آیه والذی جاء بالصدق و صدّق به: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۳۸: | خط ۳۸: | ||
== دلالت آیه == | == دلالت آیه == | ||
=== دلالت بر [[امامت]] و [[ولایت امیرالمؤمنین]] === | === دلالت بر [[امامت]] و [[ولایت امیرالمؤمنین]] === | ||
[[متکلمان امامیه]] با استناد به این [[آیه]] و [[احادیث]] ذیل آن، بر [[امامت امیرالمؤمنین]]{{ع}}، [[استدلال]] میکنند. به عنوان نمونه: علّامه حلّی در کتاب [[منهاج الکرامه]]، این آیۀ شریفه را به عنوان [[برهان]] بیست و دوم از [[ادلۀ قرآنی]] امامت امیرالمؤمنین{{ع}} مطرح ساخته و میفرماید: از طریق [[ابونعیم]] از [[مجاهد]] دربارۀ این سخن [[خدای تعالی]] {{متن قرآن|وَالَّذِي جَاء}} [آمده است که گفت]: [مراد [[خداوند]]] محمّد{{صل}} است و {{متن قرآن|وَصَدَّقَ بِهِ}} [مراد] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} است. از طریق [[فقیه شافعی]] [[ابن مغازلی]]، از مجاهد نیز دربارۀ قول خدای تعالی: {{متن قرآن|وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِه}} [آمده است که] گفت: محمّد{{صل}} [[صدق]] را آورده و علی{{ع}} او را [[تصدیق]] کرده است و این فضیلتی است که تنها به [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} اختصاص دارد، در نتیجه او [[امام]] خواهد بود<ref>{{عربی|البرهان الثانی والعشرون قوله تعالی: {{متن قرآن|وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ}} من طریق أبی نعیم عن مجاهد فی قوله تعالی: {{متن قرآن|وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ}}ِ: محمّد {{متن قرآن|وَصَدَّقَ بِهِ}} قال: علیّ بن أبیطالب. و من طریق الفقیه الشافعی عن مجاهد فی قوله تعالی: {{متن قرآن|وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ}}، قال: جاء به محمّد{{صل}}، {{متن قرآن|وَصَدَّقَ بِهِ}} علیّ{{ع}}. و هذه فضیلة اختصّ بها{{ع}}، فیکون هو الإمام}}، [[منهاج الکرامة]]، ص۱۳۳-۱۳۴.</ref> | |||
سید [[شرف]] الدین نیز با استناد به این آیۀ شریفه در [[المراجعات]] مینویسد: «و به تحقیق صدق را تصدیق کردند، پس خدایی که اسمش [[مبارک]] است برای ایشان [[شهادت]] داد و فرمود: {{متن قرآن|وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ أُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ}}<ref>«و آنان که راستی آورند و آن را باور دارند پرهیزگارند» سوره زمر، آیه ۳۳.</ref>؛ {{عربی|وقد صدّقوا بالصدق. فشهد لهم الحقّ تبارک اسمه فقال: {{متن قرآن|وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ أُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ}}}}. | |||
ایشان در حاشیۀ این سخن میفرماید: بنابر [[نص]] [[امام باقر]]، [[امام صادق]]، [[امام کاظم]]، [[امام رضا]]{{عم}}، [[ابن عباس]]، [[ابن حنفیه]]، عبداللّه بن حسن،[[ شهید]] [[زید]] بن [[علی بن حسین]] و [[علی بن جعفر]] صادق، {{متن قرآن|وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ}} [[رسول خدا]]{{صل}} {{متن قرآن|وَ صَدَّقَ بِهِ}} [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} است و امیرالمؤمنین{{ع}} نیز به این آیه برای [[حقانیت]] خویش [[احتجاج]] میکردهاند. [[ابن مغازلی]] در [[کتاب مناقب]] خود از [[مجاهد]] آورده است که گفت: {{متن قرآن|وَالَّذِی جَاءَ بِالصِّدْقِ}} محمّد و {{متن قرآن|وَ صَدَّقَ بِهِ}} علی{{ع}} است. [[حافظ]] ابنمردویه، [[ابونعیم]] و دیگران این [[روایت]] را آوردهاند.<ref>{{عربی|وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ رسول اللّه، والذی صَدَّقَ بِهِ أمیرالمؤمنین، بنصّ الباقر، والصادق، والکاظم، والرضا، وابن عبّاس، وابن الحنفیة، وعبداللّه بن الحسن، والشهید زید بن علیّ بن الحسین، وعلیّ بن جعفر الصادق، وکان أمیرالمؤمنین یحتجّ بها لنفسه. وأخرج ابن المغازلی فی مناقبه عن مجاهد، قال: {{متن قرآن|وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ}} محمّد، والذی {{متن قرآن|وَ صَدَّقَ بِهِ}} علیّ، وأخرجه الحافظان ابن مردویه وأبونعیم، وغیرهما}}، المراجعات، ص۹۸.</ref>.<ref>سید علی میلانی، جواهر الکلام، ج۶، ص۲۱۴-۲۱۳.</ref> | |||
=== دلالت بر [[انتصابی بودن مقام امامت]] === | === دلالت بر [[انتصابی بودن مقام امامت]] === | ||