امامت امامان دوازدهگانه در حدیث: تفاوت میان نسخهها
←منابع
(←منابع) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
(←منابع) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۲۷۱: | خط ۲۷۱: | ||
{{متن حدیث|قَالَ: مَرَّ سَائِلٌ بِالنَّبِيِّ{{صل}} وَ فِي يَدِهِ خَاتَمٌ، فَقَالَ: مَنْ أَعْطَاكَ هَذَا الْخَاتَمَ؟ قَالَ: ذَاكَ الرَّاكِعُ! وَ كَانَ عَلِيٌّ يُصَلِّي، فَقَالَ النَّبِيُّ{{صل}}: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَعَلَهَا فِيَّ وَ فِي أَهْلِ بَيْتِي: {{متن قرآن|إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا...}} الْآيَةَ، وَ كَانَ عَلَى خَاتَمِهِ الَّذِي تَصَدَّقَ بِهِ: سُبْحَانَ مَنْ فَخْرِي بِأَنِّي لَهُ عَبْدٌ}}<ref>مناقب اهلالبیت، ص۳۷۳.</ref>؛ | {{متن حدیث|قَالَ: مَرَّ سَائِلٌ بِالنَّبِيِّ{{صل}} وَ فِي يَدِهِ خَاتَمٌ، فَقَالَ: مَنْ أَعْطَاكَ هَذَا الْخَاتَمَ؟ قَالَ: ذَاكَ الرَّاكِعُ! وَ كَانَ عَلِيٌّ يُصَلِّي، فَقَالَ النَّبِيُّ{{صل}}: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَعَلَهَا فِيَّ وَ فِي أَهْلِ بَيْتِي: {{متن قرآن|إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا...}} الْآيَةَ، وَ كَانَ عَلَى خَاتَمِهِ الَّذِي تَصَدَّقَ بِهِ: سُبْحَانَ مَنْ فَخْرِي بِأَنِّي لَهُ عَبْدٌ}}<ref>مناقب اهلالبیت، ص۳۷۳.</ref>؛ | ||
گفت: گدایی بر [[پیامبر]]{{صل}} گذشت و در دستش [[انگشتری]] بود، پس فرمودند: چه کسی این [[انگشتر]] را به تو داد؟ گفت: آنکه در [[رکوع]] است، و علی در [[نماز]] بود، پس پیامبر{{صل}} فرمودند: ستایش برای خدایی است که [[ولایت]] را در من و اهلبیتم قرار داد: «[[سرپرست]] و [[ولیّ]] شما، تنها خداست و پیامبر او و کسانی که [[ایمان]] آوردهاند.».. -تا پایان [[آیه]]- و بر انگشتری که [[صدقه]] داده بود نوشته شده بود: «[[منزه]] است آنکه افتخارم آن است که من [[بنده]] اویم».<ref>[[محسن اراکی|اراکی، محسن]]، [[فقه نظام سیاسی اسلام ج۵ (کتاب)|فقه نظام سیاسی اسلام]]، ج۵، ص ۲۷۸-۳۰۷.</ref> | گفت: گدایی بر [[پیامبر]]{{صل}} گذشت و در دستش [[انگشتری]] بود، پس فرمودند: چه کسی این [[انگشتر]] را به تو داد؟ گفت: آنکه در [[رکوع]] است، و علی در [[نماز]] بود، پس پیامبر{{صل}} فرمودند: ستایش برای خدایی است که [[ولایت]] را در من و اهلبیتم قرار داد: «[[سرپرست]] و [[ولیّ]] شما، تنها خداست و پیامبر او و کسانی که [[ایمان]] آوردهاند.».. -تا پایان [[آیه]]- و بر انگشتری که [[صدقه]] داده بود نوشته شده بود: «[[منزه]] است آنکه افتخارم آن است که من [[بنده]] اویم».<ref>[[محسن اراکی|اراکی، محسن]]، [[فقه نظام سیاسی اسلام ج۵ (کتاب)|فقه نظام سیاسی اسلام]]، ج۵، ص ۲۷۸-۳۰۷.</ref> | ||
==روایات علی و اولاد یا ذریّۀ او{{عم}}== | |||
یکی از عناوین وارده در ادلۀ [[نصب]] [[فرمانروایان]] و خلفای بعد الرسول{{صل}} عنوان (علی و اولاد یا ذریّۀ علی{{عم}}) است، روایات فراوانی با بکارگیری این عنوان در دلالت بر نصب خلفای بعد الرسول وارد شده است که به نمونهای از آنها اشاره میکنیم: | |||
۱. [[صدوق]] به سندش از [[حضرت رضا]]{{ع}} از آباء طاهرینش{{عم}} از [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} [[روایت]] میکند، فرمود: | |||
{{متن حدیث|قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: أَخْبَرَنِي جَبْرَئِيلُ عَنِ اللَّهِ جَلَّ جَلَالُهُ أَنَّهُ قَالَ: عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ حُجَّتِي عَلَى خَلْقِي وَ دَيَّانُ دِينِي، أُخْرِجُ مِنْ صُلْبِهِ أَئِمَّةً يَقُومُونَ بِأَمْرِي، وَ يَدْعُونَ إِلَى سَبِيلِي، بِهِمْ أَدْفَعُ الْعَذَابَ عَنْ عِبَادِي وَ إِمَائِي، وَ بِهِمْ أُنْزِلُ رَحْمَتِي}}<ref>امالی صدوق، مجلس ۸۱، ح۷؛ ترتیب الامالی، ج۳، ح۱۱۱۷.</ref>؛ | |||
[[پیامبر خدا]]{{صل}} فرمودند: | |||
[[جبرئیل]] از جانب [[خدا]] به من خبر داد که فرمود: [[علی بن ابی طالب]] [[حجّت]] من بر آفریدگانم و نگهدارندۀ دینم است، از [[نسل]] او امامانی را برآورم که بر امر من بپاخیزند، و به راه من بخوانند، به سبب ایشان [[عذاب]] را از بندگانم [[زن]] و مرد دفع کنم، و رحمتم را فرو فرستم. | |||
عبارت {{متن حدیث|دَيَّانُ دِينِي}} که به معنای [[فرمانروا]] و [[حاکم]] است در [[شأن]] علی بن ابی طالب{{ع}} و عبارت {{متن حدیث|أَئِمَّةً يَقُومُونَ بِأَمْرِي}} در شأن [[امامان]] از ذریّۀ علی بن ابی طالب به صراحت بر [[امامت]] و [[فرمانروایی]] علی بن ابی طالب و اولاد [[طاهرین]] او{{عم}} دلالت دارد. | |||
۲. [[کلینی]] در کافی به سندش از [[احمد بن عیسی]] روایت میکند: | |||
{{متن حدیث|عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} فِي قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: {{متن قرآن|إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا}} قَالَ: إِنَّمَا يَعْنِي: أَوْلَى بِكُمْ، أَيْ: أَحَقُّ بِكُمْ وَ بِأُمُورِكُمْ وَ أَنْفُسِكُمْ وَ أَمْوَالِكُمُ: {{متن قرآن|اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا}} يَعْنِي: عَلِيّاً وَ أَوْلَادَهُ الْأَئِمَّةَ{{عم}} إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ...}}<ref>کافی، ج۱، ص۲۸۸.</ref>؛ | |||
