بیان نمیکردند، انسانها از رسیدن به [[معرفت حقیقی]] باز میماندند و در [[تاریکی]] [[جهل]] و تخیلات [[باطل]] فرو میافتادند. | ||