وادی غیر ذی ذرع: تفاوت میان نسخه‌ها

| موضوع مرتبط = مکه

در [[آیه]] ۳۷ [[سوره مبارکه ابراهیم]] آمده است: {{متن قرآن|رَبَّنَا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوَادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ}}<ref>«پروردگارا! من برخی از فرزندانم را در درّه‌ای کشت‌ناپذیر نزدیک خانه محترم تو جای دادم تا در آن نماز برپا دارند؛ پس دل‌هایی از مردم را خواهان آنان گردان و به آنها از میوه‌ها روزی فرما باشد که سپاس گزارند» سوره ابراهیم، آیه ۳۷.</ref>. منظور از آن ابطح است که در آن [[زمان]] در [[وادی]] [[مکه]] آب و زراعتی وجود نداشت. اما همین وادی غیر قابل کشت که [[شاهد]] کمال [[بندگی]] و [[طاعت]] [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} در برابر [[خدای تعالی]] بود به [[برکت]] وجود [[حضرت اسماعیل]] و به دعای حضرت ابراهیم {{متن قرآن|وَارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَرَاتِ}}<ref>«پروردگارا! من برخی از فرزندانم را در درّه‌ای کشت‌ناپذیر نزدیک خانه محترم تو جای دادم تا در آن نماز برپا دارند؛ پس دل‌هایی از مردم را خواهان آنان گردان و به آنها از میوه‌ها روزی فرما باشد که سپاس گزارند» سوره ابراهیم، آیه ۳۷.</ref> جدای از جنبه [[قداست]] مکانی، دارای آب و کشت شد و آباد گردید<ref>فرهنگ اصطلاحات حج، حریری، ص۲۰۶.</ref>.

در مورد اینکه چرا [[خداوند]] حرمش را در چنین منطقه‌ای قرار داده است، [[حضرت علی]]{{ع}} در [[خطبه قاصعه]] می‌فرماید: [[خدا]] خانه‌اش را بر پر سنگلاخ‌ترین مکان‌ها و بی‌گیاه‌ترین نقاط [[زمین]] در میان کوه‌های [[خشن]] و شن‌های فراوان قرار داد. اگر خدا می‌خواست [[خانه]] و حرمش را و محل انجام [[عبادت]] بزرگ [[حج]] را در میان باغ‌ها و سبزه‌ها و سرزمین‌های هموار و پر درخت و باغ‌های پرثمر، در منطقه‌ای آباد، دارای کاخ‌های بسیار و آبادی‌های به هم پیوسته بی‌شمار، در میان گندم‌زارها و بوستان‌های پرگل و گیاه در لابه‌لای باغ‌های [[زیبا]] و پرطراوت و پر آب در وسط گلستانی بهجت‌زا، با جاده‌های آباد قرار دهد می‌توانست، ولی به همان نسبت که [[آزمایش]] بزرگ حج و عبادت راحت‌تر و ساده‌تر می‌شد، [[پاداش]] و جزا کمتر بود. و اگر خدا می‌خواست به خوبی می‌توانست پایه‌های [[خانه کعبه]] و سنگ‌هایی که ساختمان آن را تشکیل می‌دهد از زمرد سبز و یاقوت سرخ و [[نور]] و [[روشنایی]] قرار دهد، می‌توانست ولی در این حال [[شک و تردید]]، کمتر در [[دل]] ظاهربینان رخنه می‌کرد، و وسوسه‌های پنهانی [[شیطان]] به سادگی دور می‌شد.

 

ولی [[خداوند]] می‌خواهد بندگانش را با انواع [[شدائد]] بیازماید، و با انواع [[مشکلات]] در طریق انجام عبادتش روبه‌رو کند، تا [[تکبر]] از قلب‌های شان فرو ریزد و [[خضوع]] و [[فروتنی]] در آن جایگزین گردد. و در پرتو این فروتنی و خضوع درهای فضل و رحمتش را به روی آنها بگشاید و وسائل [[عفو]] خویش را به آسانی در اختیارشان قرار دهد<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۱۰۴۷.</ref>.