از [[امام صادق]]{{ع}} دربارۀ این [[کلام الهی]] «[[سرپرست]] و [[ولیّ]] شما، تنها خداست و [[پیامبر]] او و کسانی که [[ایمان]] آوردهاند» نقل است که فرمود: تنها یعنی: شایستهتر به شما، بدین معنی که از خودتان بیشتر بر شما، کارهایتان، جانهایتان و اموالتان [[حق]] دارند: «[[خدا]] و پیامبر او و کسانی که ایمان آوردهاند» یعنی: علی و فرزندانش [[امامان]]{{عم}} تا [[روز قیامت]].... | |||
۳. [[شیخ صدوق]] و [[شیخ طوسی]] به [[سند صحیح]] [[روایت]] میکنند؛ شیخ صدوق میفرماید: | |||
{{متن حدیث|حَدَّثَنَا أَبِي، قَالَ: حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى، عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسَى، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عُمَرَ الْيَمَانِيِّ، عَنْ أَبِي الطُّفَيْلِ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ الْبَاقِرِ{{ع}} عَنْ آبَائِهِ{{عم}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} لِأَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}}: | |||
اكْتُبْ مَا أُمْلِي عَلَيْكَ. فَقَالَ: يَا نَبِيَّ اللَّهِ! أَ تَخَافُ عَلَيَّ النِّسْيَانَ؟ قَالَ{{صل}}: لَسْتُ أَخَافُ عَلَيْكَ النِّسْيَانَ، وَ قَدْ دَعَوْتُ اللَّهَ لَكَ أَنْ يُحَفِّظَكَ وَ لَا يُنَسِّيَكَ، وَ لَكِنِ اكْتُبْ لِشُرَكَائِكَ. قَالَ: قُلْتُ: وَ مَنْ شُرَكَائِي يَا نَبِيَّ اللَّهِ؟ قَالَ: الْأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِكَ، بِهِمْ تُسْقَى أُمَّتِي الْغَيْثَ، وَ بِهِمْ يُسْتَجَابُ دُعَاؤُهُمْ وَ بِهِمْ يَصْرِفُ اللَّهُ عَنْهُمُ الْبَلَاءَ، وَ بِهِمْ يَنْزِلُ الرَّحْمَةَ مِنَ السَّمَاءِ، وَ هَذَا أَوَّلُهُمْ - وَ أَوْمَى بِيَدِهِ إِلَى الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ{{ع}} - ثُمَّ أَوْمَى بِيَدِهِ إِلَى الْحُسَيْنِ{{ع}}، ثُمَّ قَالَ: الْأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِهِ}}<ref>امالی صدوق، مجلس ۶۳، ح۱؛ امالی شیخ، مجلس ۱۵، ح۴۶؛ ترتیب الامالی، ج۳، ح۱۱۱۸.</ref>؛ | |||
پدرم برای ما روایت کرده و گفت: [[سعد بن عبدالله]] برای ما روایت کرده و گفت: [[احمد بن محمد بن عیسی]] از [[حسین بن سعید]]، از [[حماد بن عیسی]]، از [[ابراهیم بن عمر یمانی]] از [[ابوطفیل]] از [[امام باقر]]{{ع}} از پدرانش{{عم}} برای ما روایت کرده و گفت: [[پیامبر خدا]]{{صل}} به [[امیر المؤمنین]]{{ع}} فرمودند: | |||
آنچه بر تو [[املا]] میکنم بنویس. پس فرمود: ای پیامبر خدا! آیا از [[فراموشی]] بر من نگرانید؟ ایشان{{صل}} فرمودند: از [[فراموشی]] بر تو نگران نیستم حال آنکه از [[خدا]] خواستهام تو را [[حافظه]] دهد و از فراموشی نگهدارد، ولی برای شریکانت بنویس. فرمود: گفتم: ای [[پیامبر خدا]] شریکانم کیانند؟ فرمودند: [[امامان]] از فرزندانت که به خاطر آنها امتم از [[باران]] [[سیراب]] شوند و به خاطر آنها دعایشان مستج[[اب]] شود و به خاطر آنها خدا [[بلا]] را از آنها بگرداند و به خاطر ایشان رحمتش را از [[آسمان]] فرو فرستد، و این نخستینشان است - و با دستشان به [[حسن بن علی]]{{عم}} اشاره کردند - سپس با دستشان اشاره به حسین{{ع}} کردند و فرمودند: امامان از [[فرزندان]] اویند. | |||
در این [[روایت]] ضمن تصریح به آنکه [[امامت]] در [[اولاد علی]]{{ع}} و پس از [[حسنین]]{{عم}} در [[اولاد حسین]]{{ع}} تداوم مییابد، از این امامان به شرکاء [[علی بن ابی طالب]] در [[مسئولیت امامت]] تعبیر شده که بر [[امامت علی بن ابی طالب]] و حسنین و [[اولاد]] علی بن ابی طالب از ذریّۀ حسین{{ع}} دلالت صریح دارد. | |||
۴. [[شیخ مفید]] به [[سند صحیح]] روایت میکند: | |||
{{متن حدیث|عَنْ جَابِرِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ{{عم}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} لِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ{{ع}}: | |||
يَا عَلِيُّ! أَنَا وَ أَنْتَ وَ ابْنَاكَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ، وَ تِسْعَةٌ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ أَرْكَانُ الدِّينِ وَ دَعَائِمُ الْإِسْلَامِ، مَنْ تَبِعَنَا نَجَا وَ مَنْ تَخَلَّفَ عَنَّا فَإِلَى النَّارِ}}<ref>امالی مفید، مجلس ۲۰، ح۴؛ ترتیب الامالی، ج۳، ح۱۱۲۰.</ref>؛ | |||
از [[جابر بن یزید]] نقل است که [[امام باقر]] از پدرش از جدّش{{عم}} فرمود: پیامبر خدا{{صل}} به علی بن ابی طالب{{ع}} فرمودند: | |||
ای علی، من و تو و دو پسرت حسن و حسین، و نُه تن از [[فرزندان حسین]] پایههای [[دین]] و استوانههای [[اسلام]] هستیم، هرکس از ما [[پیروی]] کند [[نجات]] یابد، و هرکس از [[فرمان]] ما سر پیچد پس راهش به سوی [[آتش]] رود. | |||
جملۀ {{متن حدیث|مَنْ تَبِعَنَا نَجَا وَ...}} بر [[وجوب اطاعت]] و [[تبعیت]] از [[رسول اکرم]]{{صل}} و امیرالمؤمنین علی{{ع}} و یازده فرزندش دلالت دارد، که به معنای [[نصب]] آنان از سوی [[خداوند]] برای [[فرمانروایی]] و [[رهبری]] است. | |||
۵. [[صدوق]] به سندش از [[عبدالرحمان بن سمره]] [[روایت]] میکند: | |||
{{متن حدیث|قَالَ: قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ! أَرْشِدْنِي إِلَى النَّجَاةِ، فَقَالَ: | |||
يَا ابْنَ سَمُرَةَ! إِذَا اخْتَلَفَتِ الْأَهْوَاءُ، وَ تَفَرَّقَتِ الْآرَاءُ، فَعَلَيْكَ بِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ فَإِنَّهُ إِمَامُ أُمَّتِي وَ خَلِيفَتِي عَلَيْهِمْ مِنْ بَعْدِي، وَ هُوَ الْفَارُوقُ الَّذِي يُمَيِّزُ بَيْنَ الْحَقِّ وَ الْبَاطِلِ مَنْ سَأَلَهُ أَجَابَهُ، وَ مَنِ اسْتَرْشَدَهُ أَرْشَدَهُ، وَ مَنْ طَلَبَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِهِ وَجَدَهُ، وَ مَنِ الْتَمَسَ الْهُدَى لَدَيْهِ صَادَفَهُ، وَ مَنْ لَجَأَ إِلَيْهِ أَمِنَهُ، وَ مَنِ اسْتَمْسَكَ بِهِ نَجَّاهُ، وَ مَنِ اقْتَدَى بِهِ هَدَاهُ. يَا ابْنَ سَمُرَةَ! سَلِمَ مَنْ سَلَّمَ لَهُ وَ وَالاهُ، وَ هَلَكَ مَنْ رَدَّ عَلَيْهِ وَ عَادَاهُ. يَا ابْنَ سَمُرَةَ! إِنَّ عَلِيّاً مِنِّي، رُوحُهُ مِنْ رُوحِي، وَ طِينَتُهُ مِنْ طِينَتِي، وَ هُوَ أَخِي وَ أَنَا أَخُوهُ، وَ هُوَ زَوْجُ ابْنَتِي فَاطِمَةَ سَيِّدَةِ نِسَاءِ الْعَالَمِينَ مِنَ الْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ. وَ ابْنَيْهِ إِمَامَا أُمَّتِي وَ سَيِّدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ تِسْعَةٌ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ{{عم}}، تَاسِعُهُمْ قَائِمُ أُمَّتِي يَمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ جَوْراً وَ ظُلْماً}}<ref>امالی صدوق، مجلس ۷، ح۳؛ ترتیب الامالی، ج۳، ح۱۱۲۸. این روایت را صدوق در اکمالالدین نیز روایت کرده است: ج۱، ص۲۵۶ و ۲۵۷</ref>؛ | |||
گفت: گفتم ای [[پیامبر خدا]]{{صل}} مرا به [[نجات]] [[راهنمایی]] کن، پس فرمودند: | |||
ای پسر [[سمره]] هرگاه هوسهای [[مردم]] گوناگون شد و دیدگاههایشان پراکنده گشت پس بر تو باد به ملازمت [[علی بن ابی طالب]]؛ چراکه او [[امام]] امتم و خلیفۀ پس از من است، و او فاروقی است که [[حق و باطل]] را جدا میکند. هرکس از او پرسد پاسخش دهد و هرکس از او راهنمایی خواهد راهنماییش کند و هرکس [[حق]] را جوید نزد او یابد و هرکس [[هدایت]] خواهد پیش او به دست آرد، هرکس به او پناه برد او را [[امان]] دهد، و هرکس در او چنگ زند نجاتش دهد و هرکس به او [[اقتدا]] کند هدایتش نماید. ای پسر سمره هرکس [[تسلیم]] او شد و او را [[دوست]] گرفت سالم ماند و هرکه او را نپذیرفت و [[دشمنی]] کرد هلاک شد، ای پسر [[سمره]] علی از من است روحش از روحم است و سرشتش از سرشتم است، و او برادرم است و من برادرش، و او شوهر دخترم [[فاطمه]] [[سرور زنان]] اولین و آخرین عالم است. و دو پسرش، دو [[امام]] امتم و [[سرور جوانان بهشت]] حسن و حسین و نه تن از [[فرزندان حسین]]{{ع}} هستند که نهمین آنها [[قائم]] امتم است که [[زمین]] را از [[عدل و داد]] پر کند چنانکه از [[جور]] و [[ستم]] پر شده است. | |||
عبارت {{متن حدیث|فَعَلَيْكَ بِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ فَإِنَّهُ إِمَامُ أُمَّتِي وَ خَلِيفَتِي عَلَيْهِمْ مِنْ بَعْدِي}} و سایر اوصافی که برای [[امیرالمؤمنین]] در این [[روایت]] ذکر شده در [[امامت]] و [[فرمانروایی]] امیرالمؤمنین{{ع}} بعد از [[رسول خدا]]{{صل}} [[نص]] صریحاند، و عبارت {{متن حدیث|وَ ابْنَيْهِ إِمَامَا أُمَّتِي... وَ تِسْعَةٌ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ{{ع}}}} نیز در امامت یازده [[فرزند امیرالمؤمنین]]{{ع}} بعد از او به صراحت دلالت دارند. | |||
۶. [[کلینی]] در کافی به [[سند صحیح]] روایت میکند: | |||
{{متن حدیث|مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي زَاهِرٍ، عَنِ الْخَشَّابِ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حَسَّانَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: | |||
قَالَ اللَّهُ تَعَالَى {{متن قرآن|الَّذِينَ آمَنُوا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمَانٍ أَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَا أَلَتْنَاهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْءٍ}}<ref>«فرزندان مؤمنانی را که از آنان با ایمان، پیروی کردهاند به آنان میپیوندیم و از (پاداش) کردارشان چیزی نمیکاهیم» سوره طور، آیه ۲۱.</ref> قَالَ: {{متن قرآن|الَّذِينَ آمَنُوا}} النَّبِيُّ{{صل}} وَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} وَ ذُرِّيَّتُهُ الْأَئِمَّةُ وَ الْأَوْصِيَاءُ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ أَلْحَقْنَا بِهِمْ وَ لَمْ نَنْقُصْ ذُرِّيَّتَهُمُ الْحُجَّةَ الَّتِي جَاءَ بِهَا مُحَمَّدٌ{{صل}} فِي عَلِيٍّ{{ع}} وَ حُجَّتُهُمْ وَاحِدَةٌ وَ طَاعَتُهُمْ وَاحِدَةٌ}}<ref>کافی، ج۱، ص۲۷۵.</ref>؛ | |||
[[محمد بن یحیی]] از [[احمد بن أبی زاهر]]، از خشّاب، از [[علی بن حسان]]، از [[عبدالرحمن بن کثیر]] از [[امام صادق]]{{ع}} نقل کرد که فرمود: | |||
[[خدای تعالی]] فرمود: «کسانی که [[ایمان]] آوردند و فرزندانشان به [[پیروی]] از آنان ایمان [[اختیار]] کردند، فرزندانشان را (در [[بهشت]]) به آنان ملحق میکنیم، و از ([[پاداش]]) عملشان چیزی نمیکاهیم» ایشان{{ع}} فرمود: «کسانی که [[ایمان]] آوردند» [[پیامبر]]{{صل}} و [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} و [[نسل]] او؛ [[امامان]] و [[اوصیا]] هستند که به آنان ملحق شدیم و از نسلشان حجتی را که محمد{{صل}} دربارۀ علی{{ع}} آورد نکاستیم که حجتشان یکی است و [[فرمانبرداری]] از آنان یکی است. | |||
عبارت {{متن حدیث|أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} وَ ذُرِّيَّتُهُ الْأَئِمَّةُ وَ الْأَوْصِيَاءُ}} نیز عبارت {{متن حدیث|حُجَّتُهُمْ وَاحِدَةٌ وَ طَاعَتُهُمْ وَاحِدَةٌ}} به صراحت بر [[امامت]] و [[رهبری]] و [[فرمانروایی]] و [[خلافت امیرالمؤمنین]]{{ع}} و فرزندانش بعد از [[رسول خدا]]{{صل}} دلالت دارد. | |||
۷. [[صدوق]] به [[سند صحیح]] [[روایت]] میکند: | |||
{{متن حدیث|عَنِ الْحَكَمِ بْنِ الصَّلْتِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ الْبَاقِرِ عَنْ آبَائِهِ{{عم}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: | |||
خُذُوا بِحُجْزَةِ هَذَا الْأَنْزَعِ - يَعْنِي عَلِيّاً - فَإِنَّهُ الصِّدِّيقُ الْأَكْبَرُ وَ هُوَ الْفَارُوقُ يَفْرُقُ بَيْنَ الْحَقِّ وَ الْبَاطِلِ، مَنْ أَحَبَّهُ هَدَاهُ اللَّهُ، وَ مَنْ أَبْغَضَهُ أَبْغَضَهُ اللَّهُ، وَ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهُ مَحَقَهُ اللَّهُ، وَ مِنْهُ سِبْطَا أُمَّتِي الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ، وَ هُمَا ابْنَايَ، وَ مِنَ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةٌ هُدَاةٌ أَعْطَاهُمُ اللَّهُ عِلْمِي وَ فَهْمِي فَتَوَلُّوهُمْ وَ لَا تَتَّخِذُوا وَلِيجَةً مِنْ دُونِهِمْ فَيَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِنْ رَبِّكُمْ، وَ مَنْ يَحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبٌ مِنْ رَبَّهِ {{متن قرآن|فَقَدْ هَوَى}}، {{متن قرآن|وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ}}}}<ref>امالی صدوق، مجلس ۳۸، ح۷؛ ترتیب الامالی، ج۳، ح۱۱۳۲.</ref>؛ | |||
از [[حکم بن صلت]] از [[امام باقر]] از پدرانش{{عم}} نقل کرد که فرمود: [[پیامبر خدا]]{{صل}} فرمودند: | |||
دامن این انزع آنکه موهای دو طرف پیشانیش ریخته باشد را رها نکنید - منظورش علی{{ع}} بود - که به [[یقین]] او [[صدیق اکبر]] و [[فاروق]] است که [[حق و باطل]] را جدا میکند، هرکه دوستش بدارد [[خدا]] هدایتش کند، و هرکه دشمنش دارد خدا دشمنش دارد، و هرکه از او باز ماند خدا بیبهرهاش نماید، و از او دو سبط امتم حسن و حسین هستند، و آن دو پسرانم هستند، و [[امامان]] [[هدایتگر]] از [[نسل حسین]] هستند که [[خداوند]] [[علم]] و فهمم را به ایشان بخشیده است پس آنان را [[دوست]] بدارید و دوست و [[یاوری]] جز آنها نگیرید که [[خشم خدا]] بر شما فرود آید و هرکه خشم خدا بر او فرود آید «هلاک خواهد شد»، «و [[زندگی دنیا]] چیزی جز متاع [[فریب]] نیست». | |||
جملههای {{متن حدیث|خُذُوا بِحُجْزَةِ هَذَا الْأَنْزَعِ - يَعْنِي عَلِيّاً - فَإِنَّهُ الصِّدِّيقُ الْأَكْبَرُ وَ هُوَ الْفَارُوقُ يَفْرُقُ بَيْنَ الْحَقِّ وَ الْبَاطِلِ}} تا {{متن حدیث|وَ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهُ مَحَقَهُ اللَّهُ}} تا {{متن حدیث|فَتَوَلُّوهُمْ وَ لَا تَتَّخِذُوا وَلِيجَةً مِنْ دُونِهِمْ}} به صراحت بر [[امامت علی بن ابی طالب]] و حسن و حسین و امامان از [[فرزندان حسین]]{{عم}} دلالت دارد، و عبارت {{متن حدیث|وَ لَا تَتَّخِذُوا وَلِيجَةً مِنْ دُونِهِمْ}} آیۀ کریمۀ {{متن قرآن|أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تُتْرَكُوا وَلَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جَاهَدُوا مِنْكُمْ وَلَمْ يَتَّخِذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلَا رَسُولِهِ وَلَا الْمُؤْمِنِينَ وَلِيجَةً}} را [[تفسیر]] میکند و کلمۀ {{متن قرآن|مُؤْمِنِينَ}} در این [[آیه]] را بر خصوص [[علی بن ابی طالب]] و [[امام حسن مجتبی]] و [[امام حسین]] و امامان از [[فرزندان امام حسین]]{{عم}} تطبیق نموده و به آنان تفسیر میکند. | |||
۸. نیز [[صدوق]] به سندش از [[ابیالطفیل]] [[عامر بن واثله]] [[روایت]] میکند: | |||
{{متن حدیث|عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ{{عم}} قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ{{صل}} يَقُولُ: | |||
أَنَا سَيِّدُ النَّبِيِّينَ وَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ سَيِّدُ الْوَصِيِّينَ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ سَيِّدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ، وَ الْأَئِمَّةُ بَعْدَهُمَا سَادَاتُ الْمُتَّقِينَ، وَلِيُّنَا وَلِيُّ اللَّهِ وَ عَدُوُّنَا عَدُوُّ اللَّهِ، وَ طَاعَتُنَا طَاعَةُ اللَّهِ وَ مَعْصِيَتُنَا مَعْصِيَةُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ}}<ref>امالی صدوق، مجلس ۸۲، ح۱۶؛ ترتیب الامالی، ج۳، ح۱۱۳۳.</ref>؛ | |||
از حسن بن علی بن ابی طالب{{ع}} نقل است که فرمود: از [[پیامبر خدا]]{{صل}} شنیدم که میفرمودند: | |||
من [[سرور]] [[پیامبران]] هستم و علی بن ابی طالب سرور [[اوصیا]] و حسن و حسین [[سرور جوانان بهشت]] هستند و امامان پس از آن دو سروران پارسایانند، [[دوست]] ما دوست [[خدا]] و [[دشمن]] ما دشمن خداست و [[فرمانبرداری]] از ما، [[فرمانبرداری از خدا]] و [[نافرمانی]] ما، نافرمانی خداست. | |||
عبارت {{متن حدیث|طَاعَتُنَا طَاعَةُ اللَّهِ وَ مَعْصِيَتُنَا مَعْصِيَةُ اللَّهِ}} به صراحت و روشنی بر [[امامت علی بن ابی طالب]] و [[امام حسن مجتبی]] و [[امام حسین]] و [[امامان]] از [[فرزندان]] [[علی بن ابی طالب]]{{عم}} دلالت دارد. | |||
۹. همچنین [[صدوق]] به سندش از [[عمر بن ابیسلمه]] [[روایت]] میکند: | |||
{{متن حدیث|عَنْ أُمِّهِ أُمِّ سَلَمَةَ - رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَيْها - قَالَتْ: | |||
سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ{{صل}} يَقُولُ: عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَ الْأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِهِ بَعْدِي سَادَةُ أَهْلِ الْأَرْضِ وَ قَادَةُ الْغُرِّ الْمُحَجَّلِينَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ}}<ref>امالی صدوق، مجلس ۸۵، ح۲۵؛ ترتیب الامالی، ج۳، ح۱۱۳۴.</ref>؛ | |||
از [[امسلمه]] (رض) نقل است که گفت: | |||
از [[پیامبر خدا]]{{صل}} شنیدم که میفرمودند: علی بن ابی طالب و امامان از نسلش پس از من، سروران ساکنان [[زمین]] و [[رهبران]] سپیدرویان در [[روز قیامت]] هستند. | |||
عبارت: {{متن حدیث|وَ الْأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِهِ}} و نیز عبارت: {{متن حدیث|سَادَةُ أَهْلِ الْأَرْضِ}} بر امامت علی بن ابی طالب و فرزندان او دلالت دارد. | |||
۱۰. همچنین صدوق به سندش از [[ابن عباس]] روایت میکند: | |||
{{متن حدیث|قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: | |||
إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى اطَّلَعَ إِلَى الْأَرْضِ اطِّلَاعَةً فَاخْتَارَنِي مِنْهَا فَجَعَلَنِي نَبِيّاً، ثُمَّ اطَّلَعَ الثَّانِيَةَ فَاخْتَارَ مِنْهَا عَلِيّاً فَجَعَلَهُ إِمَاماً، ثُمَّ أَمَرَنِي أَنْ أَتَّخِذَهُ أَخاً وَ وَلِيّاً وَ وَصِيّاً وَ خَلِيفَةً وَ وَزِيراً، فَعَلِيٌّ مِنِّي وَ أَنَا مِنْ عَلِيٍّ وَ هُوَ زَوْجُ ابْنَتِي وَ أَبُو سِبْطَيَّ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ، أَلَا وَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى جَعَلَنِي وَ إِيَّاهُمْ حُجَجاً عَلَى عِبَادِهِ، وَ جَعَلَ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةً يَقُومُونَ بِأَمْرِي وَ يَحْفَظُونَ وَصِيَّتِي التَّاسِعُ مِنْهُمْ قَائِمُ أَهْلِ بَيْتِي وَ مَهْدِيُّ أُمَّتِي أَشْبَهُ النَّاسِ بِي فِي شَمَائِلِهِ وَ أَقْوَالِهِ وَ أَفْعَالِهِ يَظْهَرُ بَعْدَ غَيْبَةٍ طَوِيلَةٍ وَ حَيْرَةٍ مُضِلَّةٍ فَيُعْلِنُ أَمْرَ اللَّهِ وَ يُظْهِرُ دِينَ اللَّهِ جَلَّ وَ عَزَّ...}}<ref>اکمال الدین، ج۱، ص۲۴۵.</ref>؛ | |||
گفت: [[رسول خدا]]{{صل}} فرمودند: | |||
به [[یقین]] [[خدای تبارک و تعالی]] نظری به [[زمین]] انداخت و مرا [[انتخاب]] کرد و پیامبرم قرار داد، سپس نظری دیگر انداخت و علی را انتخاب کرد و امامش قرار داد، سپس مرا دستور داد که او را [[برادر]]، [[دوست]]، [[وصی]]، [[جانشین]] و [[وزیر]] گیرم، پس علی از من است و من از علی، او شوهر دخترم و پدر نوههایم حسن و حسین است، هان به یقین که خدای تبارک و تعالی من و آنان را [[حجت]] بر بندگانش قرار داده و از [[نسل حسین]] امامانی قرار داده که [[قیام]] به امر من کنند و [[وصیت]] مرا نگه دارند، نهمین آنان [[قائم]] اهلبیتم و [[مهدی]] امتم است، شبیهترین [[مردم]] به من در چهره، گفتار و [[کردار]] است، پس از غیبتی طولانی و [[سرگردانی]] [[گمراهکننده]]، ظهور کند و [[امر خدا]] را [[اعلان]] و [[دین]] خدای را ظاهر نماید.... | |||
۱۱. [[کلینی]] در کافی و [[صدوق]] در [[اکمال الدین]] به اسناد متعدد از [[حضرت رضا]]{{ع}} [[روایت]] مفصلی دربارۀ [[امامت]] و [[صفات امام]] روایت میکند، در ضمن آن آمده است: | |||
{{متن حدیث|إِنَّ الْإِمَامَةَ خَصَّ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهَا إِبْرَاهِيمَ الْخَلِيلَ{{ع}} بَعْدَ النُّبُوَّةِ وَ الْخُلَّةِ مَرْتَبَةً ثَالِثَةً وَ فَضِيلَةً شَرَّفَهُ بِهَا وَ أَشَادَ بِهَا ذِكْرَهُ فَقَالَ عَزَّ وَ جَلَّ {{متن قرآن|إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا}} فَقَالَ الْخَلِيلُ{{ع}} سُرُوراً بِهَا {{متن قرآن|وَمِنْ ذُرِّيَّتِي}} قالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى {{متن قرآن|لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ}} فَأَبْطَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ إِمَامَةَ كُلِّ ظَالِمٍ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَ صَارَتْ فِي الصَّفْوَةِ ثُمَّ أَكْرَمَهَا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِأَنْ جَعَلَهَا فِي ذُرِّيَّتِهِ أَهْلِ الصَّفْوَةِ وَ الطَّهَارَةِ}}؛ | |||
- الی ان قال: - | |||
{{متن حدیث|فَلَمْ يَزَلْ فِي ذُرِّيَّتِهِ يَرِثُهَا بَعْضٌ عَنْ بَعْضٍ قَرْناً فَقَرْناً حَتَّى وَرِثَهَا النَّبِيُّ{{صل}} فَقَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ {{متن قرآن|إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْرَاهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَهَذَا النَّبِيُّ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ}} فَكَانَتْ لَهُ خَاصَّةً فَقَلَّدَهَا{{صل}} عَلِيّاً{{ع}} بِأَمْرِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى رَسْمِ مَا فَرَضَهَا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَصَارَتْ فِي ذُرِّيَّتِهِ الْأَصْفِيَاءُ الَّذِينَ آتَاهُمُ اللَّهُ الْعِلْمَ وَ الْإِيمَانَ لِقَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ {{متن قرآن|وَقَالَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَالْإِيمَانَ لَقَدْ لَبِثْتُمْ فِي كِتَابِ اللَّهِ إِلَى يَوْمِ الْبَعْثِ فَهَذَا يَوْمُ الْبَعْثِ وَلَكِنَّكُمْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}} فَهِيَ فِي وُلْدِ عَلِيٍّ{{ع}} خَاصَّةً إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ...}}<ref>اکمال الدین، ج۲، ص۶۱۲-۶۱۸؛ کافی، ج۱، ص۱۹۸-۲۰۳.</ref>؛ | |||
به [[یقین]] [[امامت]] مقامی است که [[خداوند]] آن را در سومین رتبه و پس از [[پیامبری]] و [[دوستی]]، ویژه ابراهیم{{ع}} ساخت و آن را [[برتری]] و [[شرف]] او قرار داده و نامش را بلند آوازه نمود پس خدای فرمود: «من تو را [[امام]] و [[پیشوای مردم]] قرار دادم» حضرت [[خلیل]]{{ع}} شادمان از این [[مقام]] گفت: «از [[دودمان]] من (نیز امامانی قرار بده)» [[خداوند تبارک و تعالی]] «فرمود: [[پیمان]] من، به [[ستمکاران]] نمیرسد مگر آنها که شایستهاند» پس این [[آیه امامت]] هر [[ستمگری]] را تا [[روز قیامت]] [[باطل]] کرد و آن را مخصوص برگزیدهها نمود. سپس خداوند با قرار دادن [[پاکان]] و [[برگزیدگان]] در نسلش او را [[تکریم]] کرد. | |||
تا آنجا که فرمود: | |||
و پیوسته در فرزندانش است و آن را از یکدیگر [[نسل]] به نسل [[ارث]] بردهاند تا به [[پیامبر اسلام]]{{صل}} رسید پس [[خدا]] فرمود: «سزاوارترین [[مردم]] به ابراهیم، کسانی هستند که از او [[پیروی]] کردند، و این [[پیامبر]] و کسانی که به او [[ایمان]] آوردهاند از همه سزاوارترند؛ و خداوند، [[ولیّ]] و [[سرپرست مؤمنان]] است» پس امامت ویژۀ او بود و پیامبر{{صل}} آن را به [[فرمان]] خدای و بدانگونه که خدا [[فریضه]] قرار داده، به عهدۀ علی{{ع}} گذاشت و سپس در [[فرزندان]] برگزیدهاش که خدا [[دانش]] و ایمان را به آنها داده، از آنجا که فرمود: «ولی کسانی که [[علم]] و ایمان به آنان داده شده میگویند: «شما به [[فرمان خدا]] تا روز قیامت در [[عالم برزخ]] درنگ کردید، و این [[روز رستاخیز]] است، امّا شما نمیدانستید»» پس آن [[امامت]] ویژه در [[فرزندان علی]]{{ع}} است تا [[روز قیامت]].... | |||
۱۲. [[ابراهیم بن محمد حموینی]] از بزرگان [[محدثین]] [[اهلسنت]] از [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]] در ضمن [[حدیث]] مناشدۀ دربارۀ احقیّت خود به [[خلافت]] و جایگاهی که از سوی [[خدا]] برای او مقرر شده [[روایت]] میکند: | |||
{{متن حدیث|قَالَ - يَعْنِي أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ -: فَأُنْشِدُكُمْ اللَّهَ، أَتَعْلَمُونَ حَيْثُ نَزَلَتْ: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}} وَ حَيْثُ نَزَلَتْ: {{متن قرآن|إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ}} وَ حَيْثُ نَزَلَتْ: {{متن قرآن|لَمْ يَتَّخِذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلَا رَسُولِهِ وَلَا الْمُؤْمِنِينَ وَلِيجَةً}} قَالَ النَّاسُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ! خَاصَّةً فِي بَعْضِ الْمُؤْمِنِينَ أَمْ عَامَّةً لِجَمِيعِهِمْ؟ فَأَمَرَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ نَبِيَّهُ{{صل}} أَنْ يُعَلِّمَهُمْ وُلَاةَ أَمْرِهِمْ، وَ أَنْ يُفَسِّرَ لَهُمْ مِنَ الْوِلَايَةِ مَا فَسَّرَ لَهُمْ مِنْ صَلَاتِهِمْ وَ زَكَاتِهِمْ وَ حَجِّهِمْ}} | |||
- الی ان قال: - | |||
{{متن حدیث|عَلِيٌّ أَخِي وَ وَزِيرِي وَ وَارِثِي وَ وَصِيِّي وَ خَلِيفَتِي فِي أُمَّتِي وَ وَلِيُّ كُلِّ مُؤْمِنٍ بَعْدِي. ثُمَّ ابْنِي الْحَسَنُ، ثُمَّ الْحُسَيْنُ، ثُمَّ تِسْعَةٌ مِنْ وُلْدِ ابْنِي الْحُسَيْنِ، وَاحِدٌ بَعْدَ وَاحِدٍ، الْقُرْآنُ مَعَهُمْ وَ هُمْ مَعَ الْقُرْآنِ، لَا يُفَارِقُونَهُ وَ لَا يُفَارِقُهُمْ حَتَّى يَرِدُوا عَلَيَّ الْحَوْضَ...}}<ref>فرائد السمطین، سمط ثانی، ج۱، ص۳۱۴، ح۲۵۰؛ همین حدیث را از همین منبع سید هاشم بحرانی در غایة المرام، ج۱، ص۱۵۵-۱۶۱ روایت کرده است؛ و نیز صدوق به سند خویش از سلیم بن قیس هلالی در اکمال الدین، ج۱، ص۲۶۰ روایت کرده است.</ref>؛ | |||
فرمود: - یعنی [[امیر المؤمنین]] - شما را به خدا [[سوگند]] آیا میدانید «ای کسانی که [[ایمان]] آوردهاید! [[اطاعت]] کنید خدا را! و اطاعت کنید [[پیامبر خدا]] و [[پیشوایان معصوم]] خود را» دربارۀ چه کسانی نازل شده است و «[[سرپرست]] و [[ولیّ]] شما، تنها خداست و [[پیامبر]] او و کسانی که ایمان آوردهاند؛ همانها که [[نماز]] را بر پا میدارند، و در حال [[رکوع]]، [[زکات]] میدهند» دربارۀ چه کسانی نازل شده است و «غیر از [[خدا]] و پیامبرش و [[مؤمنان]] را [[محرم اسرار]] خویش [[انتخاب]] ننمودند» دربارۀ چه کسانی نازل شده است. [[مردم]] گفتند: ای [[پیامبر خدا]] این ویژۀ برخی مؤمنان است یا برای همۀ آنهاست؟ پس خدای پیامبرش{{صل}} را [[فرمان]] داد که اولیای امرشان را به آنها [[تعلیم]] کند و آنچنانکه نماز، زکات و حجشان را برایشان [[تفسیر]] کرد [[ولایت]] را نیز تفسیر کند - تا آنجا که فرمود: -علی [[برادر]]، [[وزیر]]، [[وارث]]، [[وصی]] و جانشینم در امتم است و [[ولیّ]] هر [[مؤمن]] پس از من. پس از او پسرم حسن سپس حسین و سپس نُه تن از [[فرزندان]] پسرم حسین، یکی پس از دیگری ولیّ مؤمنان هستند، [[قرآن]] با آنان و آنان با قرآنند، از آن جدا نشوند و از آنان جدا نشود تا بر [[حوض کوثر]] بر من وارد شوند.... | |||
۱۳. [[صدوق]] به سند متصل خویش از [[حضرت رضا]]{{ع}} [[روایت]] میکند: | |||
{{متن حدیث|عَنْ أَبِيهِ عَنْ آبَائِهِ{{عم}} عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: | |||
مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَتَمَسَّكَ بِدِينِي، وَ يَرْكَبَ سَفِينَةَ النَّجَاةِ بَعْدِي، فَلْيَقْتَدِ بِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، وَ لْيُعَادِ عَدُوَّهُ، وَ لْيُوَالِ وَلِيَّهُ، فَإِنَّهُ وَصِيِّي وَ خَلِيفَتِي عَلَى أُمَّتِي فِي حَيَاتِي وَ بَعْدَ وَفَاتِي، وَ هُوَ إِمَامُ كُلِّ مُسْلِمٍ، وَ أَمِيرُ كُلِّ مُؤْمِنٍ بَعْدِي، قَوْلُهُ قَوْلِي وَ أَمْرُهُ أَمْرِي وَ نَهْيُهُ نَهْيِي، وَ تَابِعُهُ تَابِعِي، وَ نَاصِرُهُ نَاصِرِي، وَ خَاذِلُهُ خَاذِلِي...}} | |||
- الی ان قال: - | |||
{{متن حدیث|الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ إِمَامَا أُمَّتِي بَعْدَ أَبِيهِمَا وَ سَيِّدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ وَ أُمُّهُمَا سَيِّدَةُ نِسَاءِ الْعَالَمِينَ، وَ أَبُوهُمَا سَيِّدُ الْوَصِيِّينَ، وَ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ تِسْعَةُ أَئِمَّةٍ تَاسِعُهُمُ الْقَائِمُ مِنْ وُلْدِي طَاعَتُهُمْ طَاعَتِي وَ مَعْصِيَتُهُمْ مَعْصِيَتِي...}}<ref>اکمال الدین، ج۱، ص۲۴۸.</ref>؛ | |||
از پدرش از پدرانش{{عم}} نقل فرموده از [[امیر المؤمنین]]{{ع}} که فرمود: پیامبر خدا{{صل}} فرمودند: | |||
هرکس [[دوست]] دارد به دینم چنگ زند و [[کشتی نجات]] پس از مرا سوار شود پس باید از [[علی بن ابی طالب]] [[پیروی]] کند و باید دشمنش را [[دشمن]] دارد و دوستش را [[دوست]] دارد؛ چراکه او [[وصی]] و جانشینم بر امتم است در زندگانی و پس از مرگم، و او [[امام]] هر [[مسلمان]]، و [[امیر]] هر مؤمنی پس از من است، سخنش سخنم و دستورش دستورم و نهیش [[نهی]] من است، و پیروش پیرو من و یاورش یاورم و رها کنندهاش رها کنندۀ من است... - تا آنجا که فرمودند: - حسن و حسین دو امام امتم پس از پدرشان و دو [[سید]] [[جوانان]] [[اهل]] بهشتند و مادرشان [[سرور زنان جهان]] و پدرشان [[سرور]] [[اوصیا]]، و از [[فرزندان حسین]] نُه تن امام هستند که نهمین آنها [[قائم]] [[اولاد]] من است [[فرمانبرداری]] از آنان فرمانبرداری از من و [[سرپیچی]] از آنان سرپیچی از من است.... | |||
۱۴. [[صدوق]] به سندش از [[امام حسن عسکری]]{{ع}} [[روایت]] میکند: | |||
{{متن حدیث|عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ{{ع}} قَالَ: | |||
قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} لِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ{{ع}}: يَا عَلِيُّ! لَا يُحِبُّكَ إِلَّا مَنْ طَابَتْ وِلَادَتُهُ وَ لَا يُبْغِضُكَ إِلَّا مَنْ خَبُثَتْ وِلَادَتُهُ وَ لَا يُوَالِيكَ إِلَّا مُؤْمِنٌ، وَ لَا يُعَادِيكَ إِلَّا كَافِرٌ. فَقَامَ إِلَيْهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْعُودٍ فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ! قَدْ عَرَفْنَا عَلَامَةَ خَبِيثِ الْوِلَادَةِ وَ الْكَافِرِ فِي حَيَاتِكَ بِبُغْضِ عَلِيٍّ وَ عَدَاوَتِهِ، فَمَا عَلَامَةُ خَبِيثِ الْوِلَادَةِ وَ الْكَافِرِ بَعْدَكَ إِذَا أَظْهَرَ الْإِسْلَامَ بِلِسَانِهِ وَ أَخْفَى مَكْنُونَ سَرِيرَتِهِ؟ فَقَالَ{{صل}}: يَا ابْنَ مَسْعُودٍ! عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ إِمَامُكُمْ بَعْدِي وَ خَلِيفَتِي عَلَيْكُمْ فَإِذَا مَضَى فَابْنِيَ الْحَسَنُ إِمَامُكُمْ بَعْدَهُ وَ خَلِيفَتِي عَلَيْكُمْ، فَإِذَا مَضَى فَابْنِيَ الْحُسَيْنُ إِمَامُكُمْ بَعْدَهُ وَ خَلِيفَتِي عَلَيْكُمْ، ثُمَّ تِسْعَةٌ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ وَاحِدٌ بَعْدَ وَاحِدٍ أَئِمَّتُكُمْ وَ خُلَفَائِي عَلَيْكُمْ، تَاسِعُهُمْ قَائِمُ أُمَّتِي يَمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ جَوْراً وَ ظُلْماً}} | |||
- الی ان قال: - | |||
{{متن حدیث|مَنْ أَنْكَرَ وَاحِداً مِنْهُمْ فَقَدْ أَنْكَرَنِي وَ مَنْ أَنْكَرَنِي فَقَدْ أَنْكَرَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مَنْ جَحَدَ وَاحِداً مِنْهُمْ فَقَدْ جَحَدَنِي وَ مَنْ جَحَدَنِي فَقَدْ جَحَدَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ، لِأَنَّ طَاعَتَهُمْ طَاعَتِي وَ طَاعَتِي طَاعَةُ اللَّهِ، وَ مَعْصِيَتَهُمْ مَعْصِيَتِي وَ مَعْصِيَتِي مَعْصِيَةُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ...}}<ref>اکمال الدین، ج۱، ص۲۴۹.</ref>؛ | |||
از پدرش از پدرانش{{عم}} نقل فرمود: | |||
[[پیامبر خدا]]{{صل}} به [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} فرمودند: ای علی تو را [[دوست]] نمیدارد مگر آنکه ولادتش [[پاکیزه]] [[حلال]] زاده باشد و [[دشمن]] نمیدارد تو را مگر آنکه ولادتش [[ناپاک]] باشد، [[ولایت]] تو را جز [[مؤمن]] نمیپذیرد و [[دشمنی]] تو را جز [[کافر]] نکند. پس [[عبداللّه بن مسعود]] ایستاد و به ایشان گفت: ای پیامبر خدا{{صل}} به [[یقین]] نشانۀ ناپاکزاده و کافر را در [[زمان]] زندگانیتان که دشمنی و [[کینه]] علی باشد، شناختیم پس نشانه ناپاکزاده و کافر پس از شما چیست، هنگامی با زبان [[اظهار اسلام]] کند و [[باطن]] خود را پنهان دارد؟ ایشان{{صل}} فرمودند: ای [[ابن مسعود]] علی بن ابی طالب [[امام]] شما پس از من و جانشینم بر شماست پس هرگاه درگذشت پسرم حسن پس از او امام شما و جانشینم بر شماست پس هرگاه درگذشت پسرم حسین پس از او امام شما و جانشینم بر شماست سپس نُه تن از [[فرزندان حسین]] یکی پس از دیگری [[امامان]] شما و [[جانشینان]] من بر شما هستند، که نُهمین آنها [[قائم]] امتم است؛ [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] میکند چنانکه پر از [[جور]] و [[ستم]] شده است - تا آنجا که فرمودند: - هرکه یکی از آنان را نپذیرد به یقین مرا نپذیرفته و هرکه مرا نپذیرد خدای را نپذیرفته است، هرکه به یکی از آنان کافر شود به یقین به من کافر شده و هرکه به من کافر شود به خدای کافر شده است؛ زیرا [[فرمانبرداری]] از آنان، فرمانبرداری از من است و فرمانبرداری از من، فرمانبرداری از خداست و [[سرپیچی]] از آنها، سرپیچی از من است و سرپیچی از من، سرپیچی از خدای است.... | |||
۱۵. [[صدوق]] به سندش از [[رسول الله]]{{صل}} [[روایت]] میکند: | |||
{{متن حدیث|قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: حَدَّثَنِي جَبْرَئِيلُ عَنْ رَبِّ الْعِزَّةِ جَلَّ جَلَالُهُ أَنَّهُ قَالَ: مَنْ عَلِمَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا وَحْدِي وَ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدِي وَ رَسُولِي وَ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ خَلِيفَتِي وَ أَنَّ الْأَئِمَّةَ مِنْ وُلْدِهِ حُجَجِي أُدْخِلُهُ الْجَنَّةَ بِرَحْمَتِي...}}<ref>اکمال الدین، ج۱، ص۲۴۵ و ۲۴۶.</ref>؛ | |||
گفت: [[پیامبر خدا]]{{صل}} فرمودند: | |||
[[جبرئیل]] از [[پروردگار عزیز]] -جلّجلاله- برای من [[روایت]] کرد که فرمود: هرکه بداند خدایی جز من به [[تنهایی]] نیست و بداند محمد [[بنده]] و فرستادۀ من و [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} [[جانشین]] من و [[امامان]] از نسلش حجتهای من هستند او را به سبب [[رحمت]] خود وارد [[بهشت]] کنم.... | |||
۱۶. [[صدوق]] به سندش از [[حضرت رضا]]{{ع}} روایت میکند: | |||
{{متن حدیث|عَنْ أَبِيهِ عَنْ آبَائِهِ{{عم}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: | |||
مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَرْكَبَ سَفِينَةَ النَّجَاةِ وَ يَسْتَمْسِكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى، وَ يَعْتَصِمَ بِحَبْلِ اللَّهِ الْمَتِينِ، فَلْيُوَالِ عَلِيّاً بَعْدِي، وَ لْيُعَادِ عَدُوَّهُ، وَ لْيَأْتَمَّ بِالْأَئِمَّةِ الْهُدَاةِ مِنْ وُلْدِهِ، فَإِنَّهُمْ خُلَفَائِي وَ أَوْصِيَائِي وَ حُجَجُ اللَّهِ عَلَى الْخَلْقِ بَعْدِي وَ سَادَةُ أُمَّتِي...}}<ref>ترتیب الامالی، ج۴، ص۲۲۴؛ امالی صدوق، ص۱۹.</ref>؛ | |||
از پدرش از پدرانش{{ع}} نقل فرمود: پیامبر خدا{{صل}} فرمودند: | |||
هرکه [[دوست]] دارد بر [[کشتی نجات]] سوار شود و به دستگیرۀ محکم چنگ بزند و ریسمان محکم [[الهی]] را بگیرد پس باید علی را پس از من دوست دارد و دشمنش را [[دشمن]] دارد امامان [[هدایتگر]] از نسلش را [[پیشوا]] دارد که به [[یقین]] آنان [[جانشینان]] و [[اوصیا]] و [[حجتهای خدا]] پس از من بر [[آفریدگان]] و سروران امتم هستند.... | |||
۱۷. صدوق به [[سند صحیح]] از [[امام صادق]]{{ع}} روایت میکند: | |||
{{متن حدیث|عَنْ آبَائِهِ{{عم}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} لِعَلِيٍّ{{ع}}: | |||
يَا عَلِيُّ! أَنْتَ مِنِّي وَ أَنَا مِنْكَ...}} - الی ان قال: - {{متن حدیث|يَا عَلِيُّ! أَنْتَ وَ الْأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِكَ عَلَى الْأَعْرَافِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ تَعْرِفُ الْمُجْرِمِينَ بِسِيمَاهُمْ وَ الْمُؤْمِنِينَ بِعَلَامَاتِهِمْ، يَا عَلِيُّ! لَوْلَاكَ لَمْ يُعْرَفِ الْمُؤْمِنُونَ بَعْدِي}}<ref>ترتیب الامالی، ج۴، ص۲۶۴؛ امالی مفید، ص۲۱۳.</ref>؛ | |||
از پدرانش{{عم}} نقل فرمود: پیامبر خدا{{صل}} به علی{{ع}} فرمودند: | |||
ای علی تو از من هستی و من از تو - تا آنجا که فرمودند: - ای علی تو و [[امامان]] از نسلت در [[روز قیامت]] بر [[اعراف]] هستید که [[مجرمان]] را از چهرهشان، و [[مؤمنان]] را با نشانههایشان میشناسی. ای علی اگر تو نبودی، مؤمنان پس از من شناخته نمیشدند....<ref>[[محسن اراکی|اراکی، محسن]]، [[فقه نظام سیاسی اسلام ج۵ (کتاب)|فقه نظام سیاسی اسلام]]، ج۵، ص ۳۰۸-۳۲۳.</ref> | |||
== منابع == | == منابع == | ||